Tibetan
་ན་ལུས་འདི་ཡང་། །འདོར་ཏེ་གར་འགྲོ་ཆ་མེད་གནས་སུ་འཁྱམས། །སླར་ནི་ཅུང་ཟད་ལྡོག་པ་མ་མཐོང་ན། །ཚེ་འདིའི་གཉེན་གྲོགས་འབྱོར་བས་ཅི་ཞིག་ཕན། །ཚེ་འདི་གཙོ་བྱས་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་རྣམས། །རྒ་དང་འཆི་ཚེ་འགྱོད་པ་དྲག་པོས་གདུང་། །བྱས་བྱས་ འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་སྡིག་སྡུག་གི། །ཁུར་ཆེན་ཁུར་ཏེ་ངན་སོང་གནས་སུ་འགྲོ། །ཚེ་འདི་རྟག་བཟུང་བདག་བདེ་འདོད་པའི་ཕྱིར། །ནོར་གསོག་གཉེན་སྡུད་དགྲ་འདུལ་སྔགས་བཟླ་སོགས། །བརྩོན་ཆེན་ལས་ལ་འཇུག་པ་དེ་དག་རྣམས། །འཁྲུལ་པའི་ནང་ན་འཁྲུལ་པ་ཚབ་ཆེན་ཡིན། །གང་ཞིག་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནས་བཟུང་། །རྒ་དང་འཆི་བ་གཟུར་མེད་ཆོས་ཡིན་པས། །དགྲ་ཆེན་འདི་གས་བཟུང་བཞིན་བག་བསྐྱངས་ནས། །ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཆེད་ཆེར་འཛིན་རྣམས་འཁྲུལ། །འདི་ལྟར་ལན་གཅིག་འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་། །བདག་ཞེན་ཅན་གྱིས་བཟོད་དུ་མ་མཆིས་ན། །ངན་སོང་གསུམ་སོགས་སྐྱེ་འཆིའི་ཁ་འགྲིམ་ཞིང་། །མུ་མེད་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་སུ་ཡིས་བཟོད། །འཁྲུལ་སེམས་འདི་ལས་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ན། །གང་སྐྱེས་ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མང་། །རྣམ་རྟོག་རྦ་ལ་འཕྱོ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས། །རང་དབང་བདེ་བའི་གོ་སྐབས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་མང་ཡང་ཆགས་པས་ཡང་ཞིག །སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཡང་སྐྱེ་ཡང་ཡང་འཆི། །བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་ཚེ་འདི་ཁོ་ན་ལའང་། །བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་དྲན་ལམ་གྱུར། །ལྷ་དང་ས་འོག་མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་དུ། །བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་བརྗོད་ལས་འདས། །ཇི་ལྟར་བདེ་འམ་ཇི་ལྟར་སྡུག་ཀྱང་རུང་། །འདུས་བྱས་སྣང་བ་མི་རྟག་གཡོ་ཞིང་འགག །ཅི་ཙམ་སྐྱིད་ཀྱང་ ཚོག་ཤེས་མི་འབྱུང་ལ། །ཅི་ཙམ་སྡུག་ཀྱང་སྲིད་ལ་ཡིད་འབྱུང་མེད། །སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡི། །ཀྱེ་མ་འཁྲུལ་པའི་སེམས་འདིའི་ངང་ཚུལ་ལྟོས། །སྐྱིད་ན་དྲེགས་པ་འཕེལ་ཞིང་ཆགས་པ་རྒྱས། །སྡུག་ན་ཞུམ་པ་སྐྱེ་ཞིང་བདེ་བ་འཚོལ། །ཇི་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་གཏན་བདེའི་ལམ་མི་འཇུག །ཀྱེ་མ་སྡུག་བསྔལ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་འཁྱམས། །ཉི་མ་གཅིག་ལ་རྣམ་རྟོག་འབྱུང་བའི་གྲངས། །འདི་ཞེས་བགྲང་བར་དཀའ་བ་ཆུ་རླབས་མ་ཚུངས། །དོན་མེད་འདོར་ལེན་རེ་དོགས་འདུ་ཤེས་དེས། །ཤ་ཐང་ཆད་ཆད་རང་སྡུག་རང་གིས་ཉོ། །མི་འགྱུ་དབང་མེད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི། །འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་པར་འཁོར་བ་ཡི། །རྩ་བ་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་ཐུག །གཉིས་འཛིན་མེད་ན་སྤྲོས་པ་ཡོད་མི་འགྱུར། །སྤྲོས་པས་བཟུང་ནས་ཚུལ་མིན
Chinese
唉，此身亦将舍， 漂泊何处无定所。 若不见稍许之回转， 此生亲友财富有何益？ 以今生为主，行乐者， 老死之时为剧烈后悔所煎熬。 所作所为， 无果且罪恶。 背负重担，堕入恶趣。 为恒常执持此生，欲求自身安乐， 积财、聚亲、伏敌、诵咒等， 精勤投入事业之彼等， 乃是错谬中的大错谬。 凡是生者，自彼时起， 衰老与死亡乃不可避免之规律。 此大敌既已逼近，谨慎防范， 却仍执着于今生安乐者，实乃错谬。 如是，仅一次死亡之痛苦， 具我执者亦无法忍受。 何况三恶道等，面临生死交替， 无尽痛苦，谁能忍受？ 若未从此错谬之心解脱， 无论生于何处，无论做何事，皆痛苦多。 于分别念浪涛中漂泊之众生， 获得自在安乐之机会甚少。 世界虽多，然终将因成住坏空而毁灭， 一切众生，亦复生复死。 仅自身一人，于此一生中， 所经历之苦乐，亦历历在目。 于天界、地底、人间， 所经历之种种苦乐，难以言说。 无论如何安乐，无论如何痛苦， 有为之显现，皆无常、变动、消逝。 无论多么快乐， 亦不生满足感， 无论多么痛苦，亦不于轮回生厌离。 将一切痛苦皆据为己有， 唉，观此错谬之心之本性！ 乐则增骄慢，增长贪执， 苦则生沮丧，寻求安乐。 无论如何，皆不入永恒安乐之道， 唉，于痛苦之长河中漂泊。 一日之中，生起分别念之数量， 难以计数，犹如水波。 以无意义之取舍、希冀、恐惧之念， 耗尽精力，自讨苦吃。 此不自主、无法控制之分别念， 如车轮般持续运转， 其根源在于执二元之心。 若无二取，则无戏论。 为戏论所缚，不如法。
English
Alas, this body too, Will be abandoned, wandering in an unknown place. If no slight return is seen, What benefit are this life's friends and wealth? Those who prioritize this life, pursuing pleasure, Are tormented by intense regret at the time of aging and death. Actions done, Are fruitless and sinful. Bearing a heavy burden, they go to the realm of suffering. For the sake of constantly grasping this life, desiring self-pleasure, Accumulating wealth, gathering relatives, subduing enemies, reciting mantras, etc., Those who diligently engage in these activities, Are the greatest of errors within delusion. Whoever is born, from that moment on, Aging and death are inevitable laws. Since this great enemy has already seized us, guarding cautiously, Those who cling greatly to the happiness of this life are mistaken. Thus, even the suffering of dying once, Cannot be endured by those with self-grasping. How much more so the three lower realms, facing the cycle of birth and death, Whose endless suffering, who can bear? If one is not liberated from this deluded mind, Wherever one is born, whatever one does, there is much suffering. Those beings who drift on the waves of conceptual thought, Have very little opportunity for freedom and happiness. Though there are many worlds, they will all be destroyed by formation, duration, decay, and emptiness, All beings are born and die again and again. Even for oneself alone, in this single lifetime, The various joys and sorrows experienced are vividly remembered. In the realms of gods, underground, and humans, The various joys and sorrows experienced are beyond words. However happy or however painful, Conditioned phenomena are impermanent, moving, and ceasing. No matter how happy, There is no sense of satisfaction, No matter how painful, there is no renunciation of samsara. Taking all suffering as one's own, Alas, look at the nature of this deluded mind! In happiness, pride increases and attachment grows, In suffering, depression arises and happiness is sought. No matter what happens, one does not enter the path of lasting happiness, Alas, wandering in a continuous stream of suffering. The number of conceptual thoughts that arise in a single day, Is difficult to count, like the waves of water. With meaningless acceptance and rejection, hope and fear, Exhausting oneself, one brings suffering upon oneself. This involuntary, uncontrollable conceptual thought, Continually revolves like a wheel, Its root lies in the mind that grasps at duality. If there is no dualistic grasping, there will be no elaboration. Bound by elaboration, it is improper.
Tibetan
་ཡིད་ལ་བྱེད། །ང་ཞེས་སྙེམས་ཤིང་བདེ་སྡུག་འདོར་ལེན་གྱི། །རྣམ་རྟོག་དྲྭ་བ་བར་མ་ཆད་པ་འདི། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ལ། །ལེགས་པར་གཞིག་ན་འདི་འདྲའི་དཀའ་བའི་ཁུར། །དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་རར་ཁུར་ལས། །དབང་མེད་བྱེད་པོ་སུ་ཡང་མ་མཆིས་པས། །དཀའ་བའི་ཁུར་འདི་ཕོག་ན་མི་ལེགས་སམ། །བདེ་སྡུག་རྐྱེན་གྱིས་བྱས་སོ་སྙམ་སེམས་ཀྱང་། །ལེགས་པར་དཔྱད་ན་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་བྱས། །སེམས་ཀྱིས་གང་བརྟག་དེ་བཞིན་འགྱུར་བ་ལས། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོའི་སྟེང་ ན་བདེ་སྡུག་དབེན། །མཐའ་མེད་ཐོག་མའི་དུས་ནས་ད་ལྟའི་བར། །སྣ་ཚོགས་བདེ་སྡུག་མུ་མེད་མྱོང་བ་ལ། །དོན་འབྲས་མེད་ཅིང་མྱོང་བའི་རྗེས་ཤུལ་མེད། །རྨི་ལམ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །རྟོག་པའི་རྗེས་འབྲང་དོན་སྤྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་། །རྨི་ལམ་དག་ན་དེ་ག་གསལ་བར་སྣང་། །ཉིན་སྣང་དག་ན་དངོས་སུ་གྲུབ་པར་སྣང་། །ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བར་དབྱེ་བསལ་མེད། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་གང་ཞིག་སྣང་བ་ཀུན། །མི་ཤེས་སྐྱེ་བོས་ཚོགས་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་འཛིན། །རྣམ་དཔྱད་ཅན་གྱིས་མི་རྟག་དུ་མར་མཐོང་། །ཐམས་ཅད་གློག་བཞིན་གཡོ་ལ་རྒྱུན་མཐར་འགག །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྣང་བ་འདི། །སྣང་ཙམ་བསླུ་མེད་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ཡང་། །དེ་ཉིད་དོན་ལ་མཁས་པས་ལེགས་དཔྱད་ན། །སྐད་ཅིག་དུ་ཡང་སྐྱེ་དང་འགག་པ་མེད། །རང་སེམས་བག་ཆགས་གོམས་པའི་རྟེན་འབྱུང་ལས། །སྣང་ཙམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འགོག་མེད་ཀྱང་། །འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་རྨི་ལམ་སྣང་བ་བཞིན། །སྣ་ཚོགས་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་། །སྣང་ལ་དེར་ཞེན་དེ་ལ་འཇུག་ལྡོག་གི། །འདུ་ཤེས་ཡང་དང་ཡང་གོམས་འགྲོ་བ་རྣམས། །རང་སེམས་འཁྲུལ་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་མ་ཤེས་ནས། །འདོར་ལེན་རེ་དོགས་ཆུ་བོའི་གཉེར་བཞིན་འབྱུང་། །སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་ཞིང་སེམས་ལ་སྣང་། །སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་ཀུན་ཏུ་ཞེན། །སླར་ཡང་ སེམས་དེ་ཁམས་གསུམ་སྲིད་པ་ཡི། །སྣང་བ་མུ་མཐའ་མེད་པར་འཁྲུལ་ཞིང་འཕྱན། །ལེགས་པར་བརྟག་ན་དུ་མ་འི་ཆོས་ཙམ་ལ། །ང་ཞེས་བྱ་བ་ཡོང་ཡེ་མ་དམིགས་ཤིང་། །ཆོས་གུ་གདགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ། །གྲུབ་པ་མེད་ན་སུ་ཞིག་གང་དུ་འཁོར། །འདི་ལ་གང་ཟག་མེད་ཅིང་ཆོས་ཀྱང་མདེ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས། །བཅིངས་དང་གྲོལ་བ་གང་ཡང་མ་མཆིས་བཞིན། །རང་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཆིང་ཞིང་མནར། །ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ག
Chinese
心裡想著。 自以為是「我」，並對苦樂取捨的， 這種念頭的網絡從未間斷， 即使在夢中也從未停止。 如果好好觀察，像這樣困難的重擔， 自己背負毫無意義的痛苦， 既然沒有任何強迫者， 那麼放下這個困難的重擔不是更好嗎？ 即使心想苦樂是由因緣所生， 如果好好觀察，也是自己的心所造。 心裡怎麼想，就會變成那樣， 在外境上，沒有苦樂。 從無始以來直到現在， 經歷了無數種種的苦樂， 既沒有意義也沒有結果，也沒有經歷的痕跡， 就像經歷夢中的苦樂一樣。 念頭的追隨，總體顯現為對象， 在夢中，那些都清楚地顯現， 在白天，則顯現為真實存在。 一切都是心的顯現，沒有差別。 在世間，所有顯現的一切， 不了解的人認為是連續不斷的整體。 有分析能力的人則視為無常的多種現象， 一切都像閃電般變動，最終停止。 這種由因緣聚合而生的顯現， 即使只是顯現，無欺地體驗， 但如果智者仔細分析， 即使一剎那也沒有生和滅。 雖然由於自心習氣的因緣， 只是顯現的體驗無法阻止， 但就像沒有來去的夢境顯現一樣， 對於具有各種概念的人來說，就是那樣顯現。 對顯現執著，對此產生取捨的， 概念一再習慣的眾生， 因為不了解自心幻化的把戲， 取捨、希望和恐懼就像河流的波紋般產生。 由心所生，顯現於心， 由心所分別，並且完全執著。 再次， 這個心在三界輪迴中， 無邊無際地迷惑和漂泊。 如果好好觀察，在眾多的法中， 根本找不到所謂的「我」， 即使是所安立的法，也像微塵一樣， 既然沒有實質，那麼誰會在哪裡輪迴呢？ 這裡沒有人，也沒有法， 沒有苦樂，沒有輪迴，也沒有涅槃， 既然沒有束縛也沒有解脫， 自心被分別念束縛和折磨。 諸法不生，如水中月， 沒有自性。
English
thinking in the mind. Being conceited as "I" and taking and abandoning happiness and suffering, This uninterrupted network of thoughts, Even in dreams, it never ceases. If you observe well, such a difficult burden, Instead of carrying meaningless suffering on your own, Since there is no one forcing you, Isn't it better to put down this difficult burden? Even if you think that happiness and suffering are caused by circumstances, If you observe well, it is caused by your own mind. Whatever the mind thinks, it transforms accordingly, On external objects, there is no happiness or suffering. From beginningless time until now, Experiencing countless kinds of happiness and suffering, There is no meaning or result, and no trace of experience, Just like experiencing happiness and suffering in a dream. The pursuit of thoughts, the general meaning appears as an object, In dreams, those appear clearly, In daytime, they appear as actually existing. Everything is a manifestation of the mind, without distinction. In the world, whatever appears, Ignorant beings hold it as a continuous whole. Those with analytical abilities see it as impermanent and multiple, Everything moves like lightning and eventually stops. This appearance of interdependent arising from the gathering of causes and conditions, Even if it is just an appearance, experiencing it without deception, But if the wise analyze it well, Even for a moment, there is no arising or ceasing. Although due to the interdependent arising of habitual imprints of one's own mind, The experience of mere appearance cannot be prevented, But like the appearance of a dream without coming or going, It appears that way to those with various concepts. Clinging to appearances, engaging in taking and abandoning, Beings who repeatedly become accustomed to concepts, Because they do not understand the tricks of their own mind's illusion, Taking and abandoning, hope and fear arise like ripples in a river. Arising from the power of the mind, appearing to the mind, Discriminated by the mind, and completely clung to. Again, That mind wanders and is confused endlessly in the three realms of existence. If you observe well, among the many dharmas, The so-called "I" cannot be found at all, Even the established dharmas are like dust particles, Since there is no substance, who will wander where? Here there is no person, and no dharma, No happiness or suffering, no samsara, and no nirvana, Since there is no bondage and no liberation, The mind is bound and tormented by its own conceptual thoughts. Dharmas are unborn, like the moon in water, Without inherent existence.