Tibetan
མི་སྣང་བར་བློ་ངོར་རེས་སྣང་རེས་མི་སྣང་བས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན། སྟོང་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལའང་འདྲ། སྣང་དུ་ཡོད་པའམ་རིག་པའམ་གསལ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་ན། སྟོང་ཉིད་དང་ནམ་མཁའ་སོགས་འདྲ་སྟེ། དེ་གཏན་མི་སྣང་ན་ཡོད་པར་ མི་རུང་ངོ་། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་རྣམས་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་ལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡང་འགྲོའོ་ཟེར་ན། རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་སོགས་མ་དམིགས་པས་དེར་མི་འགྱུར་བར། དེའི་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་ན། ཐོག་རེག་ཡོད་མེད་དང་། ཆོས་ཅན་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོའི་འདུས་མ་བྱས་ཀུན་དེར་ཐལ་ལོ། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྟག་ན་ཆོས་ཀུན་རྟག་པར་ཐལ་ཟེར་ན། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་སུས་ཁས་བླང་སྟེ། དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྣང་བ་རྟག་ཅེས་བྱའོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། ཆོས་ཉིད་དམིགས་རུང་སྟེ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་ཡིན་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་མེད་པར་སྣང་བའི་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཆོས་ཉིད་དང་འགལ་མི་དགོས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་སྣང་བས་རྣམ་ཀུན་ཁེགས་དགོས་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དུའང་མི་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །དེ་སོགས་དཔྱད་དོ།། ༈ །། རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གདོད་མ་གཞིའི་འོད་གསལ་དེ་ལས་འཁོར་འདས་སྣང་། དེར་ཐིམ། དེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་རྒྱུན་ཆད་མེད། དེ་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། དེའི་ངང་ན་ཆོས་ཀུན་སྣང་ཞེས་རྒྱུད་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཀུན་ནས་གསུང་གི རིག་པ་འདུས་མ་བྱས་མེད་ན། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་དང་པོ་བྱུང་ས་ཐོག་མ་གང་དཔྱད་ན། སྟོང་རྐྱང་ཡིན་ན་ཅི་མེད་ཅང་མེད་ངང་ལས་སེམས་ཅན་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། འདུས་བྱས་ཀྱི་སེམས་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཐོག་མེད་ནས་སྐད་ཅིག་མ་ལས་བྱུང་ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་མཐར་ཐུག་གི་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་རྣམ་པ་ཅི་འདྲ་འཁོར་ཅི་འདྲ་སེམས་ཡིད་སོགས་གང་ཡིན་དཔྱད། ཕྲ་བ་དེ་ལས་ཚོགས་བརྒྱད་མཆེད་ན། ཚོགས་བརྒྱད་དེས་ཀྱང་དེ་རྒྱུན་མི་བཅད་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་དགོས། དེ་འདྲའི་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་དེ་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་རྒྱུད་ན་རེ་རེ་ཡོད་པས་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་བསླབ་ནས་ཤེས་ན་དེ་ཕྲ་བར་མི་འགྱུར་ཚུལ། ཕྲ་བའི་དོན་ཅི་ཡིན། དེ་ཕན་ཆད་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ཅི་ཡིན། དེ་སྟོང་ཀྱང་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མིན་སོགས་དང་། དེ་དེའི་སྟོང་པ་དང་འབྲེལ་ཀྱང་སྟོང་པས་མི་ཕན་ཏེ་འདུས་བྱས་དེ་རྒྱུ་ཡིན། རིགས་ཀྱང་དེ་ཡིན་དགོས་ལ་ཆོས་སྐུའང་དེ་ཡིན་དགོས་པས་དེ་ཀུན་འདུས་བྱས་སུ་འགྱུར་སོགས་དཔྱད།
Chinese
如果因为不显现，在心识中时而显现时而不显现而变得无常，那么空性也和虚空一样。如果因为显现存在或者觉知或者稍微明亮而无常，那么空性和虚空等也一样，如果它完全不显现，就不能存在。 有为法无常和无为法不是截然不同的，如果说有为法的因存在与否，法性也随之而行，因为自己的体性生等不可见，所以不会变成那样，仅仅因为随之而行而无常，那么，最初接触存在与否，以及有法存在与否等的随行，所有的无为法都将变成那样。如果说一切显现都是常，那么一切法都将变成常，谁会承认一切显现都是常呢？没有所缘的法性显现称为常。法性有显现，法性是可以缘取的，因为是具足一切殊胜等。如果是无自性而显现的显现，就不需要和法性相违，如果法性显现必须遮遣一切，那么法性的对境中也将不显现。等等，进行观察。 ༈ །། 从觉空双运原始基光明中显现轮涅，融入其中。它是无为法，所以没有舒卷和断绝。它是诸法的法性。经部和释论中都说，在它的状态中，诸法显现。如果没有无为的觉性，那么，所有有情最初产生的地方最初是什么，进行观察。如果是仅仅是空，那么从一无所有的状态中，有情将无因而生。如果是有为的心识从无始以来由同类刹那产生，那么，极其微细究竟的心识刹那的形状是什么，眷属是什么，是心还是意等，进行观察。如果从微细的那个产生八识，那么，也必须说明八识也不能断绝它的延续的道理。像那样的心识刹那在每个有情的相续中各有一个，如果对它修习空性而了解，它就不会变成微细，微细的意义是什么？从那以后不间断的是什么？即使它是空，也不是诸法的法性等等。即使它和它的空性相关联，空性也没有利益，因为有为法是因。体类也必须是它，法身也必须是它，所以所有这些都将变成有为法等等，进行观察。
English
If it becomes impermanent because it sometimes appears and sometimes does not appear in the mind due to non-appearance, then emptiness is also like the sky. If it is impermanent because it appears to exist, or because of awareness, or just a little bit of clarity, then emptiness and the sky are also the same. If it does not appear at all, it cannot exist. Conditioned phenomena are not different from impermanent phenomena. If it is said that the nature of reality also follows the existence or non-existence of the cause of conditioned phenomena, since one's own nature, such as arising, is not perceived, it will not become like that. If it is impermanent merely because it follows, then all unconditioned phenomena that follow the existence or non-existence of initial contact and the existence or non-existence of subjects will become like that. If it is said that all appearances are permanent, then all phenomena will become permanent. Who would accept that all appearances are permanent? The appearance of the nature of reality, which has no object of focus, is called permanent. The nature of reality has appearance, and the nature of reality can be focused on because it possesses all kinds of excellence. If it is an appearance that appears without inherent existence, then it does not need to contradict the nature of reality. If the appearance of the nature of reality must negate everything, then it will not appear even in the object of the nature of reality. And so on, examine it. ༈ །། From the primordial luminosity of the original ground of the union of awareness and emptiness, samsara and nirvana appear and dissolve into it. It is unconditioned, so there is no expansion or contraction and no cessation. It is the nature of all phenomena. The tantras and commentaries all say that in its state, all phenomena appear. If there is no unconditioned awareness, then examine where all sentient beings first arise. If it is just emptiness, then sentient beings will arise without a cause from a state of nothingness. If a conditioned mind arises from a similar moment from beginningless time, then examine what the nature of that extremely subtle, ultimate moment of mind is, what its retinue is, whether it is mind or intellect, etc. If the eight consciousnesses arise from that subtle one, then one must also explain the reasoning that the eight consciousnesses do not cut off its continuity. Since there is one such moment of mind in the continuum of each sentient being, if one learns and understands emptiness in relation to it, how it does not become subtle. What is the meaning of subtle? What is it that does not cease from then on? Even if it is empty, it is not the nature of all phenomena, etc. Even if it is related to its emptiness, emptiness is of no benefit because the conditioned phenomenon is the cause. The genus must also be it, and the Dharmakaya must also be it, so all of these will become conditioned phenomena, etc., examine it.
Tibetan
ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་རྣམ་སོགས་གསུངས། འདི་ཀུན་གཞི་མིན་པས་འདིའི་དམིགས་རྣམ་སོགས་སྟོན་པའི་ལུང་ཁུང་རྩ་བ་ནས་མེད་ཚུལ། རིག་པ་ནི་སེམས་བྱུང་འདུས་བྱས་ཅན་མིན་ཏེ་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་སོགས་རྩ་ནས་མིན་སོགས་ཁྱད་ཕྱེ། ༈ ཉིན་སྣང་ དུའང་སེམས་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་འདུ་འབྲལ་མེད་ཀྱང་དེ་ངོ་མི་ཤེས་པ་དེས་བཙལ་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་མི་འཆར། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རླུང་སེམས་འོད་གསལ་ལ་ཐིམ་དུས། ཀུན་གཞི་མེ་ལོང་ནག་ངམ་མེ་བ་ལྟར་སེམས་མེད་ཙམ་མྱོང་། ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་ཤར་ན་དེ་འོད་གསལ་ངོས་ཟིན། འོད་གསལ་འབྱེད་པ་མེད་པའི་ངང་ལས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རླུང་སེམས་གཡོས་པས་སྣང་གསུམ་དང་འོད་ལྔའི་སྒྱུ་ལུས་གྲུབ་ཏེ། དེ་ལ་འདུས་བྱས་ཡིན་ཡང་། འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པར་རྟོགས་བཞིན་པའོ།། ༈ །། ཆོས་ཉིད་རིག་སྟོང་འདུས་མ་བྱས་འདི། དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་མིན་ཏེ། དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཐའ་འདས་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་སྟེ། རིམ་ལྔའི་ཟུང་འཇུག་ཉེར་གསུམ་དྲངས། དུས་འཁོར་མཆོག་མི་འགྱུར་བའི་ལེའུ་དྲངས། འདི་ལ་ནི་མཁའ་ཁྱབ་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན། སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ། ལྷན་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་སོགས་བཏགས་ཏེ། ཀྱེ་རྡོར་ལས། ང་ལས་གནས་གསུམ་པོ་ཡང་འབྱུང་། །སོགས་དང་། སྒྱུ་མ་ཆེན་པོ་ལས། འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུད་ཆེན་པོས། །སོགས་དང་། བདེ་མཆོག་ལས། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གཅིག་པུ་ཉིད་ནི་སོགས་ཐམས་ཅད་དང་། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོས་ཀུན་བྱས་གཅིག་མ་བྱས། །ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བྱ་མི་དགོས། །སོགས་ཐམས་ཅད་དྲངས། གཞན་ཡང་རིག་སྟོང་ཀ་དག་གི་གཞི་མ་འཁྲུལ་ཚུལ་རྫོགས་ཆེན་ལྟར་བཤད། འདིས་སྔགས་ཀུན་གྱི་དགོངས་དོན་རྗེན་གཅེར་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་སྦྱར། གདོད་མའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྩལ་ལས་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་རླུང་འོད་ལྔ་སོགས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་པའི་གཞིར་འཆར་ཚུལ་བཤད། ༈ །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐོག་མེད་ནས་ཐ་མའི་བར་རྒྱུན་འཆད་མི་ཤེས་པའི་སེམས་ཕྲ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུད་ནམ་ཡང་མི་ཆད་པ་ཡོད་ན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་སྟེ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་བདག་ཞི་ཕྱིར་དམ་པའི་བདག་ཅེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཏེ་ང་བདག་ཏུ་དམིགས་བྱར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་དེ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེན་པས་སྟོང་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ནི་ནམ་ཡང་མི
Chinese
关于阿赖耶识，说了所缘行相等等。因为这不是阿赖耶识，所以根本没有显示此识所缘行相等的教证依据。觉性不是心所法、不是有为法，要区分它根本不是受、想等。༈ 白天显现时，心和它的法性虽然不离不弃，但因为不认识它，所以即使寻找也不会生起智慧。极细的风心融入光明时，就像阿赖耶识是黑黝黝的镜子一般，体验到无心之境。智慧之日升起时，就认识了那个光明。在没有分别光明的状态中，由于极细的风心动摇，就形成了三现和五光的幻身。虽然它是有为法，但却证悟到它没有从无为法界中动摇。༈ །法性觉性空性这个无为法，不是无实体的无为法，而是超越有无二边的伟大的无为法。从中引出了五次第的双运二十三种。引出了时轮金刚不坏品。对于此，安立了遍空虚空金刚持、心之金刚、俱生大乐等等名称。如《喜金刚》中所说：“从我生出三处所。”等等。如《大幻化网》中所说：“生起金刚大续部。”等等。如《胜乐轮》中所说：“此乃自生薄伽梵，唯一性即是。”等等一切。如《普贤王如来根本续》中所说：“普贤王造一切，未造一法。法性菩提心，无需造作。”等等一切。此外，还像大圆满一样讲述了觉性空性本来清净之基不谬误的方式。这结合了赤裸裸地讲述一切密咒之意的方式。讲述了从原始大光明觉性本身的妙力中，由于有显现智慧的方面，而作为风、光五种等等一切显现之基而显现的方式。༈ 如果一切有情相续中，从无始至终，都有无法断绝的刹那细微心相续，那么它就成了有情的人我，即成为无常自性的人我了。如来藏是为了寂灭我与无我戏论之我而说的大我，即一切法的实相，其中没有任何可以执着为我之所缘。如果说刹那是因为空性，所以是空无的，那么即使从胜义上说是空性的，但刹那也不是永远没有的。
English
Regarding the ālaya-vijñāna, it is said to have objects, aspects, and so on. Since this is not the ālaya-vijñāna, there is fundamentally no scriptural basis for demonstrating its objects, aspects, and so on. Rigpa (awareness) is not a mental factor, not a conditioned phenomenon; it is to be distinguished as fundamentally not being feeling, perception, and so on. ༈ Even in daytime appearances, although mind and its dharmatā are inseparable, one does not recognize it, so even if one searches, wisdom does not arise. When the extremely subtle wind-mind dissolves into luminosity, one experiences a state of mindlessness, like the ālaya-vijñāna being a dark, black mirror. When the sun of wisdom rises, one recognizes that luminosity. In the state of non-separation of luminosity, due to the movement of the extremely subtle wind-mind, the illusory body of the three appearances and five lights is formed. Although it is a conditioned phenomenon, one realizes that it does not move from the unconditioned dharmadhātu. ༈ This unconditioned dharmatā, rigpa-śūnyatā, is not an unconditioned phenomenon that is non-existent. It is a great unconditioned phenomenon that transcends the extremes of existence and non-existence. From this, the twenty-three unions of the five stages are drawn. The chapter on the unchanging supreme Kālacakra is drawn. To this, names such as all-pervading space vajradhara, mind vajra, co-emergent great bliss, etc., are given. As said in the Hevajra Tantra: "From me, the three places also arise." And so on. As said in the Mahāmāyā Tantra: "Arising vajra great lineage." And so on. As said in the Cakrasaṃvara Tantra: "This is the self-born Bhagavan, the only one." And so on. As said in the Kunjed Gyalpo Tantra: "Kunjed Gyalpo made all, did not make one. Dharmatā bodhicitta, no need to make." And so on. Furthermore, the way the basis of rigpa-śūnyatā, primordial purity, is not mistaken is explained like in Dzogchen. This combines the way of nakedly explaining the meaning of all mantras. It explains how, from the power of primordial great luminosity rigpa itself, due to the aspect of having appearing wisdom, it appears as the basis of all appearances such as wind, light, five, etc. ༈ If all sentient beings have a continuous stream of subtle mind, a momentary stream that never ceases from beginning to end, then that becomes the self of the person, that is, the self with the nature of impermanence. The Sugata-garbha is the great self spoken of to pacify the self and non-self elaborations, that is, the reality of all dharmas, in which there is nothing to be fixated on as self. If it is said that the moment is empty, therefore it is non-existent, then even if it is empty in the ultimate sense, the moment is never not.