Tibetan
པས་སྨྲོས་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་མཚོན་གཞན་ཡང་སྒྲ་གཞུང་མ་ཤེས་ན་སྒྲ་བཤད་ནོར་བར་སྲིད་པས་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཞུང་འདི་དག་གསུང་རབ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་ཚིག་ཚུལ་བཞིན་འཆད་པ་ལ་ངེས་པར་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སརྦྦཱ་རྠ་ཞེས་པ་དོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་པ་ཡིན་ཀྱང་། བོད་སྐད་དུ། སྐབས་ལ་ལར། སརྦ་ཨརྠ་ཞེས་མཚམས་མ་སྦྱར་བ་དག་ཀྱང་། བོད་སྐད་ལ་རིང་ཆའི་འབོད་ཐང་འདི་ཇི་བཞིན་ཐོན་པ་དཀོན་པས་མཚམས་མ་སྦྱར་བ་ལྟར་བཀླག་ན་མཚམས་སྦྱར་བ་ལྟར་འབོད་ཐང་མཚུངས་པས་སྒྲ་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། མོའུ་གལ་ལྟ་བུའང་བོད་སྐད་ཀྱི་འབོད་ཐང་ལ་དགོངས་ཀྱི་རྒྱ་སྐད་ལ་ན་རོ་མཽ་ཞེས་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སུག་སྨེལ། ག་བུར་སོགས་ཟུར་ཆག་ལྟར་བཀླག་ན་བདེ་ཞིང་དོན་གོ་བ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་རྟག་ཏུ་ཁྲུས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དང་།བཤེས་སྤྲིང་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ་རྙེད་དང་མ་རྙེད་དང་། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་འབོད་ཚིག་ཏུ་མ་གོ་ན་དོན་གཞན་དུ་ནོར་བ་དང་། བརྡ་རྙིང་གི་འབོད་ཐང་གི་དངོས་དོན་རྗེན་པར་མ་གོ་ན་ཕྱོགས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་རེས་དོན་དང་འགྲིགས་ཀྱང་རེས་མི་འགྲིག་པར་འགྱུར་བས་གོ་བ་ གཏིང་ཚུགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། དོན་མི་གོ་བས་ཕལ་ཆེར་མིང་ཚིག་གི་འཇུག་པ་མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ལས་བྱུང་བ་མང་བས། གཞུང་འདིར་ལྟ་བུ་དང་། བོད་ཀྱི་དག་ཡིག་ཚད་ལྡན་རྣམས་སློབ་གཉེར་བ་ལ་མི་ཤེས་སུ་མི་རུང་བའི་བསླབ་བྱ་ཡིན་ནོ། །རྒྱས་པར་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་རྣམས་ནི་སྒྲ་རིག་པའི་སྐབས་སུ་མཁོ་བའི་མིང་གི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པའོ། ༈ །སྒྲ་རིག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་སྡེབ་སྦྱོར་དང་མངོན་བརྗོད་དང་། སྙན་ངག་གསུམ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་མཁོ་བའི་མིང་ལས་དང་པོ་སྙན་ངག་གི་སྐབས་སུ་མཁོ་བའི་མིང་། ཀཱ་བྱ། སྙན་ངག བཱ་ཙཱ་ལཾ་ཀ་ར། ཚིག་གི་རྒྱན། དེ་སྙན་ངག་གི་ལུས་ནི། པདྱཾ། ཚིགས་བཅད། གདྱཾ། ལྷུག་པ། མིཤྲཱ་ཀཾམ་མ་ཎི། སྤེལ་མ་སྟེ་ཚིགས་བཅད་ནི་རྐང་པ་བཞི་པའོ། །ལྷུག་པ་ཚིགས་སུ་མ་བཅད་པའོ། །དཎྜི་ཀཿ རྒྱུན་ཆགས་པ་ཞེས་སོ། །སྙན་ངག་གི་རྒྱན་ལ་ཡོན་ཏན་བཅུ་སྟེ། ཤྩེ་ཥཿ དང་། ཤྩིཥྚ། སྦྱར་བ། པྲ་སཱ་ད། རབ་དང་། ས་མ་ཏཱ། མཉམ་ཉིད། མ་དྷུ་ར། སྙན་པ། སུ་ཀུ་མཱ་ར་ཏཱ། ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ། ཨརྠ་བྱཀྟི། དོན་གསལ། དུ་དཱ་ར། རྒྱ་ཆེ། ཨོ་ཛཿ བརྗིད་པ། ཀཱནྟི། མཛེས་པ། ས་མཱ་དྷི། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཞེས་སོ། །སྦྱར་བའི་ཡོན་ཏན་ཡི་གེ ཤི་ཐི་ལམ་དང་། ཤྩ་ཐཾ། ལྷོད་པ་སྟེ་དེས་མ་རེག་པའོ། །ལྷོད་པའི་མིང་། ཀོ་མ་ལཾ། མཉེན་པའང་ཟེར། རབ་དངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་དོན་ཅན་རྟོགས་སླ་བའོ། །མཉམ་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡི་གེ་འཇམ་རྩུབ་མི་མཉམ་པར་གང་རུང་ཤས་ཆེ་བ་མིན་པའི་བར་མའོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ། མྲྀ་དུ། འཇམ། སྥུ་ཊ་དང་། པ་རུ་ཥྱཾ་དང་། ནིཥྛུ། རྣམས་རྩུབ་པ་ཞེས་སོ། །སྙན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའོ། །ར་ས། ཉམས་ཞེས་སོ། །དེ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་དང་བརྗོད་བྱ་དངོས་པོའི་དོན་ལའང་ཡིད་འོང་གི་ཉམས་ཡོད་པའོ། །ཚིག་ལ། གྲ་མ་བཱ་ཙ། གྲོང་ཚིག་སྟེ། དེ་དང་མ་འདྲེས་པ་དང་། ཨ་ནུ་པྲཱ་ས། རྗེས་ཁྲིད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་མཛེས་སོ། །ཤིན་ཏུ་གཞོན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་རྩུབ་པོའི་སྐྱེ་གནས་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་མིན་པ་མང་བའོ། །ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་མཉན་པ་ཡིན་ན་ཝཀྤནྡྷ་ངག་གི་སྦྱོར་བ་ལྷོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་གསལ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། དོན་བརྟག་མི་དགོས་པར་གསལ་ཞིང་ནག་ནོག་མེད་པ་མེ་ལོང་དང་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཨུཏྐརྵ། ཁྱད་འཕགས་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའོ། །བརྗིད་པ་ནི་ཚིག་གི་ཕྲད་སོགས་ཅི་རིགས་སུ་བསྡུས་པས་ཚིག་ཉོ བ་བྲལ་ཏེ་དངོས་གཙང་བ་འདི་ཚིག་ལྷུག་ལ་གསོས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞིང་ཚིགས་བཅད་ལ་ཡང་རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་པས་གཙོ་བོར་བཞེད། མཛེས་པའི་ཡོན་ཏན་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་ལས་མ་བརྒལ་བར་རྣ་བར་འབབ་པ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པ་ནི་མཁས་རྨོངས་ཀུན་ལ་འཐད་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་ལུགས་ལས་བརྒལ་བ་ལྟ་བུ་ཧ་ཅང་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་ཕུལ་བྱུང་གི་རྒྱན་ལྟ་བུར་བརྗོད་པའང་མཁས་པ་མཛེས་པའི་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་དེ་མདོར་ན་གཞན་པའི་རྣ་བར་འབབ་པའི་ཚིག་གོ། ཏིང་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཆོས་གཞན་པའི་བྱ་བ་སོགས་ཆོས་གཞན་ལ་སྦྱར་ཏེ་བརྗོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་དང་མཐུན་པར་དོན་གོ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཀུ་མུ་དའི་མིག་འཛུམ། པདྨ་དག་མིག་འབྱེད་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ལ་ཚིག་སྦྱོར་ཚུལ་གྱི་མི་མཛེས་པ་སྤང་སྟེ་མཛེས་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་བཅུ་པོ་འདི་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་བཻ་དརྦྷའི་སྙན་ངག་གི་ལམ་གྱི་སྲོག་ཏུ་བཤད་པ། འདི་དག་ཕལ་ཆེར་བཟློག་པས་ཤར་ཕྱོགས་གཽ་ཌ་བའི་ལམ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྙན་དངགས་མེ་ལོང་མའི་གཞུང་གི་དཔེ་བརྗོད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྙན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱས་བཤད་འཕྲོས་དོན་བཅས་ལེའུ་བར་ཐ་གཉིས་ཡིན་ལ། བར་མ་དོན་རྒྱན་སོ་ལྔ་སྟེ། སྭ་བྷཱ་བཱ་ཁྱ་ནཾ། རང་བཞིན་བརྗོད་པ། ཨུ་པ་མཱ། དཔེ། རཱུ་པ་ཀཾ གཟུགས་ ཅན། དྭི་པ་ཀཱ། གསལ་བྱེད། བྲྀ་ཏཱི། བསྐོར་བ། ཨ་ཀྵེ་པཱ། འགོག་པ། ཨརྠཱནྟ་ར་ནྱཱ་ས། དོན་གཞན་བཀོད་པ། བྱ་ཏི་རེ་ཀཱ ལྡོག་པ་ཅན། བི་བྷཱ་བ་ནཱ། སྲིད་པ་ཅན། ས་མཱཿ བསྡུས་པ། ཨ་ཏི་ཤ་ཡ། ཕུལ་བྱུང་། ཨུཏྤྲེཀྵོ། རབ་བརྟགས། ཧེ་ཏུཿ རྒྱུ། སཱུཀྵྨ། ཕྲ་མོ། ཨུ་ལ་བཿ ཆ། ཀྲ་མཿ རིམ་པ། པྲེ་ཡོ་དང་། པྲི་ཡཿ དགའ་བ། ར་ས་བཏ྄། ཉམས་ལྡན། ཨཱུརྫྫ་སི། གཟི་བརྗིད་ཅན། པཪྻཱ་ཡོཀྟཾ། རྣམ་གྲངས་བརྗོད། ས་མཱ་ཧི་ཏཾ། ཀུན་ཕན། ཨུ་དཱཏྟཱ། རྒྱ་ཆེ། ཨ་པ་ཧྣུ་ཏི། བསྙོན་དོར། ཤྩིཥྚཿ སྦྱར་བ། བི་ཤེ་ཥ། ཁྱད་པར། ཏུ་ལྱ་ཡོ་གི་ཏཱ། མཚུངས་པར་སྦྱོར་བ། བི་རོ་དྷཱ། འགལ་བ། པྲ་སྟུ་ཏ་སྟོ་ཏྲེ། སྐབས་མིན་བསྟོད་པ། བྱ་ཛ་སྟུ་ཏི། ཟོལ་བསྟོད། ནི་དརྴ་ནེ། ངེས་པར་བསྟན་པ། ས་ཧོཀྟིཿ ལྷན་ཅིག་བརྗོད། པ་རི་པྲྀཏྟྱ། ཡོངས་བརྗེས། ཨཱ་ཤཱིཿ ཤིས་བརྗོད། སཾ་སྲྀཥྚིཿ རབ་སྤེལ། བྷཱ་བི་ཀཾ དགོངས་པ་ཅན། ཞེས་སོ། །དཔེ་རྒྱན་གྱི་མཚུངས་པ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ནི། ཨི་བ། བཞིན། བཏ྄། ལྟར། བཱ། ལྟ་བུ། ཡ་ཐཱ། ཇི་ལྟར། ས་མཱ་ན། མཐུན། ནི་བྷ། ངེས་པར་གསལ་ཏེ་མཚུངས་པར་ཡང་བསྒྱུར། སནྣིབྷཱ། ཡང་དག་མཚུངས། ཏུ་ལྱཿ མཉམ། སཾ་ཀཱ་ཤཿ ཡང་དག་གསལ། ནི་ཀཱ་ཤཿ ངེས་པར་གསལ། པྲ་ཀཱ་ཤཿ རབ་གསལ། པྲ་ཏི་རཱུ་པ་ཀཱཿ གཟུགས་ཀྱི་ཟླ་བོ། པྲ་ཏི་བཀྵཿ གཉེན་པོ། པྲ་ཏི་དྭནྡྭི། དགྲ་ཟླའམ་འགྲན་ཟླ། པྲ་ཏྱ་ནཱི་ཀཿ སོ་སོར་རྟོག ནི་རོ་དྷི་ནཿ འགལ། དྲྀ་ཤ འདྲ། ས་དྲྀ་ཀྶཾའམ་སདྲྀཀྴ། བལྟ་བཅས་སུ་ཡང་བསྒྱུར། ས་ཌ྄ྀ་ཤ྄འང་དེ་འདྲའོ། །སམྤཱ་དི། བསླུ་བ། ཛཱ་ཏཱི་ཡ། རིགས་མཐུན། ཨ་ནུ་བཱ་དི་ནཿ རྗེས་སུ་སྨྲ་བ། པྲ་ཏི་བིམྦ། གཟུགས་བརྙན། པྲ་ཏི་ཙྪནྡ། སོ་སོར་སྡེབ། ས་མ། མཉམ། སམྨིཏཱཿ ཡང་དག་འཇལ། ས་ལ་ཀྵ་ཎ། མཚན་ཉིད་མཐུན། ས་དྲྀཀྵཱ། མཚུངས་བཅས་སམ་འདྲ་མཚུངས། འདིར་མཚན་ཉིད་མཐུན་མཚན་ཉིད་འདྲ། མཚན་ ཉིད་མཚུངས་ཞེས་སྦྱར་བ་ཡོད། ས་པཀྵཿ མཐུན་ཕྱོགས། ཨུ་པ་མི་ཏཱ། དཔེར་བྱས། ཨུ་པ་མཱཿ དཔེ། ཀལྤ། རྟོག དེ་ཤཱི་ཡ། དམན། དེ་ཤི་ཅུང་ཟད་དམན། འདི་གཉིས་རྐྱེན་ཞིག་ཡིན་ཏེ་བོད་སྐད་དུ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་བསྒྱུར། སོགས་ཁོངས་ནས་དེ་དང་ཆ་འདྲ་རྣམས་འཕང་། དཔེར་ན་གཞུང་གཞན་ལས། སཱ་དྷཱ་ར་ཎཿ ཆ་མཐུན་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སོགས་སོ། །པྲཱ་ཁྱཱ། རབ་ཏུ་སྨྲ། པྲ་ཏི་ནི་དྷི་ཨ་བི། སོ་སོར་བཟློག །ས་བརྑ། རིགས་མཐུན། ཏུ་ལི་ཏ།
Chinese
以彼所说为例，如果不懂声明，就可能错误地解释声音，因此，这些语法之论对于如实解释经典中的决定性词语是必不可少的。Sarvartha意为一切义，但在藏语中，有时Sarva Artha不连接，这是因为藏语中很难完全表达出长音的呼唤，如果不连接地读，就和连接时发音相同，为了使声音纯正。像莫卧儿这样的词，要考虑到藏语的发音，比如汉语里有“na ro mou”这样的说法。像豆蔻、冰片等，如果按照变音来读，既方便又不会影响理解。比如“国王应常沐浴”，以及《亲友书》中“世间智者得与未得”等，如果不理解为呼唤语，就会错误地理解为其他意思。如果不真正理解古语的呼唤语的真实含义，即使大致符合，有时也会不符合，导致理解不深刻。大多数情况下，不理解词语的用法会导致错误，因此，像这部论典，以及标准的藏语词典，对于学习者来说是必须学习的教诲。更详细的内容应该在宏大的语法论典中学习。以上是声音学中所需的名词的简要陈述。声音学的分支包括韵律学、名相学和诗学，因此，在这些领域中所需的名词中，首先是诗学中所需的名词。Kavya，诗歌；Vacalamkara，词藻修饰。这是诗歌的体裁：Padya，诗句；Gadya，散文；Misrakammani，混合体，即诗句是四行。散文是没有分段的。Dandikah，连续不断。诗歌的修饰有十种品质：Slesa和Slista，结合；Prasada，清晰；Samata，平等；Madhura，悦耳；Sukumarata，非常年轻；Arthavyakti，意义清晰；Durdara，广阔；Ojah，威严；Kanti，美丽；Samadhi，三摩地。结合的品质是字母。ི་ཐི་ལམ་和ཤྩ་ཐཾ，是松弛，即没有触及。松弛的名称：โกมาลํ，也叫柔软。极清澈的功德是意义广为人知，容易理解。平等的功德是文字的粗细不均匀，不是任何一种占多数的中间状态。其中，文字：མྲྀ་དུ།（梵文天城体：मृदु，梵文罗马拟音：mṛdu，汉语字面意思：柔软），柔软。སྥུ་ཊ་和པ་རུ་ཥྱཾ་和ནིཥྛུ，这些被称为粗糙。悦耳的功德是具有令人愉悦的韵味。ར་ས།（梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：韵味）被称为韵味。它和表达的词语以及所表达的事物意义也具有令人愉悦的韵味。词语上，གྲ་མ་བཱ་ཙ། 是乡村词语，不与它混合，和ཨ་ནུ་པྲཱ་ས།（梵文天城体：अनुप्रास，梵文罗马拟音：anuprāsa，汉语字面意思：后随）具有后随的这些是美丽的。非常年轻的功德是，不是粗糙产生处的文字多。如果所有文字都是悦耳的，那么ཝཀྤནྡྷ་（梵文天城体：वाक्बन्ध，梵文罗马拟音：vāgbandha，汉语字面意思：言语结合）言语的结合会变成松弛的过失。意义清晰的功德是：不需要考察意义，清晰且没有污垢，像镜子和ผ้า（梵文天城体：पट，梵文罗马拟音：paṭa，汉语字面意思：布）一样。广大的功德是：ཨུཏྐརྵ།（梵文天城体：उत्कर्ष，梵文罗马拟音：utkarṣa，汉语字面意思：卓越），卓越，就是说这样的功德。庄严是词语的助词等适当地集合，词语没有混乱，事物纯净，这对于散文来说就像食物一样，对于诗歌，印度东部的人也主要认可。美丽的功德是不超过世俗的意义，像落入耳朵一样表达，对于聪明和愚笨的人都合适。像超过世俗的习惯一样，非常想要表达，像杰出的装饰一样表达，对于聪明人也有美丽的时候，总之是落入他人耳朵的词语。专注的功德是：将其他事物的行为等与其他事物结合起来表达，也与世间流传的一样理解意义。例如，睡莲闭眼，莲花睁眼一样。对于这个，要舍弃词语结合方式的不美，要表达美丽。这样，这十个功德在印度南部吠陀法的诗歌道路中被说是命脉。这些大部分反过来就表示东部高达巴的道路，通过诗镜的论典的例子来了解。悦耳的功德的详细解释，包括剩余意义在内，是第二品中间。中间是三十五个意义的装饰。
English
For example, if one does not understand the statements, one may mistakenly interpret the sounds. Therefore, these treatises on grammar are essential for accurately explaining the definitive words in the scriptures. Sarvartha means "all meanings," but in Tibetan, sometimes Sarva Artha is not connected. This is because it is difficult to fully express the long vowel sounds in Tibetan. If read without connecting, the pronunciation is the same as when connected, so that the sound becomes pure. Words like "Mughal" should be considered in terms of Tibetan pronunciation, such as the saying "na ro mou" in Chinese. If words like cardamom and camphor are read according to their altered pronunciations, it is both convenient and does not affect understanding. For example, "The king should bathe often," and in the "Letter to a Friend," "Worldly wise, whether attained or not," etc. If these are not understood as vocatives, they will be mistakenly understood as other meanings. If one does not truly understand the real meaning of the vocatives in archaic language, even if it roughly corresponds, sometimes it will not, leading to a lack of deep understanding. In most cases, not understanding the usage of words leads to errors. Therefore, treatises like this one, as well as standard Tibetan dictionaries, are teachings that learners must study. More detailed content should be studied in the grand treatises on grammar. The above is a brief statement of the nouns needed in phonetics. The branches of phonetics include prosody, nomenclature, and poetics. Therefore, among the nouns needed in these fields, the first are the nouns needed in poetics: Kavya, poetry; Vacalamkara, verbal embellishment. These are the genres of poetry: Padya, verse; Gadya, prose; Misrakammani, mixed, i.e., verse is four lines. Prose is unsegmented. Dandikah, continuous. The embellishments of poetry have ten qualities: Slesa and Slista, combination; Prasada, clarity; Samata, equality; Madhura, melodious; Sukumarata, very youthful; Arthavyakti, clear meaning; Durdara, vast; Ojah, majestic; Kanti, beautiful; Samadhi, samadhi. The quality of combination is letters.
English
īthilam and śca-tham, which is relaxation, meaning not touching. The name for relaxation: Komalam, also called softness. The virtue of extreme clarity is that the meaning is widely known and easy to understand. The virtue of equality is that the letters are neither uniformly rough nor predominantly of any one kind, but in an intermediate state. Among these, the letters: mṛdu (Sanskrit: मृदु, mṛdu, meaning: soft), soft. Sphuṭa, paruṣyaṃ, and niṣṭhu are called rough. The virtue of pleasantness is having a delightful flavor. Rasa (Sanskrit: रस, rasa, meaning: flavor) is called flavor. It and the expressive words, as well as the meaning of the expressed object, also have a delightful flavor. In words, grāma-vāca, which are village words, not mixed with it, and anuprāsa (Sanskrit: अनुप्रास, anuprāsa, meaning: following), those with following are beautiful. The virtue of extreme youthfulness is having many letters that are not from the source of roughness. If all letters are pleasant, then vak-bandha (Sanskrit: वाक्बन्ध, vāgbandha, meaning: speech bond) the combination of speech will become a fault of relaxation. The virtue of clear meaning is: without needing to examine the meaning, it is clear and without impurities, like a mirror and paṭa (Sanskrit: पट, paṭa, meaning: cloth). The virtue of vastness is: utkarṣa (Sanskrit: उत्कर्ष, utkarṣa, meaning: excellence), excellence, which is expressing such virtues. Majesty is the appropriate collection of word particles, etc., so that the words are without confusion and the object is pure; this is like food for prose, and for verses, it is mainly accepted by the eastern Indians. The virtue of beauty is that it does not exceed worldly meaning, expressing it as if it falls into the ear, which is suitable for both the wise and the foolish. Expressing it as if it exceeds worldly customs, with a great desire to express, like an outstanding ornament, is also beautiful for the wise; in short, it is words that fall into the ears of others. The virtue of concentration is: expressing the actions of other things, etc., by combining them with other things, and understanding the meaning in accordance with worldly fame. For example, the closing of the eyes of the kumuda and the opening of the eyes of the lotus. For this, one must abandon the ugliness of the way words are combined and express beauty. Thus, these ten virtues are said to be the life force of the poetic path of the southern Indian Vaidarbha. Reversing most of these indicates the path of the eastern Gauda, which can be understood through the examples in the treatise "Mirror of Poetry." The detailed explanation of the virtue of pleasantness, including the remaining meaning, is the second intermediate chapter. The intermediate is thirty-five ornaments of meaning.