Tibetan
མ་ནོར་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་མ་འཁྲུལ་བའོ། །ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ལ། ས་མྱགྫྷཱ་ནམ྄། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ། མི་ཐྱཱཛྙཱ་ནཾ། ལོག་པའི་ཤེས་པ། ས་བི་ཀལྤ་ཀམ྄། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ། ནིརྦི་ཀལྤ་ཀམ྄། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ། སཱ་ཀཱ་ར་མ྄། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ། ནི་རཱ་ཀཱ་རམ྄། རྣམ་པ་མེད་པ། ཨ་ནྱཱ་ཀཱ་རམ྄། གཞན་གྱི་རྣམ་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ། །ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་མིང་། བི་ཥ་ཡིན྄། ནམ་ཡི། ཡུལ་ཅན། བི་ཥ་ཡའམ་ཡཱ། ཡུལ། གོ་ཙ་རའམ་རཱ། སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་སོ། །ཡུལ་དེ་ལ་དབྱེ་ན་སྣང་ཡུལ་ཞེན་ཡུལ་འཇུག་ཡུལ་བཟུང་ཡུལ་ཞེས་བཞིར་གནས་སོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ། བྱཱ་བ་ཧཱ་ར། ཐ་སྙད། སཱཾ་ཀེ་ཏཿ དང་སཱཾ་ཀེ་ཏི་ཀཾ བརྡ་སྟེ་བརྡར་བཏགས་པའོ། །བརྡ་དེ་ལ་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་དང་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་གསུམ་དང་། ཡང་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད། ཐོས་པའི་ཐ་སྙད། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་བཞིའོ། །ཡང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། སཱ་དྷ་ནམ྄། སྒྲུབ་པ། པྲ་ཏི་ཥེ་ དྷཿ དགག་པ། སཏྟཱ་སཱ་དྷ་ནཾ། ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ། སྱཱ་ཏ་སཱ་དྷ་ནཾ། ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ། དེ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་དོ། །ཕྲ་ས ཛྫ་པྲ་ཏི་ཥེ་དྷཿ མེད་པར་དགག་པ། པྲཪྻུ་དཱ་ས་པྲ་ཏི་ཥེ་ཏཿ མ་ཡིན་པ་དགག་པ་བཞིའོ། །ཚད་མ་ལ་བརྗོད་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ། ཨུ་པ་པཏྟི། འཐད་པ། ཧེ་ཏུཿ རྒྱུ་མཚན་ནམ་རྒྱུ་སྟེ་གོ་བར་བྱེད་རྒྱུའོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མིང་དུ་འགྱུར། སྭ་ཏཿཔྲ་མཱ་ཎམ྄། རང་གི་ཚད་མ། པ་ར་ཏཿཔྲ་མཱ་ནམ྄། ཕ་རོལ་ལམ་གཞན་གྱི་ཚད་མ། སམྦྷ་བཏྤྲ་མཱ་ཎ་མ྄། སྲིད་པའི་ཚད་མ། ཨཱ་དྷེ་ཡཱ་ཏི་ཤ་ཡཿ བསྒྱུར་དུ་རུང་བ། ཨ་ནཱ་དྷེ་ཡཱ་ཏི་ཤ་ཡཿ བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་བ།ཨ་ནྱཱ རྠཱ་ནུ་མཱ་ན མ྄། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག དེའི་སྐབས་སུ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཅེས། པྲ་ཏི་ཛྙཱ། དམ་བཅའ་བ་སྟེ་ཁས་ལེན་པ། པཀྵཿ ཕྱོགས། སཱ་དྷྱཿ བསྒྲུབ་བྱ། སཱ་པཀྵཿ རང་གི་ཕྱོགས། པ་ར་པཀྵཿ གཞན་གྱི་ཕྱོགས། དེ་ལ། བཱ་དཱི། རྒོལ་བ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲ་བ་ལ་ཟེར། པྲ་ཏི་བཱ་དཱི། ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྟེ་སྔ་མའི་དམ་བཅའ་ལ་སུན་དབྱུང་སོགས་སོ་སོར་སྨྲ་ལའོ། །དེ་ལ། པཱུརྦ་པཀྵཿཕྱོགས་སྔ་མ། ཨུཏྟ་ར་པཀྵཿ ཕྱོགས་ཕྱི་མའང་ཟེར་བརྗོད་ངག་ལ། སཱ་དྷ་ནམ྄། སྒྲུབ་པ། དུ་ཥ་ཎཾ། སུན་དབྱུང་བ། པྲ་སཾ་ག ཐལ་འགྱུར། དེ་དག་སོ་སོར་ནང་གི་དབྱེ་བ་དུ་མར་འགྱུར། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་དང་། ལུང་གིས་བསལ་བ། གྲགས་པས་བསལ་བ་བཞིའོ། །གྲགས་
Chinese
不错误的体性即是不错乱。识的分类有：萨妙智南（藏文，梵文天城体，samyagjñānam，梵文罗马拟音，正智），是正确的识；米提亚智南（藏文，梵文天城体，mithyājñānam，梵文罗马拟音，邪智），是颠倒的识；萨毗迦拉巴嘎姆（藏文，梵文天城体，savikalpakam，梵文罗马拟音，有分别），有分别念；尼毗迦拉巴嘎姆（藏文，梵文天城体，nirvikalpakam，梵文罗马拟音，无分别），无分别念；萨嘎惹姆（藏文，梵文天城体，sākāram，梵文罗马拟音，有相），有相；尼惹嘎惹姆（藏文，梵文天城体，nirākāram，梵文罗马拟音，无相），无相；阿尼雅嘎惹姆（藏文，梵文天城体，anyākāram，梵文罗马拟音，异相），以其他的相等等来表达。境与有境的名称：毗夏因（藏文，梵文天城体，viṣayin，梵文罗马拟音，有境者），南义，有境；毗夏亚或者亚（藏文，梵文天城体，viṣaya或yā，梵文罗马拟音，境），境；郭扎惹或者惹（藏文，梵文天城体，gocara或rā，梵文罗马拟音，行境），是行境。如果将境进行分类，则有显现境、耽著境、进入境、执取境这四种。词语的安立方面：亚瓦哈惹（藏文，梵文天城体，vyāvahāra，梵文罗马拟音，世俗），词语；桑给达赫（藏文，梵文天城体，saṃketaḥ，梵文罗马拟音，约定）和桑给底嘎姆，（藏文，梵文天城体，saṃketikam，梵文罗马拟音，表诠）是符号，即是假立的符号。符号有认识的词语和表达的词语，进入的词语这三种。还有见到的词语，听到的词语，区分差别的词语，体验的词语这四种。还有，正反的支分有四种，萨达南（藏文，梵文天城体，sādhanam，梵文罗马拟音，能立），立宗；扎地谢达哈（藏文，梵文天城体，pratiṣe dhaḥ，梵文罗马拟音，遮遣），破；萨达萨达南（藏文，梵文天城体，sattāsādhanam，梵文罗马拟音，有性成就），成立有；夏达萨达南（藏文，梵文天城体，syātasādhanam，梵文罗马拟音，是性成就），成立是，这二者是成立的词语。帕拉斯扎扎扎地谢达哈（藏文，梵文天城体，prasajyapratiṣedhaḥ，梵文罗马拟音，遮遣遣遍），遮遣无；帕汝达萨扎地谢达哈（藏文，梵文天城体，paryudāsapratiṣedhaḥ，梵文罗马拟音，非遮），遮遣非，这四种。量方面，有表达方式的
English
The characteristic of being unerring is being not mistaken. The divisions of knowledge are: Samyagjnanam (藏文，梵文天城体，samyagjñānam，梵文罗马拟音，Correct Knowledge，Correct Knowledge), which is correct knowledge; Mithyajñānam (藏文，梵文天城体，mithyājñānam，梵文罗马拟音，False Knowledge，False Knowledge), which is inverted knowledge; Savikalpakam (藏文，梵文天城体，savikalpakam，梵文罗马拟音，Conceptual，Conceptual), with conceptual thought; Nirvikalpakam (藏文，梵文天城体，nirvikalpakam，梵文罗马拟音，Non-Conceptual，Non-Conceptual), without conceptual thought; Sākāram (藏文，梵文天城体，sākāram，梵文罗马拟音，With an Aspect，With an Aspect), with an aspect; Nirākāram (藏文，梵文天城体，nirākāram，梵文罗马拟音，Without an Aspect，Without an Aspect), without an aspect; Anyākāram (藏文，梵文天城体，anyākāram，梵文罗马拟音，Different Aspect，Different Aspect), expressed by other aspects, and so on. Names for object and subject: Viṣayin (藏文，梵文天城体，viṣayin，梵文罗马拟音，Subject Possessor，Subject Possessor), Namyi, subject; Viṣaya or Yā (藏文，梵文天城体，viṣaya or yā，梵文罗马拟音，Object，Object), object; Gocara or Rā (藏文，梵文天城体，gocara or rā，梵文罗马拟音，Range of Activity，Range of Activity), is the range of activity. If the object is divided, there are four: appearing object, clinging object, entering object, and grasping object. Regarding the establishment of terms: Vyāvahāra (藏文，梵文天城体，vyāvahāra，梵文罗马拟音，Convention，Convention), term; Saṃketaḥ (藏文，梵文天城体，saṃketaḥ，梵文罗马拟音，Sign，Sign) and Saṃketikam (藏文，梵文天城体，saṃketikam，梵文罗马拟音，Conventional，Conventional) are symbols, which are nominally designated symbols. These symbols include three types: terms of knowledge, terms of expression, and terms of entry. Also, there are four: terms of seeing, terms of hearing, terms of distinguishing, and terms of experiencing. Furthermore, there are four aspects of affirmation and negation: Sādhanam (藏文，梵文天城体，sādhanam，梵文罗马拟音，Proof，Proof), proof; Pratiṣe dhaḥ (藏文，梵文天城体，pratiṣe dhaḥ，梵文罗马拟音，Negation，Negation), negation; Sattāsādhanam (藏文，梵文天城体，sattāsādhanam，梵文罗马拟音，Proof of Existence，Proof of Existence), proving existence; Syātasādhanam (藏文，梵文天城体，syātasādhanam，梵文罗马拟音，Proof of Being，Proof of Being), proving being. These two are terms of proof. Prasajyapratiṣedhaḥ (藏文，梵文天城体，prasajyapratiṣedhaḥ，梵文罗马拟音，Prohibitive Negation，Prohibitive Negation), negating non-existence; Paryudāsapratiṣedhaḥ (藏文，梵文天城体，paryudāsapratiṣedhaḥ，梵文罗马拟音，Exceptive Negation，Exceptive Negation), negating non-being, these four. In terms of valid cognition, there are divisions of expression: Upapatti (藏文，梵文天城体，upapatti，梵文罗马拟音，Reasoning，Reasoning), appropriateness; Hetuḥ (藏文，梵文天城体，hetuḥ，梵文罗马拟音，Cause，Cause), reason or cause, which is the cause of understanding. Both of these also become names for logic. Svataḥpramāṇam (藏文，梵文天城体，svataḥpramāṇam，梵文罗马拟音，Self-Valid Cognition，Self-Valid Cognition), one's own valid cognition; Parataḥpramāṇam (藏文，梵文天城体，parataḥpramāṇam，梵文罗马拟音，Other-Valid Cognition，Other-Valid Cognition), the valid cognition of another or others; Saṃbhavatpramāṇam (藏文，梵文天城体，saṃbhavatpramāṇam，梵文罗马拟音，Possible Valid Cognition，Possible Valid Cognition), the valid cognition of possibility; Ādheyātiśayaḥ (藏文，梵文天城体，ādheyātiśayaḥ，梵文罗马拟音，Transformable，Transformable), transformable; Anādheyātiśayaḥ (藏文，梵文天城体，anādheyātiśayaḥ，梵文罗马拟音，Untransformable，Untransformable), untransformable; Anyārthānumānam (藏文，梵文天城体，anyārthānumānam，梵文罗马拟音，Inference for Others，Inference for Others), inference for others. At that time, it is like this: Pratijñā (藏文，梵文天城体，pratijñā，梵文罗马拟音，Proposition，Proposition), proposition, which is to promise; Pakṣaḥ (藏文，梵文天城体，pakṣaḥ，梵文罗马拟音，Thesis，Thesis), thesis; Sādhyaḥ (藏文，梵文天城体，sādhyaḥ，梵文罗马拟音，To be Proved，To be Proved), to be proven; Sapakṣaḥ (藏文，梵文天城体，sapakṣaḥ，梵文罗马拟音，Similar Instance，Similar Instance), one's own side; Parapakṣaḥ (藏文，梵文天城体，parapakṣaḥ，梵文罗马拟音，Dissimilar Instance，Dissimilar Instance), the side of others. To that, Vādī (藏文，梵文天城体，vādī，梵文罗马拟音，Proponent，Proponent), the proponent, refers to the one who speaks of proof; Prativādī (藏文，梵文天城体，prativādī，梵文罗马拟音，Opponent，Opponent), the opponent, refers to the one who speaks separately of refuting the previous proposition, and so on. To that, Pūrvapakṣaḥ (藏文，梵文天城体，pūrvapakṣaḥ，梵文罗马拟音，Prior Position，Prior Position), the prior position; Uttarapakṣaḥ (藏文，梵文天城体，uttarapakṣaḥ，梵文罗马拟音，Subsequent Position，Subsequent Position), also called the subsequent position, in terms of spoken words, Sādhanam (藏文，梵文天城体，sādhanam，梵文罗马拟音，Proof，Proof), proof; Dūṣaṇam (藏文，梵文天城体，dūṣaṇam，梵文罗马拟音，Refutation，Refutation), refutation; Prasaṃga (藏文，梵文天城体，prasaṃga，梵文罗马拟音，Consequence，Consequence), consequence. Each of these has many internal divisions. Manifest and inferential, and refuted by scripture, refuted by fame, these four. Fame
Tibetan
པས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་སོགས། ཨ་ལོ་ཀི་ཀཱརྠོཏྭཏྟིཿ འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ་བྱུང་བ། ཨ་ས་མཉྫཱ་སཿ འཆལ་བའམ་འཁྲུགས་པའམ་ཅལ་ཅོལ་དུ་གྱུར་པ། དེ་སོགས་སྤང་བྱའོ། །སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་། ལྟར་སྣང་གཉིས། ལྟར་སྣང་ལ། ཛཱ་ཏིཿ སྟེ་ལྟག་ཆོད་ཟེར། བཱ་དཿ སྨྲ་བའམ་རྩོད་པ། བི་བཱ་ད། རྩོད་པ་སྨྲ་བ། ཙེ་དྱམ྄། བརྒལ་བ། པ་རི་ཧཱ་རཿ ལན། ས་མཱ་དྷཱ་ན྄ཾ། ལན་གདབ་པ། ཨ་ནུ་ཡུཀྟཿ བརྒལ་བ། པྲ་ཏྱ་ནུ་ཡུཀྟཿ ཕྱིར་བརྒལ་བ། ངག་སྦྱོར་བ་ལ་ དང་པོ་དམ་བཅའ་བ་དོན་གང་ཡིན་དེར་ཁས་བླངས་པ། དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་ནས། དཔེ། ཨུ་པ་ན་ཡཿ ཉེ་བར་སྦྱར་བ། ཨུ་པ་སཾ་ཧཱ་རཿ ཉེ་བར་སྦྱོར་བ། བྱས་ནས་མཐར་བརྗོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ནི་ག་མ་ནམ྄། མཇུག་སྡུད་ཅེས་བྱ་སྟེ་དངོས་སུ་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་སོང་ལ། དམ་བཅའ་ཡང་དང་པོར་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་པས་སྤྱིར་ལྔར་བྱས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དོ། །བཱ་དཿ སྨྲ་བ། བཱ་དཱ་དྷི་ཀ་ར་ཎཾ། སྨྲ་བའི་ཞལ་ཆེ་བ། རཱ་ཛཱ་ཀུ་ལཾ། རྒྱལ་པོ་བཞུགས་པ། ཡུཀྟ་ཀུ་ལཾ། བསྐོས་པ་འདུ་བའི་ས། ས་བྷཱ། འདུས་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སུ། བཱ་དཱ་དྷིཥྛཱ་ནཾ། སྨྲ་བའི་གཞི། བཱ་དཱ་ལཾ་ཀཱ་ར། སྨྲ་བའི་རྒྱན། བཱ་དཱ་ནི་གྲ་ཧཿ སྨྲ་བ་ཆད་པས་བཅད་པ། བཱ་ད་ནིཿ ས་ར་ཎཾ། སྨྲ་བ་ལས་བྱུང་བ། བཱ་དེ་བ་ཧུ་ཀ་རཱ་དྷརྨྨཿ སྨྲ་བ་ལ་གཅེས་སྤྲས་དགོས་པའི་ཆོས། ཨ་པ་བཱ་དཿ ཚིག་ངན་སྨྲ་བ། ཨ་ནུ་བཱ་དཿ མཐུན་པར་སྨྲ་བ། ཨ་པ་བཱ་དཿ གདམས་པ་སྨྲ་བ། ཤཱིསྟྲཱི་ཡཱ་བཱ་དཿ བསྟན་བཅོས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྨྲ་བ། ཞེས་སོགས་དང་། བཱ་མཱ་ཎི་ཀཱ་ས་ཧཱ་ཡ་ཀཱ།ཚད་མར་རུང་བའི་ཟླ་གྲོགས། བཱ་དཱ་བི་དྷི་ཛྙཱ་ན་བྷ་བི་ཏ་བྱཾ། སྨྲ་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་བ། ཨཱཏྨ་ཀཱ་མ། བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ། ནོ་ཏུ་བི་གྲྀ་ཧྱ་བཱ་དཿ བརྩད་ཅིང་སྨྲ་བར་མི་བྱ། པྲཱ་བཱ་དཿ རྨང་ཁྱེར་བ་སྨྲ་བ། ཨཱ་ཛྙཱ་མཱ་རཱ་ག་ཡ་ཏི། ཀུན་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད། ཛི་ཛྙཱ་སཱ། སད་པའམ་བགམ་པ། བི་ཌམྦ་ནཱ། ཅོ་འདྲི་བ། ཨཱ་དེ་ཡ་བཱ་ཀྱཾ། ཚིག་གཟུང་བའམ་བཙུན་པ། ཆགས་སྡང་མེད་པར་ཆོས་བཞིན། སཱཏྐ་ཐྱཾ། འབེལ་བའི་གཏམ་བགྱིས་ན། དེའི་གྲགས་པའི། པྲ་བཱ་དཿ སྨྲེང་ཕྱོགས་སུ་བསྒྲགས་ཤིང་། ཡ་ཤཿ གྲགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མའི་སྐབས་ འདིར་དཔེ་སོགས་སུ་བརྗོད་པའི་སྐད་དོད་འགའ་ཞིག་བྱེ་བྲག་རྟོག
Chinese
以去除等净除。阿洛吉迦阿托特提：并非世间之义出现。阿萨曼扎萨：放荡或混乱或喋喋不休。这些等应舍弃。驳斥有真实和相似两种。在相似中，匝谛：即所谓之后断。瓦达：说或争论。维瓦达：争论说。泽德亚姆：诘难。巴日哈拉：答复。萨玛达南：作答。阿努玉达：诘难。札亚努玉达：返回诘难。语连接上 首先立宗，承诺其为何义。为成办彼，成办宗法和周遍后。 उदाहरण（梵文天城体，upanaya，梵文罗马拟音，近取），近取。उपसंहार（梵文天城体，upasaṃhāra，梵文罗马拟音，合取），合取。之后以所有陈述，为了成立其所立宗之义。निगमनम्（梵文天城体，nigamanam，梵文罗马拟音，结），称为结尾，虽说实际上就是如此，但意义上已然如此。立宗虽最初未以词语直接陈述，但因成为意义之支分，故总的来说虽分为五支，亦无有相违。瓦达：说。瓦达阿底卡拉南：说的诤讼。राजाकुलम्（梵文天城体，rājākulam，梵文罗马拟音，王宫），国王所居处。युक्तकुलम्（梵文天城体，yuktākulam，梵文罗马拟音，委任处），委任者聚集之处。सभा（梵文天城体，sabhā，梵文罗马拟音，集会），集会，即在如是之处。瓦达阿底提塔南：说的所依。瓦达阿拉姆嘎拉：说的庄严。瓦达尼扎哈：说断绝而被切断。瓦达尼萨拉南：从说中产生。瓦德瓦哈嘎拉达尔玛：说中需要珍爱的法。阿巴瓦达：说恶语。阿努瓦达：随顺说。阿巴瓦达：劝诫说。希斯特里亚瓦达：从论典中产生者说。等等。瓦玛尼卡萨哈亚嘎：可作为量之友伴。瓦达维提加那巴维达比亚姆：应知说的规矩。阿特玛嘎玛：欲自身安乐。诺度维格日哈亚瓦达：不应争辩而说。札瓦达：持基础者说。阿加玛拉嘎亚提：使获得一切智。吉加萨：醒觉或试验。维达姆巴那：诘问。阿德亚瓦江：词语应受持或尊重。无有贪嗔如法。萨特卡提扬：若作饶益之语，则其名声之。札瓦达：于称扬方面宣说。亚夏：将成名声。量之场合 在此，于譬如等中所说的词语少许作分别辨识。
English
Having cleared away the obscurations, etc. Alokikarthotvatti: The arising of something that is not a worldly meaning. Asamanjasa: Being dissolute, confused, or chattering. These and others should be abandoned. Refutations are of two types: valid and apparent. In the apparent, Jati: that is, what is called a retort. Vada: speaking or arguing. Vivada: speaking in argument. Chedyam: refuting. Parihara: reply. Samadhanam: giving a reply. Anuyukta: refuting. Pratyanuyukta: refuting back. In connecting speech, First, making a commitment, one accepts what the meaning is. To accomplish that, after establishing the property of the subject and the pervasion. For example, Upanaya (Sanskrit, upanaya, approximation), approximation. Upasamhara (Sanskrit, upasaṃhāra, synthesis), synthesis. Having done that, finally, through all those statements, in order to establish what the meaning of the commitment is. Nigamanam (Sanskrit, nigamanam, conclusion), is called the conclusion, although one says that it is actually so, in meaning it has become so. Although the commitment is not directly stated in words at first, it becomes a part of the meaning, so in general, even if it is divided into five parts, there is no contradiction. Vada: speaking. Vadaadhikarana: the dispute of speaking. Rajakulam (Sanskrit, rājākulam, royal palace), where the king resides. Yuktakulam (Sanskrit, yuktākulam, appointed place), where the appointed ones gather. Sabha (Sanskrit, sabhā, assembly), assembly, that is, in such a place. Vadaadhisthana: the basis of speaking. Vadalankara: the ornament of speaking. Vadanigraha: speaking is cut off and severed. Vadanihsarana: arising from speaking. Vadevahukaradharma: the Dharma that needs to be cherished in speaking. Apavada: speaking harsh words. Anuvada: speaking in accordance. Apavada: speaking advice. Shastriyavada: speaking what arises from the treatises. And so on. Vamanikasahayakā: a companion who is suitable as a measure. Vadavidhijñanabhavitavyam: one should know the manner of speaking. Atmakama: desiring well-being for oneself. Notu vigrihya vada: one should not argue and speak. Pravada: the one who carries the foundation speaks. Ajñamaragayati: causes one to attain omniscience. Jijñasa: awakening or testing. Vidambana: questioning. Adeyavakyam: words should be held or respected. Without attachment or aversion, according to the Dharma. Satkathyām: if one makes beneficial speech, then its fame. Pravada: proclaiming in the direction of praise. Yashah: will become fame. In the context of Pramana (valid cognition), Here, a few of the terms spoken in examples, etc., are distinguished.