Tibetan
ལ་འབེབས་ཚུལ། འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ངར་འཛིན་ཡིན་ལ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་གམ་ང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་མ་བཏག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་སྟེ། བདག་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཞིང་། བདག་ནི་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་། འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བའི་རྟག་པ། བདག་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་སྙམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ལ་དེ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་མ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཅན་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་བདག་འཛིན་ཡིན་ལ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་མེད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་འདི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བའོ། །ངའམ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཆོས་དེ་དག་མ་བརྟག་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་དུ་བདེན་པར་ཡོད་ཡོད་ལྟ་བུར་ཞེན་ན་ཡང་། གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་ སོགས་པའི་རིགས་པས་བརྟགས་ན། ཕྲ་བ་དང་རགས་པའི་དངོས་པོ་གང་དུ་འང་མ་གྲུབ་པར་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཤེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དགག་བྱ་གང་ཟག་དང་ཆོས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འམ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། བདག་གཉིས་པོ་དེར་བློ་འཁྲུལ་བས་གཟུང་བ་ཙམ་ལས། དཔྱད་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་མེད་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཟུང་བ་བདག་གཉིས་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་བདག་འཛིན་གཉིས་ཡིན་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་པོ་དྲུང་ནས་འབྱིན་པ་ལ། ཡུལ་བདག་གཉིས་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དེའི་ཡུལ་ཅན་བདག་མེད་རྟོགས་པ་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །མདོར་ན་ངར་འཛིན་འདི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་ཞིང་། དེའི་གཉེན་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ནི་ཐར་ལམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ། སྟོང་ པ་དང་རྟེན་འབྱུང་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་
Chinese
安立之理。 敬礼文殊菩萨！ 缘于自相续的五蕴，生起“我”之念的，即是我执。 其所执著的对境，即是所谓的有情之我，或称“我”。 仅仅执著于未经设立、未经观察而存在的事物，实际上却从未如绳上的蛇一般成立。 作为“我”之安立基础的五蕴，是众多且无常的。 而“我”则被认为是恒常的，从前世来到此处，又从此处前往彼世，是唯一的。 这仅仅是在蕴的集合上假立的，实际上并不成立。 因此，能取“我”之念的，即是我执。 其所执著的对境，即被称为“我”。 就像绳子上没有蛇一样，在蕴上假立为“我”，实际上“我”并非自性成立，了知此点即是无我之见。 所谓的“我”或“自”，除此之外的一切有为法和无为法，都被称为“法”。 即使对这些法未经观察，仅仅是随顺喜好而执著为真实存在，但若以一异等理进行观察，无论微细或粗大的事物，都无法成立，了知其无根无基，即是证悟法无我。 因此，所要破斥的有情和法，如瓶子等，自性成立或真实成立的，即被称为有情之我和法我。 仅仅是由于心识的错乱而执著于这二我，但若加以观察，则丝毫不能成立，这就是有情和法无我。 如此了悟无我的心识，即被称为无我之悟。 所执著的二我，以及能取它们的二种我执。 为了从根源上断除这二种我执，必须以理证确定二种所执之我不成立，然后在自相续中生起以二无我为对境的无我之悟。 总之，我执是轮回的根本，是一切烦恼的生处。 而其对治，证悟有情无我，则是解脱道的根本。 不仅如此，通达一切法皆非自性成立的圆满空性之见，也能遣除一切所知障，因此是通往大乘道的根本。 空性
English
The way to establish it. Homage to Manjushri! The mind that thinks "I" by focusing on the five aggregates of one's own continuum is the clinging to self. The object of its clinging is the self of a person or what is called "I." It only clings to the belief that it exists without being designated or examined, but in reality, it has never been established like a snake on a rope. The five aggregates, which are the basis for the designation of "I," are many and impermanent. The "I" is thought to be permanent, coming here from the past and going to the other side from here, and is unique. It is merely designated on the collection of aggregates, but in reality, it is not established. Therefore, the mind that takes "I" as its object is the clinging to self. The object of its clinging is called "self." Just as there is no snake on a rope, it is only designated as "self" on the aggregates. Understanding that the self is not established by its own nature is the view of selflessness. All phenomena, conditioned and unconditioned, other than what is called "I" or "self," are called "dharmas." Even if one clings to these dharmas as if they truly exist simply because they are pleasing to the mind without examination, when examined with reasoning such as oneness or difference, it is understood that they are not established in any subtle or coarse object and are without foundation or root. This is called the realization of the selflessness of phenomena. Therefore, the object to be refuted, the person and phenomena such as a vase, which are established by their own nature or truly established, are called the self of a person and the self of phenomena. Merely grasping at these two selves due to the delusion of the mind, but if examined, they are not established in the slightest. This is called the selflessness of a person and the selflessness of phenomena. The mind that realizes selflessness in this way is called the realization of selflessness. The two selves that are grasped and the two clingings to self that take them as their objects. In order to uproot these two clingings to self, it is necessary to establish through reasoning that the two objects of clinging, the selves, are not established, and then generate in one's own continuum the realization of selflessness that takes the two selflessnesses as its object. In short, this clinging to self is the root of samsara and the source of all afflictions. Its antidote, the realization of the selflessness of a person, is like the root of the path to liberation. Not only that, but the complete view of emptiness, which understands that all phenomena are not established by their own nature, also eliminates all obscurations to knowledge, and therefore is the root of the Mahayana path. Emptiness
Tibetan
དབྱིངས་བརྗོད་བྲལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ནས་མ་ཚུགས་ཀྱི་བར་དུ་ལྟ་བ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དགག་བྱ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་གི་གོ་ཡུལ་ཙམ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཞེས་དོན་དམ་པ་མཚན་ཉིད་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མིན་ལ། ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབུ་མའམ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ནི། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་པ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་རིག་པས་དཔྱད་པའི་གོ་ཡུལ་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ནི་སྣང་ཡང་། བརྟག་ཅིང་དཔྱད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་འགལ་མེད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཟླ་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟ་བུར་ཡིན་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་ཡང་དག་པ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། དབུ་མའི་གོ་ཡུལ་ལེགས་པོ་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་སྤྲོས་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་མིན་པས། ཟུང་འཇུག་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་ཞལ་མཇལ་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་པའི་ འཛིན་སྟངས་མ་ལུས་པ་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲོང་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་དེ་ཙམ་ལ་གསུངས་ཀྱང་། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་སྒྲ་དང་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་དཔྱད་པ་ཙམ་གྱིས་གནད་མི་ཕིག་པས་གཞན་ཕལ་གང་གི་བློ་ཡུལ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པར་མཐོང་ཞིང་བླ་མའི་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་བདེ་བླག་ཏུ་ངེས་པ་འདྲོང་ནུས་པ་འདི་ལ་དཔག་ནས་ལམ་གྱི་གནད་མ་ལོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་མི་ཕམ་པས་སོ།། ༈ །།ཕྱག་ཆེན་པའི་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་ཙམ་ལ་ཉམས་ལེན་བྱེད་ཐུབ་ན་མཐར་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་གནད་ནི། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལ་མན་ངག་གིས་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་ལ་ཐུག་པས་རང་སེམས་ཀྱི་གནད་བཙལ་ན་སེམས་ཀྱི་གསང་ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། འདིར་རིགས་དཔྱད་མང་པོ་དོར་ཏེ་རྟོགས་ལྡན་གྱི་མན་ངག་ལྟར་བསྟེན་ན། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་རང
Chinese
在未对离言法界大平等生起坚定不移的定解之前，应当修习见解。仅仅是遮止所破的破除式无遮，只是进入名相上的胜义谛，即进入胜义谛名相的门径而已，并非究竟的实相。而远离一切戏论的无住中观，或者非名相上的胜义谛，乃是二谛无别的实相，各自以自证智所能证知的，是息灭一切戏论之自性。总之，以智慧分析的范畴中，轮回涅槃的一切法，显现是显现，但若加以观察分析，则会确信连微尘许也不成立，由此，显现与自性不成立二者成为无违。当生起对一切事物都确信如水月、梦幻、幻化之显现般的正确定解之时，便与后得如幻之定解相同，即使如此，也只是对中观的范畴有了很好的了解而已。仅凭此并不能证见各自以自证智所能证知的离戏大中观之法界义。因此，在亲见远离言说的双运自面，并且止息一切破立之分别执着的如虚空般的离戏等持中，生起殊胜的定解，即使经由闻思而达到见解的究竟，也仅仅是如此而已。因为各自以自证智所能证知的法界，并非仅仅是跟随声音和文字的向外观察分析就能把握其要点，所以，它远远超胜于其他任何人的思维范畴。依此可以了知，唯有精通上师窍诀且善于安住自心者，才能轻易生起定解，从而不偏离道的要点。这是米庞仁波切所说。 ༈ །།如果能够修习大手印的住、动、觉三种，最终证悟法性真相的要点是：心的法性具有如来藏，并且依靠窍诀击中要害的力量。如此，因为一切法的根本在于心，所以，如果寻求自心的要点，就能从心的秘密中通晓一切法，并且证悟无我的意义。因此，此处应舍弃诸多理证分析，而应依止实修者的窍诀，从而将心转向内。
English
Until a firm and unwavering conviction arises regarding the inexpressible and great equality of the expanse, one should cultivate the view. Merely negating what is to be negated, a mere eliminative negation, is only the nominal ultimate truth, just a gateway to entering the ultimate truth of characteristics. It is not the ultimate reality. The non-abiding Madhyamaka of union, or the non-nominal ultimate truth, is the reality of the indivisibility of the two truths, to be known individually by one's own awareness, the nature of pacifying all webs of elaboration. In short, within the scope of intellectual analysis, all phenomena of samsara and nirvana appear, yet when examined and analyzed, one becomes certain that not even an atom is established. Through this, all things, where appearance and non-establishment of inherent existence become non-contradictory, are definitely like appearances of water moons, dreams, and illusions. When a correct conviction arises that is similar to the subsequent attainment of illusory conviction, it means that one has a good understanding of the scope of Madhyamaka. However, that alone does not mean one has seen the meaning of the dharmadhatu, the great Madhyamaka free from elaboration, to be known individually by one's own awareness. Therefore, after directly seeing the face of union, which is beyond expression, and in the samadhi free from elaboration, like the sky, where all grasping at conceptualizations of affirmation and negation are extinguished, if a special conviction arises, even if the culmination of the view's analysis through hearing and thinking is said to be only that much, the dharmadhatu, which becomes the object of individual self-awareness, cannot be grasped by merely following sounds and words with outward-looking analysis. Therefore, it is seen as far beyond the scope of anyone else's mind. Based on this, it should be understood that only those who are skilled in the key instructions of the lama and adept at settling the mind can easily generate conviction and thus not deviate from the essential points of the path. This was said by Mipham Rinpoche. ༈ །། If one can practice just the three aspects of abiding, moving, and awareness of Mahamudra, the key to ultimately seeing the truth of dharmata is that the nature of mind possesses the sugatagarbha, and it is due to the power of the key instructions striking the essential point. Thus, since the root of all dharmas lies in the mind, if one seeks the essential point of one's own mind, one will understand all dharmas from the secret of the mind and realize the meaning of selflessness. Therefore, here, one should abandon many logical analyses and rely on the key instructions of realized beings, thereby turning the face inward.