Tibetan
ནི་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བའམ། རྫོགས་ཆེན་ འདུས་བྱས་སུ་འདོད་པ་ངེས་ཤེས་ཏེ། གཉུག་སེམས་དངོས་པོ་ཅན་དུ་བཟུང་གི དངོས་མེད་དུ་རྟོགས་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཅན་དུ་མ་དམིགས་ན་འདུས་བྱས་སུ་ཅི་ལྟར་གདགས། དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་མ་དམིགས་ཀྱང་རིག་པ་མི་འགགས་པ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་རང་མདངས་སུ་ཤར་ན་འདུས་བྱས་སུ་ཁས་ལེན་པའི་གནད་མེད་དོ། །བུམ་པ་མ་དམིགས་ཀྱང་བུམ་པ་འདུས་བྱས་སུ་ཁས་ལེན་པ་དང་འདྲ་སྙམ་ན། མི་འདྲ་སྟེ། བུམ་པ་དོན་དམ་པར་མ་དམིགས་པ་མེད་སྟོང་ཙམ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་དམིགས་པ་འདུས་བྱས་སུ་བཟུང་ནས་བདེན་གཉིས་རོ་གཅིག་དབྱེར་མེད་དུ་མ་མྱོང་བའི་ངོར་དེ་ལྟར་ཡིན། རིག་པ་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་དེ་ལས་དོན་དམ་མ་དམིགས། ཐ་སྙད་དུ་དམིགས་ཞེས་དབྱེར་མེད་དེ། གནས་ལུགས་ངོ་འཕྲོད་པའི་ངོར་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་གི བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་དེ། དེ་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཐའ་འདས་སོ་སོ་རང་གི་རིག་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཡང་། རྗེས་ངེས་ཀྱིས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་དགོས་ཀྱི་མི་རྟག་པར་ཐ་སྙད་བྱ་མི་རུང་ངོ་། །མི་རྟག་པ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཁོ་ནས་དམིགས་ཀྱི་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དམིགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །འདི་ནི་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པས་ དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པས་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །དོན་དམ་པས་དམིགས་པ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་རྟག་པ་སོགས་སུ་བཞག་དགོས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བཞིན་ནོ། །སྟོང་ཉིད་ཐ་སྙད་ཀྱིས་དམིགས་མི་ནུས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཡོད་སོགས་ཁས་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་པའི་སྟེང་གི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྟེང་ན་སྣང་ཆ་མི་རྟག་པའང་ལོགས་སུ་མེད། སྟོང་ཆ་མེད་དགག་ཀྱང་ལོགས་སུ་མེད་དེ། གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡུལ་ཏེ། བདེན་གཉིས་དཔྱོད་པས་གྲུབ་འབྲས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྟག་པ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་གྱི་འདུས་བྱས་མིན་ལ། དེ་ལ་འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་མེད་དེ། ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་ཁྱབ་པ་དང་། སྣང་སྟོང་གང་རུང་གི་མཐའ་ལས་འདས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ནི་ཟུང་འཇུག་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་མེད་རྐྱང་རྣམ་ཀུན་མིན་ལ། ཟུང་འཇུག་གི་སྣང་བ་དང་རིག་པ་ཞེས་ལྡོག་ཆས་བརྗོད་པ་དེ་རྟོག་ངོར་ལྡོག་ཆ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས། སྟོང་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཐ་དད་དབྱེར་ཡོད་ན་དབྱེར་མེད་མི་སྲིད་པས་ཟུང་འཇུག་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་མ་འདྲེས་ཉིས་ གཤིབས་སུ་འགྱུར་ལ། དེས་ཟུང་འཇུག་གི་གོ་མི་ཆོད་དེ་བདེན་གཉིས་ཤ་རྭ་ལྟར་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཐ་དད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་རོ་མཉམ་པ་སོགས་མི་སྲིད་པས། མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་གཅིག་མི་སྲིད་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློས་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མི་ཁེགས། མཐོང་ལམ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཅིག་ཆར་རྟོགས་པའང་མི་སྲིད། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ནམ་ཡང་མི་ཁེགས། འཛིན་པ་མ་ཁེགས་པས་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་མཉམ་བཞག་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགོངས་དོན་ཐམས་ཅད་ཆུད་ཟ་བའི་ཉེས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡོད་དོ། །སྟོང་ཉིད་ལ་གཉིས་སྣང་ཅི་ལྟར་ནུབ་སྟེ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ན་གཉིས་སྣང་ནུབ་རིགས་ཀྱི། དེ་འདྲའི་ཆོས་དབྱིངས་མི་སྲིད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལ། ཆོས་དབྱིངས་དང་རིག་པ་དབྱེར་མེད་མི་སྲིད། གཟུང་འཛིན་ནུབ་པ་མི་སྲིད་པ་སོགས་སོ། །ཆོས་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཡོད་དེ། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་པ་མེད་པ། ལམ་མེད་པ་སོགས་རྣམ་ཀུན་མི་སྲིད་དེ། ལམ་དང་ཐོབ་པ་དངོས་པོ་བ་ནམ་ཡང་མི་ཁེགས། དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ཁས་བླངས་ཀྱང་དངོས་སྨྲ་བའི་མཐར་ཐུག་ཆོས་ཅན་རྣམས་རང་སར་བཞག་ནས་ཆད་སྟོང་ཡན་གར་བ་ཆོས་གཉིས་གཤིབས་སུ་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་ཆེ་བ། ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་དངོས་པོར་འཛིན་ལ། ཁྱོད་མེད་སྟོང་ཆོས་ཉིད་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་ལས་དོན་ཐ་དད་པ་རེ་རེའི་སྤྲོས་པ་ལྷག་པོར་ཡོད་པས། ལམ་དེས་སྲིད་རྩ་མི་ཆོད་ལ་སྤྲོས་པ་ལྷག་པར་སྤེལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ།། ༈ །། ཆོས་དབྱིངས་དེ་གཅིག་ཡིན་ནམ་དུ་མ་ཡོད། གཅིག་ཡིན་ན་ཀ་བའི་སྟོང་ཉིད་བུམ་པའི་མིན་སོགས་རྣམ་གྲངས་པའི་སྟོང་པ་དེ་ཆོས་དབྱིངས་མིན་པར་གྲུབ། འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་གཅིག་ཏུ་འདོགས་ན། ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འདོགས་ཏེ་ཤེས་བྱ་འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་པའི་སྟོང་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་ཡིན། ཆོས་ཉིད་མིན་ཏེ་བཏགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཙམ་མོ། །གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཀྱང་མིན་ཏེ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་སྣང་ལུགས་ཙམ་མོ། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་དོན་དམ་པ་ཆོས་ཉིད་ མཚན་ཉིད་པའོ། །དེ་ནི་ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ། སྤྲོས་བྲལ། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་
Chinese
即俱生喜乐，或大圆满认为是有为法，这是确定的。因为执着本心为实有，而未能证悟为无实。若不执着为实有，又怎能安立为有为法？即使稍微不执着实有，觉性不灭，显现为空性自光，则没有必要承认为有为法。如果认为如同不执着瓶子，却承认瓶子是有为法一样，那是不一样的。因为瓶子在胜义谛中不执着，只是空无而已，而在世俗谛中执着，并承认为有为法，这是针对未曾体验真俗二谛一味无别的人而言的。觉性觉空无别，因此胜义谛中不执着，世俗谛中执着，也是无别的。在证悟实相的人看来，事物就是那样显现的，真谛和俗谛是无别的。那是超越实有和非实有之边的各自觉知的法性，虽然如此，后得位必须用常等来表达，而不能用无常来表达。无常只是通过名言分别来执着，而用胜义谛来观察则不可能执着。这是通过究竟的观察来执着的，而通过名言分别则永远无法执着。以胜义谛来执着，必须用名言来安立为存在和常等，如同空性一样。虽然空性无法用名言来执着，但如同在名言中承认它存在等一样。瓶子之上的真谛，若以无别双运、非异体的胜义谛来衡量，则是显空无别。在其上，显现分的不常也不存在。空性的无遮也不存在，因为二者无别，是各自自证的对境，是真俗二谛观察的成果。那是法性，是常、无为法，而不是有为法。其中没有有为和无为的两个部分，是无分、周遍、遍及，且超越显空任何一边。因此，法性只是双运，而不是单空或一切。以反体说双运的显现和觉性，只是在分别念前执着反体而已，与空性没有差别。若在意义上存在差别和分别，则不可能无别，所以即使说双运也是不一样的。
English
That is, the co-emergent bliss, or Dzogchen, which considers conditioned phenomena as definite. Because it clings to the innate mind as substantial, and fails to realize it as non-substantial. If one does not cling to it as substantial, how can it be labeled as conditioned? Even if one does not cling to substantiality at all, the very non-cessation of awareness, the arising of emptiness as its own radiance, makes it unnecessary to accept it as conditioned. If one thinks it is like not clinging to a vase, but still accepting the vase as conditioned, it is not the same. Because not clinging to a vase in the ultimate sense is just emptiness, while clinging to it in the conventional sense and accepting it as conditioned is only for those who have not experienced the inseparability of the two truths as one taste. Awareness and emptiness are inseparable, therefore there is no clinging in the ultimate sense. There is also no separation in saying that there is clinging in the conventional sense. In the view of those who have realized the nature of reality, things appear as they are, and the two truths are inseparable. That is the nature of reality known by each individual, beyond the extremes of existence and non-existence. Although this is so, in the subsequent attainment, one must use terms like "permanent," but one should not use the term "impermanent." Impermanence is only perceived through conceptual analysis, and it is impossible to perceive it through ultimate analysis. This is perceived through ultimate analysis, but never perceived through conventional analysis. To perceive with the ultimate, one must use conventional terms to establish existence, permanence, and so on, just like emptiness. Although emptiness cannot be perceived by conventional terms, it is like acknowledging its existence in conventional terms. The truth above the vase, if measured by the inseparable union, the ultimate truth that is not a different entity, is the inseparability of appearance and emptiness. On top of that, the impermanence of the appearance aspect does not exist separately. The negation of emptiness also does not exist separately, because the two are inseparable, the object of each self-awareness, the result of the analysis of the two truths. That is the nature of reality, permanent, unconditioned, not conditioned. There are no two parts of conditioned and unconditioned in it, it is indivisible, all-pervasive, and beyond any extreme of appearance and emptiness. Therefore, the nature of reality is only union, not mere emptiness or everything. Speaking of the appearance and awareness of union as opposites is merely clinging to opposites in the mind, and there is no difference from emptiness. If there is difference and separation in meaning, inseparability is impossible, so even if one speaks of union, it is not the same.
Chinese
二者并存，这样无法理解双运，真俗二谛就像牛角一样成为不同的事物。这样，就像法与法不同一样，法性也同样不同。因此，一切法在实相的境界中平等等等是不可能的。平等性以及称为法界的事物，作为一切法的自性是不可能的。即使通过了悟空性的智慧，也无法遮破一切戏论。在见道位上，同时了悟一切法的空性也是不可能的。法与法性的执着永远无法遮破。由于执着没有遮破，因此无有能取所取的等持也永远不可能等等，这样会造成大乘的一切密意都白费的巨大过失。空性中二取如何泯灭呢？如果法界之面上一切法无有分别，那么二取理应泯灭。在认为不存在这种法界的宗派中，法界与智慧无二无别是不可能的，能取所取泯灭是不可能的等等。存在着一些不是法界的法， 一切法都不是法界，因为它们是不同的。无有获得，无有道等等，一切都不可能，因为道与获得这些事物永远无法遮破。因此，即使承认空性，最终仍然停留在实有论者的立场上，将法安住在各自的位置上，成为断灭空，执持二法并存的巨大戏论。一般人执着法为实有，而你所谓的无有空性法性，对于法来说，每一个都是不同的戏论，因此，这条道路无法断除轮回的根本，只会徒增戏论。༈ །།法界是一个还是多个？如果是一个，那么柱子的空性不是瓶子的空性等等，各种各样的空性就不是法界。如果仅仅因为相似就认为是一个，那么法也应该被认为是一个，因为所知仅仅是相似的。因此，各种各样的空性也是法。不是法性，因为只是假立的名相。也不是究竟的实相，因为只是显现为二谛的方式。真俗二谛无别的实相是无有分别的胜义法性， 具有特征。那是远离一切承认，远离戏论，各自自己所能证知的。
English
The two exist side by side, and thus the union of the two cannot be understood, and the two truths become different things like ox horns. In this way, just as dharmas and dharmas are different, so is dharmata also different. Therefore, it is impossible for all dharmas to be equal in the realm of reality, etc. Equality and the thing called dharmadhatu, as the nature of all dharmas, is impossible. Even with the wisdom of realizing emptiness, all elaborations cannot be refuted. It is also impossible to realize the emptiness of all dharmas simultaneously on the path of seeing. The clinging to dharmas and dharmata can never be refuted. Since clinging is not refuted, the samadhi without grasping and clinging is never possible, etc., which would cause the great fault of wasting all the intentions of the Mahayana. How can dualistic appearances be extinguished in emptiness? If all dharmas are inseparable on the face of the dharmadhatu, then dualistic appearances should be extinguished. In the school that believes that such a dharmadhatu does not exist, it is impossible for the dharmadhatu and wisdom to be inseparable, and it is impossible for grasping and clinging to be extinguished, etc. There are some dharmas that are not dharmadhatu, All dharmas are not dharmadhatu, because they are different. There is no attainment, no path, etc., everything is impossible, because the path and the attainment of these things can never be refuted. Therefore, even if emptiness is admitted, one ultimately remains in the position of a realist, placing the dharmas in their respective positions, becoming annihilationist emptiness, and holding the great elaboration of holding two dharmas side by side. Ordinary people cling to dharmas as real, and your so-called non-existent emptiness dharmata, for dharmas, each one is a different elaboration, therefore, this path cannot cut off the root of samsara, it only increases elaboration. ༈ །། Is the dharmadhatu one or many? If it is one, then the emptiness of the pillar is not the emptiness of the vase, etc., and the various emptinesses are not established as the dharmadhatu. If one is considered to be one only because of similarity, then dharmas should also be considered to be one, because what is known is only similar. Therefore, the various emptinesses are also dharmas. It is not dharmata, because it is only a nominal designation. It is also not the ultimate reality, because it is only the way it appears as the two truths. The reality of the two truths being inseparable is the ultimate dharmata without distinction, Having characteristics. That is free from all acceptance, free from elaboration, and knowable by each individual.