Tibetan
གེ་འཇོག་པ་གཅིག་པུས་ཚེག །བཟོ་མེད་སེམས་ཀྱི་རང་གཤིས་དེ་མིན་པ། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཡིད་དཔྱོད་སྤྲིན་ལྡང་ན། །ཡེ་ནས་བཟོ་མེད་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའི་ཀློང་། །ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད་ལ་ལྟ་སྒོམ་ཆེད་འཛིན་སྤོང་། །རང་བབས་ཤེས་པ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། །གསལ་ལ་དྭང་བ་སྟོང་ལ་ངོས་བཟུང་བྲལ། །དཔེ་ཡིས་མི་མཚོན་ཚིག་གིས་བརྗོད་མེད་ཀྱང་། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་པས་མངོན་སུམ་མཐོང་། །གདོད་ནས་རིག་སྟོད་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོའི་ངང་། །མ་གཡོས་མི་གཡོ་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་ནའང་། །གློ་བུར་ཀུན་རྟོག་དྲི་མས་རང་ཞལ་བསྒྲིབ། །སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པར་འཕྱན་པ་ཀྱེ་མ་ཀྱོ། །སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ཡི་རྗེས་སུ་བསྙགས་པས་ཅི། །རྨི་ལམ་ཉོ་ཚོང་འགྲིམ་པའི་དགོས་པ་གང་། །ནམ་མཁའ་སྤར་གྱིས་བཏབ་པས་ཅི་ཞིག་ཟིན། །རང་མགོ་རང་བསྐོར་ཀུན་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། །དོན་མེད་ཤ་ཐང་ཆད་པ་འདི་བོར་ལ། །ད་ནི་གདོད་མའི་དབྱིངས་སུ་ངལ་བསོས་ཏེ། །ནམ་མཁའི་ངང་ན་འཁོར་འདས་ལྟད་མོ་ཀུན། །དུ་མ་རོ་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟོས། །གོམས་པ་ཆགས་ནས་ནམ་དྲན་དེ་མ་ཐག །ཧ་རེ་སང་ངེ་རང་བབས་རྗེན་ནེ་བ། །ཤེས་དང་མི་ཤེས་བཞག་བདེ་མི་བདེ་མེད། །གུ་ཡངས་རང་སེམས་ བདེ་བ་ཁོང་ནས་འཆར། །དེ་ཚེ་རྒྱུན་ཆགས་པར་ནི་དེ་ཡི་ངང་། །འགྲོ་འདུག་ཟ་ཉལ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ། །རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དོན་དྲན་ན། །བརྗེད་པའི་གོ་སྐབས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བར་འགྱུར། །འདི་ལ་ཐ་མའི་དུས་སུ་གལ་ཆེ་བ། །གནས་སྐབས་བཞི་ཡི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི། །ཀུན་རྟོག་ལས་རླུང་འཕོ་བའི་སེམས་མཐའ་དག །འཕོ་མེད་གཉུག་མ་ཡེ་ཤེས་གྲོང་ཁྱེར་དུ། །སྡོམ་པར་བྱེད་པའི་རྩལ་དང་ལྡན་པ་གཅེས། །འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ། །རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དོན། །གང་ལ་ཤར་བ་ཚེ་འདིང་མངོན་འཚང་རྒྱ། །ནམ་ཞིག་དྲན་པའི་བྱ་ར་རང་སར་སྟོར། །དྲན་དང་མ་དྲན་ཞེས་པའི་ས་མཚམས་བྲལ། །ཉིན་མཚན་ཁོར་ཡུག་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་། །རྩོལ་བྲལ་གཡོ་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གནས། །དེ་ཚེ་གང་སྣང་གང་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཆོས་ཉིད་རོལ་པ་མཁའ་ལ་སེར་བུ་བཞིན། །ཕན་གནོད་བླང་དོར་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡི། །རྫོགས་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཨེ་མའོ། །འདི་དུས་ཆེད་དུ་རྩོལ་བས་མ་བསྒྲུབ་ཀྱང་། །ཤུགས་འབྱུང་དད་དང་སྙིང་རྗེ་མངོན་ཤེས་སོགས། །ས་དང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ། །དབྱར་ཁའི་རྩི་ཤིང་ལྟ་བུར་ངང་གིས་རྒྱས། །རེ་དོགས་སྦུབས་གྲོལ་རློམས་མེད་འཇིགས་སྐྲ
Chinese
仅以一个“གེ”字作结。 若非无作意之心性， 若有能修所修意念云起， 本初无作意心性乃虚空之界。 放松宽坦，舍弃刻意之观修执着， 自性觉性，无有边际，无有偏颇。 明而澄澈，空而无所执， 虽不能以譬喻说明，不能以言语表达， 然各人自之觉性可现量见。 本初即于觉性之顶，大平等之状态中， 虽不动摇，不移动，不改变， 然突发之妄念垢染遮蔽自面。 漂泊于种种错觉中，唉呀呀！ 追逐海市蜃楼之水有何用？ 往来梦中买卖有何必要？ 以手掌遮盖虚空又能抓住什么？ 舍弃自欺欺人，种种无意义之妄念，徒劳无功， 现在于原始之界中休息， 于虚空之中，轮回涅槃一切景象， 视其多而味一，平等性。 一旦习惯成自然，何时忆念起， 哈然朗然，自性赤裸。 无知与非知，无安放之适与不适， 宽广自心，
English
Concluding with just one "Ge" syllable. If it is not the nature of the unmade mind, If the clouds of thoughts of what to meditate on and who is meditating arise, The original unmade mind is the realm of the sky. Relax and loosen, abandoning deliberate clinging to viewing and meditation, Self-existing awareness is boundless and impartial. Clear and pure, empty and without grasping, Although it cannot be illustrated by examples or expressed in words, It can be directly seen by one's own awareness. From the beginning, in the state of great equality at the peak of awareness, Although it does not move, does not shift, and does not change, The sudden defilements of thoughts obscure one's own face. Wandering in various illusions, alas! What is the use of chasing after the water of a mirage? What is the need to engage in buying and selling in a dream? What can be grasped by covering the sky with the palm of your hand? Abandon self-deception, all kinds of meaningless thoughts, and futile efforts, Now rest in the original realm, In the sky, all the spectacles of samsara and nirvana, See them as many but of one taste, in equality. Once it becomes a habit, as soon as it is remembered, Ha-re sang-nge, self-existing and naked. There is no knowing and not knowing, no ease and unease in placing, Wide open self-mind,
Tibetan
ག་བྲལ། །སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་བདེ་ཆེན་མཁའ་ལྟར་ བརྡལ། །མཉམ་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ནམ་མཁའ་ལ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱལ་པོ་ཁྱུང་ཆེན་བཞིན་དུ་རོལ། །ཨེ་མའོ། ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ལག་རྗེས་ལ། །མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་འགྱུར། །ཚུལ་དེ་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ན། །ཚེགས་མེད་ལག་ཏུ་སྟེར་བ་ངོ་མཚར་ཆེ། །འདི་ལྟར་བརྗོད་པའི་དགེ་བས་འགྲོ་བ་ཀུན། །བླ་མ་མཆོག་དང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཡི། །དྲིན་ལས་རང་རིག་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་ཞལ། །མཐོང་ནས་ཚེ་འདིར་རྫོགས་སངས་རྒྱས་གྱུར་ཅིག །རབ་ཚེས་མེ་སྤྲེལ་ཟླ་༢ཚེས་༧ལ་མི་ཕམ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེས་གང་ཤར་བྲིས་པ་མངྒ་ལཾ།། ༈ །།སེམས་ཀྱི་གདར་ཤ་གཅོད་པའི་གདམས་པ་ནམ་མཁའི་གྲོང་ཁྱེར་ཡངས་པའི་སྒོ་འབྱེད་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། བདེ་སྡུག་གང་མྱོང་སེམས་ལ་རགས་ལས་ཏེ། །གང་ཞིག་བུ་རུ་བཟུང་ན་དེ་ཤི་འགྱོད། །གང་ཞིག་དགྲ་རུ་བཟུང་ན་དེ་ཤི་དགའ། །དངོས་པོའི་སྟེང་ན་བདེ་སྡུག་ཡེ་གྲུབ་མེད། །ལུས་ལ་ཆགས་པ་ཅན་རྣམས་ལུས་བསྲུངས་ཤིང་། །དེ་ལ་མ་ཆགས་པ་རྣམས་ལུས་ཀྱང་གཏོང་། །བདག་ཞེན་བཟོད་སྲན་ཆུང་རྣམས་ཚར་མས་འཇིགས། །ཞེན་མེད་མཁས་རྣམས་མནར་མེད་མེས་མི་འཇིགས། །དེ་བས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་རགས་ལས་ཤིང་། །སེམས་ནི་གང་གོམས་རྟོག་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི། །རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འདུ་ཤེས་སྣ་ ཚོགས་དང་། །བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་རྦ་རླབས་རྟག་ཏུ་གཡོ། །ང་ཞེས་སྙེམས་ཤིང་ངའི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས། །བདག་བདེ་འདོད་པས་སྣ་ཚོགས་ལས་ལ་འཇུག །ལ་ལ་མཆོད་དང་བཟླས་སྒོམ་ཀློག་སོགས་བརྩོན། །ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཐོབ་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ཡིན། །བདེ་བ་དེ་ཡང་ཚེ་འདིར་མྱོང་བ་ཡི། །ཐབས་དང་འདུན་པ་ཤིན་ཏུ་གཙོ་ཆེ་བས། །ཕྱི་མའི་དོན་དང་ཐར་པའི་བདེ་བ་ལ། །གཅིག་ཏུ་འདུན་པ་ཙམ་ཡང་དཀོན་པ་ཡིན། །ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་མྱོང་བའི་སྒོ། །ལུས་ཡིན་ལུས་འདི་མི་གཙང་འཁྲུལ་འཁོར་ཏེ། །རྣག་ཅན་ནད་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་རྒ་བས་འཇོམས། །རྩྭ་རྩེའི་ཟིལ་པ་བཞིན་དུ་མྱུར་དུ་འཇིག །ལང་ཚོའི་སྣང་བ་ཡུད་ཙམ་འགྱུར་བའི་རྗེས། །རྒ་བའི་ཆད་པས་ཉིན་བཞིན་ཇེ་མནར་ངང་། །དབང་པོའི་སྟོབས་ཤོར་སྐྲ་དཀར་སོ་ཡང་དོན། །ངན་སྐྱུགས་འདྲ་ལ་འདོད་ཡོན་གྱིས་ཅི་བྱ། །སྙིགས་དུས་ཚེ་ཐུང་རྐྱེན་མང་མི་འདོད་འཚུབས། །འཆི་བ་དེ་ཡང་ནམ་འབྱུང་ཆ་མེད་ལ། །ཚེ་ཡི་མཐར་ཐུག་འཚོ་ཡང་ཡུན་ཐུང་བས། །ཚེ་འདི་གཙོ་བོར་བྱས་པས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ། །ཀྱེ་མ་འཆི་བའི་ཚེ
Chinese
无有迁变。无生无灭的大乐如虚空般 广阔。于平等圆满大虚空中，如瑜伽之王大鹏鸟般嬉戏。唉玛吙！于二资粮如海般的功绩上，究竟心髓的智慧得以显现。此理若依止上师的口诀，无需费力即可获得，甚为稀有。以此宣说之善根，愿一切众生，由上师殊胜与金刚藏之恩德，得见自性觉性文殊童子之面容，于此生证得圆满正觉。胜生火猴年二月七日，麦彭蒋扬多杰随显而书。吉祥！ ༈ །།心之皮肉断除之教言，名为开启广阔虚空城之门，在。顶礼文殊师利！无论感受快乐或痛苦，皆依赖于心。若执为儿子，则其死时后悔。若执为敌人，则其死时欢喜。事物本身上，本无快乐与痛苦。对身体有执着者，守护身体；对身体无执着者，亦可舍弃身体。我执微弱、忍耐力小者，畏惧荆棘。无执着之智者，不惧无间地狱之火。因此，一切皆依赖于心，心随顺于串习的分别念之造作，各种念头和各种苦乐如波涛般不停摇动。自诩为“我”，执着于“我的”事物。因贪图自身安乐而从事各种行为。有些人精进于供养、念诵、禅修、阅读等。一切皆为获得安乐而努力。然此安乐亦以享受今生为主，对于来世之义和解脱之乐，一心向往亦是稀有。享受今生安乐之门，即是身体，此身乃不净之轮转，充满脓液的疾病之城，为衰老所摧毁，如草尖露珠般迅速消逝。青春之景象短暂变迁之后，衰老之惩罚日渐加剧，感官能力衰退，头发变白，牙齿脱落，对于如同呕吐之物，欲望又有何用？五浊恶世，寿命短促，违缘众多，不悦之事纷至沓来。死亡何时降临亦无法预料，生命终结之时，即使存活亦是短暂，若以今生为主，又有何成就？唉玛，死亡之时
English
Without alteration. The great bliss of no birth and no cessation is like the sky, Extensive. In the sky of equality, the great perfection, like the king of yogis, the great garuda, plays. Emaho! On the merit of the two accumulations like the ocean, the wisdom of the ultimate essence is manifested. If this method relies on the guru's oral instructions, it can be obtained effortlessly, which is very rare. By the virtue of this statement, may all sentient beings, through the grace of the supreme guru and Vajragarbha, see the face of their own awareness, Manjushri Kumara, and attain complete enlightenment in this life. Written by Mipham Jamyang Dorje as it arose on the 7th day of the 2nd month of the Fire Monkey year of Rabjung. Mangalam! ༈ །།The instruction on cutting the skin and flesh of the mind, called "Opening the Door to the Vast City of Space," is present. Namo Manjushriye! Whatever happiness or suffering is experienced depends on the mind. If one holds it as a son, one will regret when he dies. If one holds it as an enemy, one will be happy when he dies. There is no inherent happiness or suffering in things themselves. Those who are attached to the body protect the body; those who are not attached to it may also abandon the body. Those with weak self-grasping and little patience are afraid of thorns. Wise ones without attachment are not afraid of the fire of Avici hell. Therefore, everything depends on the mind, and the mind follows the actions of habitual thoughts, and various thoughts and various sufferings and happinesses constantly move like waves. Boasting "I" and clinging to "mine" things. Desiring one's own happiness, one engages in various actions. Some strive in offerings, recitations, meditations, readings, and so on. All efforts are made to obtain happiness. However, this happiness is mainly experienced in this life, and it is rare to have even a single desire for the meaning of the afterlife and the happiness of liberation. The gateway to experiencing as much happiness as possible in this life is the body, and this body is an impure wheel, a city of diseases filled with pus, destroyed by old age, and quickly disappears like dew on a blade of grass. After the appearance of youth changes for a moment, the punishment of old age intensifies day by day, the power of the senses is lost, the hair turns white, and the teeth fall out. What is the use of desires for something like vomit? In the degenerate age, life is short, there are many adverse conditions, and unpleasant things come one after another. It is also impossible to predict when death will come, and even if one lives at the end of life, it is short. What is accomplished by focusing on this life? Alas, at the time of death