Tibetan
ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆ་ཐ་དད་མེད། དེའི་མཐོང་བ་འདི་ཞེས་རིས་བཅད་དུ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །བུམ་པའི་སྟེང་གི་ཟུང་འཇུག་དེ་བུམ་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པས་བཏགས་ཀྱི། དོན་ལ་བུམ་པ་ཁོ་ན་ཞེས་པའི་བུམ་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ནའི་ག་ལ་ཡིན། ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པའི་ཟུང་འཇུག་དང་། མིག་ཤེས་སྟེང་གི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་ཉི་ཚེ་བར་སྣང་བ་ནི། ཁབ་མིག་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་གཉིས་འཛིན་གྱི་བློའི་ནམ་མཁའ་རིས་ཆད་ལྟར་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་དུམ་བུར་སྣང་ཡང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློ་དོན་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་དེ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དོན་ལ་རིས་ཆད་དུ་མེད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བུམ་པའི་སྟེང་གི་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ནུབ་པ་ཙམ་མོ། །ཆོས་དབྱིངས་ནི་མི་འགྱུར་ལ་སྲིད་ཞི་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། །དེས་ན་སོ་སྐྱེས་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་མཐོང་ཡང་གཉིས་སྣང་མ་ནུབ་པས་རྒྱ་ཆུད་ལ། རྟོགས་དོན་མ་འཁྲུལ་བས་དེ་སྒོམ་པས་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་རྒྱུ་བྱེད། རྣམ་གྲངས་པ་གོམས་ན་གཟོད་སྟོང་ཉིད་དང་ པོ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་ཀྱི། རྣམ་མིན་མ་རྟོགས་བར་དུ་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་གཉིས་སྣང་མི་ནུབ། ཆོས་ཉིད་མི་རྟོགས་པར་ངེས་སོ། །རྣམ་གྲངས་པ་ལ་གོམས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་ཞིག་ལ། འཛིན་པ་མ་ཞིག་པའི་གཟུང་ཡུལ་དེ་ལ་ཁས་ལེན་དང་དགག་སྒྲུབ་སྤྲོས་པ་མི་ཞིག །རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་མཐོང་ཡང་འཛིན་སྟངས་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། འཛིན་སྟངས་ཞིག་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདི་ཞེས་ཁས་ལེན་དང་སྤྲོས་པ་མི་དམིགས། དེ་མ་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་གཞན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་དུ་མེད་དོ། ༈ །མདོ་ཧྲིལ་དྲིལ་ན་མདོ་ཡི་གྲུབ་དོན་མཐར་ཐུག་སྔགས་ཀྱི་གནད་ལ་ཐུག་གི དེ་ཡི་མཐར་ཐུགས་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་འདུས་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་འདི་ལ་ཐུག །དེ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར་སྔགས་ཀྱི་འོད་གསལ་གྱི་དགོངས་པ་མི་ཤེས། དེ་ཁོང་དུ་ཆུབ་པའི་ཚེ། གཞི་འོད་གསལ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ། དེའི་ངང་ལས་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་ཚུལ་ལ་ཡིད་ཆེས། རིག་སྟོང་ངམ་སྣང་སྟོང་རྣམ་མཆོག་སྟོང་ཉིད་དེས། གདོས་བཅས་རགས་ཕུང་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་དུ་སྦྱང་ནུས། དེ་དག་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་ལྟར་ཤེས་དགོས། དབུ་མ་ཕལ་གྱིས་ཀྱང་བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཟུང་འཇུག་འདོད་ཀྱི། དེ་དག་གི་དེ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན། དེ་ཡེ་ཤེས་དང་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ལ་འཇུག་པའི་གོ་
Chinese
然而，那裡沒有不同的部分。沒有將其視為「這個」的區別。瓶子上的雙運，是通過概念認為它僅僅是瓶子。但實際上，由於沒有指定僅僅是瓶子的瓶子，它怎麼會僅僅是那個呢？如法不同的雙運，以及眼識上的智慧等短暫的顯現，就像從針孔看天空一樣，由於二取執著的心的天空似乎有區別而產生錯覺，顯現為片段。然而，證悟它的心實際上沒有錯覺，因為它看到了法性。實際上，那裡沒有區別，因為在法界中，瓶子上的法與法性消失了。法界是不變的，並且普遍存在於輪迴和涅槃中，恆常存在。因此，即使凡夫俗子看到非名相，由於二元顯現沒有消失，所以無法理解。由於證悟的意義沒有錯覺，因此通過修持它，可以成為二元顯現消失的原因。如果習慣了名相，那麼它首先成為證悟空性的原因。在沒有證悟非名相之前，無論如何習慣它，二元顯現都不會消失。一定不能證悟法性。即使習慣了名相，執著於法和法的形式的執著方式也不會消失。如果執著沒有消失，那麼執著的對象上的肯定、否定和戲論也不會消失。即使在名相的勝義中看到瓶子，也僅僅是執著的方式。在執著的方式消失的地方，不會指定「這個」的肯定和戲論。在沒有指定它的地方，無法區分其他法的法性。總而言之，經部的最終結論是密宗的要點。它的最終要點是不可分割的、非複合的明空覺性。如果沒有理解它，就不會了解密宗的光明之見。當理解它時，會對基礎光明產生定解。從那種狀態中，會相信空性影像顯現的方式。通過明空或顯空，殊勝的空性，可以將所有粗大的蘊轉化為光明。必須像了解識和智慧的方式一樣了解它們。 即使一般的自續派也認為瓶子和瓶子的空性是雙運。但他們的雙運是意識的對象，是通過概念產生的空性。那是進入智慧和意義的光明的門戶
English
However, there are no different parts there. There is no designation of seeing it as "this" with distinctions. The union on the vase is imputed by the concept that it is only the vase. But in reality, since the vase that is only the vase is not designated, how could it be only that? The union of different entities, and the fleeting appearance of wisdom on eye consciousness, are like the sky seen through the eye of a needle. Although they appear as fragments due to the delusion that the sky of the mind of dualistic grasping seems to have distinctions, the mind that realizes it is not actually deluded, because it sees the nature of reality. In reality, there are no distinctions there, because in the realm of reality, the entity on the vase and the nature of reality are merely obscured. The realm of reality is unchanging and constantly present, pervading samsara and nirvana. Therefore, even when ordinary beings see the non-conceptual, they do not comprehend it because dualistic appearance has not subsided. Since the meaning of realization is not deluded, meditating on it causes dualistic appearance to subside. If one becomes accustomed to the conceptual, then it becomes the cause for realizing emptiness for the first time. Until one realizes the non-conceptual, no matter how accustomed one becomes to it, dualistic appearance will not subside. One will definitely not realize the nature of reality. Even if one becomes accustomed to the conceptual, the way of grasping, which grasps the entity as the form of a thing, does not disappear. If grasping does not disappear, then affirmation, negation, and elaboration on the object of grasping will not disappear. Even when the ultimate truth of the conceptual is seen on the vase, it is merely a way of grasping. In the place where the way of grasping disappears, affirmation and elaboration of "this" are not designated. In the place where it is not designated, one cannot differentiate the nature of reality from other things. In short, the ultimate conclusion of the sutras is the key point of tantra. Its ultimate point is the indivisible, uncompounded awareness of emptiness and luminosity. Without understanding that, one will not know the view of luminosity of tantra. When one understands it, one will generate certainty in the ground luminosity. From that state, one will have faith in the way empty images appear. Through luminosity-emptiness or appearance-emptiness, the supreme emptiness, one can purify all coarse aggregates into luminosity. One must understand them as the way of consciousness and wisdom. Even ordinary Madhyamikas assert the union of the vase and the emptiness of the vase. But their union is the object of consciousness, the emptiness created by the mind. That is the gateway to entering the luminosity of wisdom and meaning.
Tibetan
བའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་བློ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན། བློ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས།བེམ་ཤེས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་བློ་ཞེས་མི་བྱ། བློ་ཞེས་པ་ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བའོ། །སྟོང་པ་ཞེས་པ་མེད་དགག་རྐྱང་པའོ། །དེ་གཉིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ཡང་མེད། ཟུང་འཇུག་ཅེས་བརྗོད་ཆོག་ཀྱང་། དོན་བློ་བྲལ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་ལ། དེའི་ངང་དུ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་། ཤེས་བྱ་དངོས་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་པར་འོང་ཤེས་ཏེ། གཞི་དེ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་ཀུན་སྣང་བའོ། །བློ་དང་ཡུལ། སྣང་བ་དང་སྟོང་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞི་ལས་ཤར་བའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་སོ། །འདི་གལ་ཆེ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་སོགས་དང་། རྒྱུ་མེད་ན་ནི་གང་ཞིག་གིས། །རེས་འགའ་འབྱུང་བ་སོགས་བཞིན། ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ན་སྐྱོན་དེ་ཡོད་དམ་སྙམ་ན་མེད་དེ། རྒྱུ་མེད་བཞིན་དངོས་པོ་ཡོད་ན་སྐྱོན་དེ་ཡོད་ཀྱི། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོ་རང་རྒྱུད་པ་ཅན་མིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་དང་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་ཏུ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ནམ་ཡང་མེད་ལ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་ནམ་ཡང་མེད་མི་སྲིད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ།། ༈ །། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་སོགས་ནི་གཟུགས་དངོས་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་། རང་ངོས་ནས་བཞིན་དང་མེ་ལོང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བས་འདུས་བྱས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུའང་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། བུམ་སོགས་བཞིན་དུ་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ལས་འབྱུང་བའི་ཁྱད་ཡོད་པ་འདྲ་སྟེ་གཞུང་བསྟུན་དཔྱད། སྐྲ་ཤད་སོགས་དོན་མིན་ཏེ་སོགས་ལྟར་དཔྱད། གཟུགས་བརྙན་བྲག་ཆ་སོགས་རྣམས་འདུས་བྱས་མ་བྱས་གང་མིན་པར་ཁས་ལེན་མི་རུང་ངོ་། །ངོ་བོ་འདུས་མ་བྱས་དངོས་མེད། རྣམ་པ་འདུས་བྱས་དང་དངོས་པོར་སྣང་བ་ཡོད་ན་སྟོང་གཟུགས་དཔེར་བཟང་། ༈ འདུས་བྱས་བུམ་སོགས། འདུས་མ་བྱས་མཁའ་སོགས་བློ་ངོར་ དབྱེ་ལ། དེའི་ཐ་སྙད་བཞིན་དོན་ཀྱང་བློ་ངོར་ཚད་མས་གྲུབ་ཀྱང་། དེའི་འཇོག་བྱེད་མཐར་ཐུག་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མི་འགྲུབ། རྟོག་པས་བུམ་པ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ་སྟོང་པའི
Chinese
仅仅是门而已。从智慧之上，境与有境二者无别，是离戏的空性平等性。因为不是心而是法性，因为是物质和识等一切法的法性，所以不称为心。所谓心，是具有法之有法。所谓空性，是仅仅的无遮。不是这两者，因此，境与有境任何也不存在。虽然可以说双运，但意义是离戏之自性的实相，并且在此状态中，能知的心和所知有实无实一切皆成平等一味，了知从该基之上未曾动摇而显现一切。将心与境、显现与空性分开，不是基，而是从基上显现的法之有法们。这很重要。无因不观待他者，如常时存在等，以及无因则由何者，如偶尔生起等。 如果自生智慧无因而存在，是否会有过失呢？不会有，如果无因而事物存在，则会有过失，虽然自生智慧存在，但不是具有事物自性的，因为是不作和未生的自性。同样，空性的影像们也应如是了知，恒时也绝不会成为具有事物之体性的，也绝不可能成为不作之体性，如同虚空一般。 镜中之影像等，虽然空于真实之色，但从自身而言，是由脸和镜子之因所生，因此是有为法，因为因是刹那，所以其果也是刹那，如同瓶等一般，似乎具有从自身前一刹那的近取因所生的差别，应随经论进行观察。毛发等并非实义，应如等字一样进行观察。影像、回声等不应承认为有为或无为。本体不作，无实。如果显现上有为和事物，则空性与形象的比喻很好。 有为瓶等，无为虚空等，在心识中 进行区分，虽然其名相和意义也经由量在心识中成立，但其最终的安立仅仅是由分别假立，而不能以事物自身的体性成立。虽然分别念认为瓶是生灭法，但在真实义中，却成立为无生灭，即空性。
English
It is merely a door. Above wisdom, there is the equality of emptiness, free from duality of object and subject, and devoid of conceptual elaboration. Because it is not mind but the nature of reality, and because it is the nature of reality of all phenomena such as matter and consciousness, it is not called mind. What is called mind is a mere phenomenon with attributes. What is called emptiness is merely a negation. It is not either of these two; therefore, neither object nor subject exists. Although one can say union, the meaning is the reality of the nature of being free from conceptual elaboration, and in this state, the knowing mind and all knowable things, whether real or unreal, become equally one taste, knowing that everything appears without moving from that ground. Separating mind and object, appearance and emptiness, is not the ground, but the phenomena that arise from the ground. This is important. Without cause, not dependent on others, like always existing, and without cause, by what, like sometimes arising. If self-arisen wisdom exists without cause, would there be a fault? There would not be, if things existed without cause, there would be a fault, although self-arisen wisdom exists, it is not something with its own inherent nature, because it is the nature of the unconditioned and unborn. Similarly, the images of emptiness should also be understood in this way, it will never be the characteristic of having things, and it can never be the nature of the unconditioned, like space. The images in a mirror, etc., although empty of real form, from their own side, are produced from the cause of the face and the mirror, therefore they are conditioned, because the cause is momentary, so its result is also momentary, like a vase, etc., it seems to have the difference of arising from the immediately preceding moment, one should examine according to the scriptures. Hair, etc., are not meaningful, one should examine according to "etc.". Images, echoes, etc., should not be accepted as either conditioned or unconditioned. The essence is unconditioned, non-existent. If the appearance is conditioned and existent, then the example of emptiness and form is good. Conditioned, like a vase, etc., unconditioned, like space, etc., in the mind separate them. Although their terms and meanings are also established in the mind by valid cognition, their ultimate establishment is merely imputed by conceptualization, and cannot be established by the nature of things themselves. Although conceptual thought establishes a vase as something that arises and ceases, in the true sense, it is established as without arising and ceasing, that is, emptiness.