Tibetan
ཛིན་བཟོ་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གང་ཡིན་ཡང་། རིག་པ་ཀ་དག་གི་ངང་དུ་ཕུག་ཐག་ཆོད་དེ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་རང་གིས་མངོན་སུམ་ཐག་ཆོད་པ་ཞིག་བྱུང་ན། དེས་མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འདྲེན་ནུས་པའི་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གྲངས་སུ་ཆུད་ཅིང་། དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དེས་རིག་སྟོང་གཉུག་མའི་ཤེས་པ་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་གྲུབ་མཐའི་ཚིག་གི་རྗེས་ཟློས་ཙམ་མིན་པར། རང་གིས་མངོན་སུམ་ངེས་པར་འགྱུར་བས་འདུས་བྱས་དང་རྣམ་ཤེས་ལས་འདས་པར་གཏན་ལ་ཕེབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་འདི་མཚན་བཅས་ཐབས་ལམ་སྒོམ་པ་ལའང་གལ་ཆེ་སྟེ། ལྟ་བའི་གནད་འདི་ལྟ་བུས་མ་ཟིན་ན་སེམས་གནས་ཀྱི་ཉམས་རི་བོ་ལྟ་བུ་དང་། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་ཁོར་ཡུག་འབྱམས་པ་དང་། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། རྫོགས་རིམ་གྱི་རྟགས་ཚད་ཕྲ་རགས་ཅི་རིགས་ཤར་ཡང་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འདྲེན་པའི་དངོས་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དཀའ་ ཞེས་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་སོགས་གསུངས་སོ་དགེཿ ༈ ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་རུང་འདི་རིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་ཐམས་ཅད་ཞལ་འཆམ་ན། རིགས་དེ་སྟོང་རྐྱང་གི་ཆ་ནས་འཇོག་ན། དེ་བྲལ་གཞི་ལས་འོས་མེད་ཅིང་། ངོ་བོ་ཇེ་བཟང་དུའང་འགྱུར་མི་ཤེས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་པས་སོ། །དེས་ན་དེས་སྒྲིབ་གཉིས་དང་བྲལ་རུང་ཡིན་པས་འབྲལ་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་སྲིད་དེ། དེ་སེམས་མེད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་སེམས་མེད་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས། སེམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་གོ་ལོག་སྟེ།ཁང་ནང་དུ་མུན་པ་སངས་པས་ལྕགས་གོང་གི་ནང་གསལ་བ་ལ་མི་ཕན་པ་བཞིན། དེས་ན་སྟོང་ཆ་ལ་མཁྱེན་པ་ཡོད་མི་སྲིད་པས། སྒྲིབ་པ་ཟད་ན་ཆོས་ཀུན་མཁྱེན་པ་ནི་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་སེམས་ལས་འོས་མེད་དུ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་སེམས་སྒྲིབ་པ་དང་འབྲལ་རུང་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་རུང་འགྲུབ་ཀྱང་། དགྲ་བཅོམ་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཤེས་སྒྲིབ་ཟད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལེན་ངེས་ཡིན་པར་ཅིས་སྒྲུབ། སེམས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྐྱེ་ངེས་ཡིན་པ་དེ་སྒྲུབ་དང་ཧ་གོ་འོང་། ཡང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་ནི་ཡིད་སྒྲིབ་བྲལ་ལས་ འབྱུང་སྟེ། ད་ལྟ་ནས་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅི་རིགས་ཤེས་ལ། གྲུབ་མཐའ་སོགས་བསླབ་པས་ཇེ་བཟང་ཡིན་པ་བཞིན། དེ་ཕྱིར་ཡིད་གནས་འགྱུར་སོར་རྟོག་སོགས་ཀྱི་དོ
Chinese
不依赖于禅定和造作，无论是何种乐明无念，在觉性本净的状态中彻底决断，对远离生、灭、住三者的觉空无别平等性，自己现量确定之后，就能算作是能引出所诠释意义之智慧的譬喻智慧之列。如此一来，通过这种体验，觉空本有的觉性，超越了有无等边，成为了无为大，这并非只是宗派言辞的重复，而是自己现量确定的，从而确定其超越了有为和识。因此，大圆满的窍诀，对于有相道之修持也至关重要，如果不能掌握这样的见解要点，即使出现如山般稳固的住心体验，或者处于乐明无念的状态中，周围一片空旷，或者出现神通等功德，或者显现粗细各种次第的证相，也难以成为引出实义智慧的真实因缘。 如龙钦饶绛等所说。 再次，如果大家都赞同说一切众生皆可成佛，是因为具有佛性，那么如果将这种佛性仅仅安立为空性，那么它必然是离系之基，并且其自性也无法变得更好，因为它是不作的。因此，即使它能够脱离二障，允许脱离，但它不可能遍知一切所知，因为它没有心。因此，无心脱离了障碍，心因此而遍知一切，这是颠倒的，就像房间里的黑暗消失了，对铁块内部的明亮没有任何帮助一样。因此，空性不可能具有智慧，所以，如果障碍消除，遍知一切法，那必然只能是脱离了障碍的心。因此，心可以脱离障碍，所以可以成就佛性，但无法成就阿罗汉成佛，因为必须采取对治所知障的对治法，这如何成立呢？心是空性的，所以必然会生起慈悲等等，这需要去成立和理解。此外，如所有智是从意脱离障碍而产生的，即使现在，意识也能了解各种法，就像学习宗派等会变得更好一样。因此，意的住处、变化、觉受等等的意义……
English
Regardless of meditative fabrication, whatever bliss-clarity-non-thought may be, having thoroughly ascertained it within the state of awareness's primordial purity, and having personally and directly confirmed the indivisible equality of awareness and emptiness, which is free from the three states of arising, ceasing, and abiding, then it is included among the wisdoms of example that can lead to the wisdom of the meaning to be signified. In this way, that experience makes the innate knowing of awareness-emptiness, which transcends the extremes of existence and non-existence, a great unconditioned state. This is not merely a repetition of doctrinal words, but rather becomes a definite certainty for oneself, thus establishing that it transcends conditioned phenomena and consciousness. Therefore, this introduction to Dzogchen is also crucial for practicing methods with characteristics, because if one does not grasp this kind of key point of view, even if one has an experience of mind-abiding like a mountain, or is in a state of bliss-clarity-non-thought with a vast surrounding environment, or has qualities such as clairvoyance, or various subtle and coarse signs of the completion stage arise, it will be difficult for them to become the actual cause for leading to the wisdom of the meaning. As Longchen Rabjam and others have said. Furthermore, if everyone agrees that all sentient beings can attain Buddhahood because they possess the Buddha-nature, then if that nature is posited as merely emptiness, then it must be the basis of separation, and its essence cannot become better, because it is unconditioned. Therefore, even though it can be separated from the two obscurations, even if it is allowed to be separated, it is impossible for it to know all knowable things, because it is without mind. Therefore, for the mind to know everything because the mindlessness is separated from the obscurations is a reversal, just as the clearing of darkness in a room does not help the inside of an iron ball to become clear. Therefore, since emptiness cannot have wisdom, the omniscience of all dharmas upon the exhaustion of obscurations must necessarily be established from the mind that is free from obscurations. Therefore, although the mind can be separated from obscurations, so Buddhahood can be achieved, an Arhat cannot achieve Buddhahood, because how can it be established that one must take the antidote that exhausts the obscuration of knowledge? Since the mind is empty, compassion and so on will necessarily arise, and that needs to be established and understood. Moreover, the knowledge of "as many as there are" arises from the mind being free from obscurations, even now, the mind-consciousness knows various dharmas, just as learning tenets and so on makes it better. Therefore, the meaning of the mind's abode, change, perception, etc...
Tibetan
ན་ནོ། །དེས་ན་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པར་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གྱི་རིགས་ཙམ་མེད་པ་མེད་ལ། དེ་ལ་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཞེས་བྱ། གོང་དུ་སྤེལ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བར་དུ་འཕེལ་རུང་ཡིན་པས་སོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡང་དེ་ཙམ་ལ་ཟེར། རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་མི་རུང་བ་མེད་པ་རྐྱེན་ཁོ་ནར་རག་ལས་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱ་རུང་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་མར་ལྷུང་སྙམ་ན་མི་ལྷུང་སྟེ། བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་རིགས་པས་སོ། །ཚོགས་དྲུག་འགག་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་འབྱུང་བ་ནི་གཉུག་སེམས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ཡང་གཉུག་སེམས་དེ་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ཞེས་པ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་ཙམ་ལ་ཟེར་རམ། གཟུང་འཛིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ནམ། གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་སེམས་དེ་རང་ཡོད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་སེམས་མིན་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཡོད་ན། གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་ སེམས་འདི་དང་འབྲེལ་མེད་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དམ། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་ཡོད། ཐ་དད་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་དང་། གཅིག་ན་འགལ་བས་ཕན་ཚུན་གནོད་དོ། །དེ་འདྲའི་གཉུག་སེམས་དེ་རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་སྐུར་འགྱུར་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་མིན། འགྱུར་ན་བྲལ་འབྲས་སམ་སྨིན་འབྲས་གང་ཡིན། བྲལ་ན་དེས་ད་ལྟ་མཁྱེན་ནམ་མི་མཁྱེན། སྨིན་ན། དེ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལས་བོགས་ཇི་ལྟར་དབྱུང་། དབྱུང་རུང་ན་དེ་འགྱུར་མི་ཤེས་པ་བུད། འགྱུར་ཤེས་ན་དེ་ཁ་ལོ་གསར་སློབ་ཇི་ལྟར་བྱས་ན་ལོས་ཆོག དེ་ལ་འདོད་ཆགས་བསླབ་ན་ལོས་ལོ་བ་ཧེ་ཧེ། སྟོང་ཉིད་བསླབ་པས་སྟོང་ཤེས། བདེ་བ་བསླབ་པས་བདེ་ཤེས་པའི་ཉམས་ཧ་ཧ། གཞན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བསླད་པ་ཞུགས་སམ་མ་ཞུགས། ཞུགས་ན་དེ་འོད་གསལ་ཇི་ལྟར་ཡིན། མ་ཞུགས་ན་དེས་ད་ལྟ་ནས་ཆོས་ཀུན་ཇི་ལྟར་མི་མཁྱེན་པ་ཡིན། མཁྱེན་ན་སྟོབས་སོགས་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ཅི་འགལ། མི་མཁྱེན་ན་བསླད་པ་མ་ཞུགས་ཀྱང་མི་མཁྱེན་ན་བསླད་པ་བྲལ་ཡང་ཅི་ལ་མཁྱེན། དེས་ན་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་སེམས་ཞིག་ཁས་མ་བླང་ན་འོད་གསལ་གཉུག་མའི་སེམས་མི་འགྲུབ་ལ། ཁས་བླང་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་གཞི་དུས་གཉུག་སེམས་སྐད་ཅིག་མར་ འདོད་པས་འབྲས་དུས་རྣམ་མཁྱེན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མར་འདོད་ལ། གཅིག་ཤོས་ཀྱི་གཞི་འབྲས་དེ་ལས་ལྡོག་གོ། སྔ་མ་ལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དངོས་མི་སྲིད་དོ། །དེ་གཉིས་གང་འཐད་དཔྱད་ན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་ལ་གཉུག་སེམས་དང་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་སེམས་མི་སྲིད་དེ། འདུ
Chinese
啊诺！因此，共同的乘中，没有不具备知、悲、力三种的种姓的。那被称为能成佛的种姓。向上发展，就能发展到佛的智慧。心的自性光明也只是指那个。因为没有什么是不能被因缘改变的，完全依赖于因缘，所以能成佛。即使认为佛也会堕落，也不会堕落，因为心是执着于那方面的道理。六识灭尽之后还会出现，那是本心。那么，这个本心被称为无所取无所执，仅仅是指没有所取和所执吗？还是指证悟到无所取无所执？如果是前者，那就是没有心吗？这个无所取无所执的心本身是存在的。如果是前者，就像虚空一样不是心。如果是后者，如果这个无所取无所执的心存在，那么和这个有所取有所执的心是无关的、不同的存在吗？还是同一个相续？如果是不同的，那就是相续不同。如果是一个，那就是矛盾，会互相损害。像这样的本心，会变成遍知法身吗？如果变，是离果还是熟果？如果是离果，那么它现在知道还是不知道？如果是熟果，那么如何从那个无所取无所执的状态中提取精华？如果能提取，那么它就变成了不会变化的木头。如果能变化，那么如何重新学习驾驶呢？如果对它教授贪欲，那不是更糟吗？嘿嘿。通过教授空性来了解空性。通过教授快乐来体验快乐，哈哈。另外，它的本质有没有被玷污？如果被玷污，那怎么是光明呢？如果没有被玷污，那它为什么现在不了解一切法呢？如果了解，那么力量等本来就存在，有什么矛盾？如果不了解，即使没有被玷污也不了解，那么即使脱离了玷污又怎么会了解呢？因此，如果不承认一个脱离了遮蔽的心，就不能成立光明本净的心。如果承认，那么自生智慧就成立了。因此，因为认为基础时的本心是刹那的，所以结果时的遍知也认为是刹那的。另一种的基础和结果与此相反。前者不可能有真实的自生智慧。如果考察这两种哪个合理，那么没有自生智慧，就不可能有本心和脱离遮蔽的心，因为
English
Ah, no! Therefore, in the common vehicle, there is no lack of the lineage of the three qualities of knowledge, compassion, and power. That is called the lineage capable of attaining Buddhahood. If developed further, it can be developed up to the wisdom of the Buddha. The luminous nature of the mind also refers to just that. Because there is nothing that cannot be changed by conditions, and it depends entirely on conditions, it is capable of attaining Buddhahood. Even if one thinks that a Buddha will fall, they will not fall, because the mind adheres to that aspect of reasoning. What arises even after the cessation of the six consciousnesses is the original mind. So, when that original mind is called without grasping or clinging, does it merely refer to the absence of grasping and clinging? Or does it refer to the realization of the absence of grasping and clinging? If it is the former, then is it without mind? That mind without grasping and clinging itself exists. If it is the former, it is not mind, like space. If it is the latter, if that mind without grasping and clinging exists, then is it unrelated and different from this mind with grasping and clinging? Or is it the same continuum? If they are different, then the continuums are different. If they are one, then it is contradictory and they will harm each other. Will such an original mind become the omniscient Dharmakaya or not? If it transforms, is it a separation result or a maturation result? If it is a separation result, then does it know now or not? If it is a maturation result, then how does one extract the essence from that state of being without grasping and clinging? If it can be extracted, then it becomes a piece of wood that cannot change. If it can change, then how can one relearn to drive? If you teach it desire, wouldn't that be worse? Hehe. By teaching emptiness, one understands emptiness. By teaching bliss, one experiences bliss, haha. Furthermore, has its essence been defiled or not? If it has been defiled, then how is it luminous? If it has not been defiled, then why does it not know all phenomena now? If it knows, then what contradiction is there since power and so on are already present? If it does not know, even if it has not been defiled, if it does not know, then even if it is free from defilement, how will it know? Therefore, if one does not acknowledge a mind that is free from obscurations, one cannot establish the luminous, primordially pure mind. If one acknowledges it, then self-arisen wisdom is established. Therefore, because one considers the original mind at the basis stage to be momentary, one also considers omniscience at the result stage to be momentary. The basis and result of the other is the opposite of this. In the former, true self-arisen wisdom is impossible. If one examines which of these two is reasonable, without self-arisen wisdom, there cannot be an original mind and a mind free from obscurations, because