Tibetan
སྟོང་སོགས་དྲངས། དེ་འདྲའི་སྟོང་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་དང་རིག་པ་ཡོད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྲུབ་ལ། དེ་མེད་ན་སྣང་རིག་ཡིན་ཚད་གཞོམ་བཅས་དང་སྐད་ཅིག་མར་འགྱུར་བས། མཁའ་ཁྱབ་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་། གཞོམ་མེད་ཀྱི་སྐུ་མི་འགྲུབ་བོ། །དཔྱད་གཞི་འདི་ལ་ད་དུང་ཐག་ཆོད་ངེས་དཔྱད་དགོས། འདུས་བྱས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ལམ་དེའི་ངང་ལས་ཤར་བའི་རང་སྣང་རྣམས་ལ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྣང་བ་མེད་དེ། འདུས་བྱས་ནི་ཡོད་པ་དང་།འདུས་མ་བྱས་མེད་པ་ཙམ་དུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ལམ་རོལ་པར་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོད་དེ། ཡེ་ཤེས་རང་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེའི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་ ངོ་། །ལུ་གུ་རྒྱུད་སོགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ། གདོས་བཅས་ལུས་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའོ། །རྣམ་ཤེས་ཀྱང་རང་གི་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་དབང་ལས་དོན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལས་མ་འདས་པས། རྣམ་ཤེས་གློ་བུར་གྱི་ཆོས་ལ། ཡེ་ཤེས་གདོད་མ་ཁུང་ཐུབ་ཀྱི་ཆོས་སོ། །སྣང་སྟོང་འགལ་མེད་མིན་ན། བུམ་པ་སྟོང་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་གཉིས་དབྱེར་མེད་ནམ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །རང་ལྡོག་ནས་མ་འདྲེས་ཀྱང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཡིན་དགོས་ཀྱི། མིན་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་མི་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བ་སྲིད་དུ་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པས་དེའི་ངོར་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐེག་ཆེན་གྱི་གྲུབ་མཐར་མི་རིགས་ལ། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོར་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྔགས་ཀྱི་འོད་གསལ་དང་། ལྷན་སྐྱེས་དང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོགས་བཞག་དགོས་པ་ནི་གནད་རྩ་བ་སྟེ། དེ་འཆོལ་ན་ཅི་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་གདོད་མ་གཞི་ཡི་འོད་གསལ་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ། རིང་ལམ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པ། ཉེ་ལམ་སྒྱུ་འོད་ཟུང་འཇུག་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ། མཐར་ཐུག་ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཟུང་འཇུག་ རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་འཆད་པ་སྤྱིའི་ཆིང་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་དག་མ་གྲུབ་པར་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་སུན་ཕྱུང་། མི་བདེན་པར་བསླུ་བར་བཞག །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བདེན་པ་མི་བསླུ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་དགོས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། མི་སྟོང་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་པའི་གནད་ཀྱིས་དུ་མར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་ལ། སྣ་ཚོགས་སྣང་ཡང་གཉིས་ཆོས་དང་བྲལ་བ། འདུས་མ་བྱས་པ། མི་འགྱུར་བ་སོགས་འཐད་པར་གྲུབ་ཀྱི། མི་སྟོང་ན་དེ་ཀུན་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ལ་གྲུབ་མཐའ་འཆའ་དགོས་ཀྱི་ཕྱོགས་རེ་བ་མི་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་སོ། །རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འབའ་ཞིག་ལ་གནས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་ཀུན་དངོས་དང་དངོས་མེད་སོགས་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་གི་དངོས་དང་དངོས་མེད་རོ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅུང་ཟད་མི་ཤེས་ལ།ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་རང་སྣང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རོ་མཉམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་། རྣམ་ཤེས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་བས་བཟུང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ཡང་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །མེ་བྱ་ ཟླ་༡༠ཚེས་༣༠ལའོ།། ༈ །། ན་མོ་གུ་རུ། ཡིད་འདིས་ལམ་གང་བསྒོམ་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཆར་ཏེ་རྟོག་ངོར་དོན་སྤྱི། ཏིང་འཛིན་གྲུབ་ན་རྟོག་མེད། དཔེར་ན་ཀེང་རུས། ཟད་པར་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི། འདུ་ཤེས་མེད་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །ཏིང་འཛིན་ཚད་མེད་ཇི་བསམ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་། འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་གྲུབ་དུས་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་བཞག་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉམས་འཆར་སོགས་རིགས་སྦྲེ། དེས་ན་ཕྲ་ཐིག་ལ་སེམས་བཟུང་དང་སྟོང་ཉིད་ལ་བཟུང་ཀྱང་ཡིད་ཡིན་པ་ལ། དེའི་རྣམ་པ་ཆ་འདྲ་སློང་བྱེད་རྐྱེན་བྲལ་ལྟ་བུ་རང་ཉམས་མྱོང་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་འོད་གསལ་མིན་ཏེ། བསྒོམ་ཉམས་ཀྱི་ཆ་འདྲ་སྟེ། དེ་བཞིན་དཔེ་ཡི་འོད་གསལ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཆ་འདྲ་དང་། སེམས་དབེན་མཐར་ཐུག་སྐབས་ལའང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པས་ཆ་འདྲ་ཡིན། ཆ་འདྲ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་པས་བློ་དང་འདུས་བྱས་ཡིན། དེས་འོད་གསལ་གྱི་དོན་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས། དོན་གྱི་འོད་གསལ་སྤྲོས་མཚན་མེད་པའི་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཤེས་ནུས། དཔེར་ན་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་རྟོག་བཅས་དང་། ཏིང་འཛིན་གྱི་རྟོག་མེད་ངོར་ཡང་། ཆོས་དབྱིངས་བརྗོད་བྲལ་འཆར་ལ། དེའི་ངོར་སྤྲོས་པ་མེད་ཀྱང་། དེ་བློ་ ཡིན་པས་འགྱུར་བཅས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་དོན་ཡིན། རྫོགས་ཆེན་ཀྱང་ད་ལྟ་ནས་རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་དུས་རིག་པ་འགྱུར་མེད་མངོན་དུ་མཐོང་ཡང་། དཔེ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་མོད། དེས་རྫོགས་ཆེན་འདུས་བྱས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྫོགས་ཆེན་ནི་དོན་གྱི་བཞུགས་ཚུལ་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས། དཔེ་དེས་དོན་སྤྱི་ཤེས་ནས་གཏན་ལ་འབེབས
Chinese
宣说空性等。像这样的空性和无二的显现和觉性存在，通过法性的理性和瑜伽士的行境得以成立。如果没有它，那么一切显现和觉性都将是可摧毁的和刹那变化的。因此，遍布虚空的金刚持和不可摧毁的身体将无法成就。这个论题还需要进一步的确定性研究。由有为的识的运作或从其状态中生起的自显现，没有无为的显现。因为有为是存在，而无为仅仅是空无的显现。在无二智慧的运作或嬉戏中，存在无为的显现。因为智慧本身是无为的，并且它的嬉戏也同样显现。 颅骨念珠等是智慧的显现，有质碍的身体等是识的显现。识也因为执着于自己的能取所取，实际上并没有超出智慧的状态。因此，识是暂时的法，而智慧是原始的、本然存在的法。如果显空不是无违的，那么瓶子的空性将无法成立。有为和无为二者之间的无别将永远无法成立。虽然从自相上不混合，但本体必须是无别的，否则二谛无别将无法成立。因此，二谛各自显现存在，是因为没有证悟实相，所以在它的层面所安立的宗义不适合大乘的宗义。在二谛无别的层面所安立的宗义，按照它的观点，必须安立密咒的光明和俱生及自生的智慧等，这是关键的根本，如果混淆了，什么都不行。将二谛无别的实相作为原始的基础光明，然后对于它的修持道次第，长道是二资粮双运因的乘，近道是幻光双运咒的乘，最终是本来清净和任运成就双运大圆满三者来讲解，是一切之中无上的共同约定。因此，这些识的行境没有成立，被胜义谛的观察所驳倒，被安立为虚假的欺骗。必须了解智慧的行境是真实的、不欺骗的。即使是智慧的行境，其本体也是空性的，如果不空，就与识的境地没有区别了。
English
Emphasizing emptiness and so on. The appearance and awareness of such emptiness and non-duality are established through the reasoning of Dharma-nature and the realm of experience of yogis. Without it, all appearances and awareness would be destructible and momentary. Therefore, the all-pervading Vajradhara of space and the indestructible body would not be accomplished. This topic still needs further definitive research. For self-appearances arising from the operation of conditioned consciousness or from its state, there is no appearance of the unconditioned. Because the conditioned is existent, and the unconditioned merely appears as non-existent. In the operation or play of non-dual wisdom, there is the appearance of the unconditioned. Because wisdom itself is unconditioned, and its plays also appear as such. Skull rosaries and so on are appearances of wisdom, while bodies with substance and so on are appearances of consciousness. Consciousness, due to its attachment to its own grasping and grasped, does not in reality transcend the state of wisdom. Therefore, consciousness is a temporary phenomenon, while wisdom is a primordial, inherently existing phenomenon. If appearance and emptiness are not non-contradictory, then the emptiness of a vase cannot be established. The inseparability of the conditioned and unconditioned can never be established. Although not mixed from their own perspective, their essence must be inseparable, otherwise the inseparability of the two truths cannot be established. Therefore, the appearance of the two truths as separate exists because the reality has not been realized, and the tenets established on its level are not suitable for the tenets of the Mahayana. The tenets established on the level of the inseparability of the two truths, according to its view, must establish the luminosity of mantra and the co-emergent and self-arisen wisdoms, etc., which is the key root. If it is confused, nothing will work. Taking the reality of the inseparability of the two truths as the primordial ground luminosity, then for the stages of the path that apply to it, the long path is the vehicle of the union of the two accumulations as cause, the near path is the vehicle of the union of illusion and light mantra, and ultimately the three of original purity and spontaneous accomplishment union Great Perfection are explained as the supreme common agreement. Therefore, these realms of consciousness are not established, refuted by ultimate analysis, and established as false deceptions. It must be understood that the realm of wisdom is true and non-deceptive. Even though it is the realm of wisdom, its essence is emptiness. If it is not empty, there is no difference from the realm of consciousness.
Chinese
因此会变成空性，空性的要点是，虽然显现为多种，但并非成立为各异；虽然显现为多样，但远离二元对立；是无为法，是不变的等等，这些都是合理成立的。如果不空，那么所有这些都不会成立。因此，显现和空性无二无别，必须持有宗见，不要偏袒一方，这是金刚乘的宗见所说的。那些只停留在名识的行境中，不具备智慧的人们，会将一切境都显现为实有和非实有等各种各样，但对于实有和非实有味一体的智慧的行境却一无所知。而具备智慧的人们，在境中，对于自显现，会证悟到一切法本来就是味一体的。而名识者的错觉所执着的行境，也是智慧的差别。火鸟年十月三十日。 ༈ །། 那摩咕噜。此心无论修习何种道，都会显现为该道的形象，在分别念面前是总义，如果禅定成就，则无分别念。例如，骨架，穷尽生处四句，无想等无边无际。无论如何思维无量禅定，也会如此显现。当欲心专注时，如果什么也不想地安住，就会显现如虚空般的空性体验等，这是理性的结合。因此，无论是将心专注于微细的明点，还是专注于空性，都是心。它的形象，如引发相似部分的无因，虽然可以体验到自己的体验，但并非光明，而是禅修体验的相似部分。同样，所有比喻的光明都是心的相似之处。即使在心寂达到极致时，也是以心的形象而相似。所有相似之处都是心，因此是意识和有为法。因此，它将光明的总义作为对境。因此，能够了知意义的光明是无有戏论和相状的，不变的。例如，即使是缘于法界的有分别念的心，以及在禅定的无分别念面前，也会显现出不可言说的法界。虽然在其面前没有戏论，但因为那是意识，所以是有变的，而法界是不变的意义。大圆满也是，从现在开始，当认识自性时，虽然会亲眼见到自性不变的显现，但比喻是有为法。但这不会使大圆满变成有为法，因为大圆满是意义的安住方式，是自性自然智慧。因此，比喻会知晓总义并加以确定。
English
Therefore, it becomes emptiness. The key point of emptiness is that although it appears as many, it is not established as distinct; although it appears as diverse, it is free from duality; it is unconditioned, unchanging, and so on, all of which are reasonably established. If it is not empty, then none of these will be established. Therefore, appearance and emptiness are inseparable, and one must hold a philosophical view, not favoring one side, as stated by the philosophical view of the Vajrayana. Those who dwell solely in the realm of consciousness and lack wisdom perceive all objects as various things, such as real and unreal, but they have no knowledge of the realm of wisdom where real and unreal are of one taste. Those who possess wisdom realize that all phenomena are of one taste from the beginning in their own appearances as objects. The object grasped by the delusion of consciousness is also a distinction of wisdom. Fire Bird Year, October 30th. ༈ །། Namo Guru. Whatever path this mind meditates on, it appears in the form of that path; in the face of conceptual thought, it is a general meaning; if meditation is accomplished, there is no conceptual thought. For example, a skeleton, the four phrases of the exhaustion of the sense bases, non-perception, and so on, are limitless. However one thinks of immeasurable meditation, it appears as such. When the mind of desire is focused, if one remains without thinking of anything, then an experience of emptiness like the sky arises, and so on, which is a combination of reason. Therefore, whether one focuses the mind on a subtle point or on emptiness, it is the mind. Its image, like the causelessness that evokes similar parts, although one can experience one's own experience, it is not luminosity, but a similar part of the meditation experience. Similarly, all the luminosity of examples is a similarity of mind. Even when the mind's solitude reaches its ultimate state, it is similar in the form of the mind. All similarities are mind, therefore they are consciousness and conditioned phenomena. Therefore, it takes the general meaning of luminosity as its object. Therefore, one can know that the luminosity of meaning is without elaboration and characteristics, and unchanging. For example, even with a mind with conceptual thought focused on the Dharmadhatu, and in the face of the non-conceptual thought of meditation, the inexpressible Dharmadhatu appears. Although there is no elaboration in its face, because it is consciousness, it is changing, while the Dharmadhatu is the unchanging meaning. Dzogchen also, from now on, when the nature of awareness is recognized, although one directly sees the unchanging manifestation of awareness, the example is conditioned. But this does not make Dzogchen conditioned, because Dzogchen is the way of abiding of meaning, the self-arisen wisdom of awareness. Therefore, the example knows the general meaning and establishes it.