Tibetan
་གི་སེམས་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ། ཅི་ལ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་འདུག་ན་གནས་པ་ཞེས་བྱ། རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་ན་འགྱུ་བ་ཞེས་བྱ། དེ་གཉིས་གང་བྱུང་ཡང་། དེ་ལྟར་རང་སེམས་རང་གི་ རིག་བཞིན་པ་དེ་ལ་རིག་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་རྒྱུན་དུ་བསྐྱངས་ན་དགའ་སྡུག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་སེམས་ལས་ཤར་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པའི་གནད་དེ་རང་གིས་ཤེས་འོང་། དེ་ཤེས་དུས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་དུ་ངོ་འཕྲོད་འོང་། དེ་ནས་གནས་སམ་འགྱུ་བའི་སེམས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པར་ཤེས་འོང་། སྟོང་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆད་སྟོང་ཞིག་མིན་ཏེ། ཀུན་ཤེས་ཀུན་རིག་གི་གསལ་ཆ་མ་འགག་བཞིན་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་འོང་། དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱི་གསང་གནད་རྟོགས་པའི་ཚེ་བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་གཉུག་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་ངོ་སྤྲད་རྒྱུ་འང་དེ་ཡིན། སྐྱོང་ཐུབ་ན་འདི་འཆར་ཏེ། ས་ར་ཧས། གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ། །བལྟས་ཤིང་བལྟས་ཤིང་མཐོང་བ་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་གསུང་བ་དང་། ཡུམ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་གསུང་པའི་དོན་ནོ། །འདི་ལས་སླ་བ་མེད་དོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གལ་ཆེ། མི་ཕམ་པས་སོ། །མངྒ་ལཾ།། །། འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ། །རིམ་གྱིས་གནས་ལུགས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ། །དེ་ལ་རང་སྙིང་སྟོང་པའི་ངང་། །གསལ་ལེ་སང་ངེ་བ་ལ་ནི། །ཤེས་པ་ནང་དུ་བཀུག་ནས་བཞག །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་སེམས་ནི་འདི། །ཞེས་པའི་གཏད་སོ་མི་དམིགས་ཀྱང་། །སེམས་ཞིག་ཡོད་ན་ལུས་ཀྱི་ནང་། །སྙིང་དབུས་མིན་པ་གར་ཡང་མེད། །མི་དྲན་དགུ་དྲན་འགྱུ་རྟོག་གི། །བྱུང་ཁུང་དེ་རུ་བལྟ་བཞིན་གནས། །སེམས་བཙལ་མི་བྱ་ལྷན་ནེར་བཞག །བཞག་ས་ཡོད་མེད་བྱ་མི་དགོས། །བཞག་རྒྱུའི་སེམས་ཡོད་དེ་གས་ཆོག །ཁོང་ནང་སེམས་དེ་ཉལ་མལ་དུ། །ཙེ་ནེར་ཞོག་དང་དེ་ག་རང་། །བཞག་ཐབས་ཡིན་གྱི་གཞག་མི་དགོས། །ཆུ་ལ་ཉི་འོད་ཕོག་པ་ཡི། །ཟེར་མ་ལྷམ་ལྷམ་གཡོ་བ་ལྟར། །སེམས་རྟོག་འགྱུ་བ་མྱུར་མྱུར་པོ། །ཐད་ཀར་བཀག་པས་མི་ཁེགས་ཏེ། །ཆུ་དེ་མ་བསྒུལ་རང་བཞག་ན། །ཟེར་སྣང་དེ་ཡང་ལྷན་ནེར་སྡོད།
Chinese
当观察自己的心时，如果没有任何散乱，就叫做安住。如果散发出各种念头，就叫做流动。无论发生哪一种情况，像这样自己的心自己觉知，就叫做觉性。像这样持续保持，就会知道喜怒哀乐的各种显现从自心中升起，并在自心中消融的关键。当知道这一点时，所有的显现都会被认识为心的自显现。然后，当凝视安住或流动的心的本体时，会知道虽然显现为各种各样，但本体却什么也没有成立的空性。所谓的空性，也不是像虚空一样的断灭空，而是指在不间断地具有一切知、一切见的明觉的同时，自性什么也没有成立的具足一切殊胜的空性。当证悟了这样心的秘密要点时，虽然没有能看和所看的差别，但却体验到自性光明的本初心性。这叫做认识觉性，也是大手印和大圆满的介绍之处。如果能够修持，就会显现这一点。萨ra哈说：本来清净如虚空的自性，观看又观看，所见就会止息。等等。经续中说：心上没有心，心的自性是光明的。所说的就是这个意思。没有比这更简单的了，重要的是要修持。麦彭巴所著。吉祥！ 礼敬文殊菩萨！如果专注于心，就能成就止禅。逐渐地，就能生起观禅。对此，在自己心空的体性中，在明亮清晰的状态中，将觉性收摄于内而安住。这叫做心专注于心。如果专注于心，那么这个心，即使没有明确的指向，如果有一个心，在身体里，除了心脏中心没有其他地方。在不想念任何事物，却念及其他事物，流动和念头的生起之处，在那里持续观看而安住。不要寻找心，而是自然地安住。不需要考虑是否有安住之处。只需要有一个安住的心。将内在的心像睡觉一样，轻轻地放置，那就是安住的方法，不需要刻意安住。就像阳光照在水面上，光芒闪烁摇曳一样。心的念头流动非常迅速，直接阻止是无法阻止的。如果水不搅动，自然放置，光芒的显现也会自然停止。
English
When looking at one's own mind, if there is no scattering, it is called abiding. If various thoughts arise, it is called flowing. Whichever of the two occurs, like this, one's own mind knowing itself is called awareness. If one maintains this continuously, one will know the key point that various appearances of joy and sorrow arise from one's own mind and dissolve within it. When one knows this, all appearances will be recognized as the self-appearance of the mind. Then, when staring intently at the essence of the abiding or flowing mind, one will know that although it appears in various ways, its essence is emptiness in which nothing is established. The so-called emptiness is not a nihilistic emptiness like the sky, but rather the emptiness that possesses all perfections, in which nothing is established in its own nature, while the clarity of all-knowing and all-seeing is uninterrupted. When one realizes such a secret key point of the mind, although there is no difference between the object of observation and the observer, one experiences the innate mind itself, which is the naturally luminous. This is called recognizing awareness, and it is also the place of introduction to Mahamudra and Dzogchen. If one can cultivate, this will arise. Saraha said: "Originally pure, like the nature of the sky, looking and looking, seeing ceases." And so on. The tantras say: "There is no mind on the mind, the nature of the mind is luminous." This is what is meant. There is nothing simpler than this, it is important to practice. By Mipham. May there be auspiciousness! Homage to Manjushri! If you focus on the mind, calm abiding will be accomplished. Gradually, insight will arise. In that, in the emptiness of your own heart, in the clear and bright state, draw your awareness inward and rest. This is called mind focusing on mind. If you focus on the mind, this mind, even if there is no specific target, if there is a mind, inside the body, there is nowhere else but the center of the heart. In the source of thoughts and movements, where you don't remember anything but remember everything else, stay there watching. Don't look for the mind, just leave it alone. You don't need to think about whether there is a place to leave it. It's okay to have a mind to leave. Put that inner mind to sleep, just leave it there. That is the way to leave it, you don't need to leave it. Like sunlight hitting the water, the rays shimmer and sway. The thoughts of the mind move very quickly, and it is impossible to stop them directly. If you leave the water still, the appearance of the rays will also stop.