Tibetan
་དགོས་ལ། མིན་ན་དེ་འདྲའི་གཟིགས་པ་དེས་གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལོག་ཤེས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ། ༈ །ལར་སེམས་ཚོགས་དྲུག་གམ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་ན་གསལ་ཆ་ཆོས་ཅན། སྟོང་ཆ་ཆོས་ཉིད་རེ་ཕྱེ་རྒྱུ་མེད་པ་མི་སྲིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་གི་དབྱིངས་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱེ་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་། གནས་ལུགས་ལ་སོ་སོར་གྲུབ་པ་མེད་པར་རོ་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་འདི་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་དངོས་ཡིན་གྱི། ལྡོག་པས་ ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་མིན་ལ། ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ལ་འདྲེས་པ་མིན་ན། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཞེས་ཁས་ལེན་མི་རུང་སྟེ། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་དང་ལྡོག་པ་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་པ་རང་རྒྱུད་འོག་མ་བདེན་གཉིས་ཤ་ཕོའི་རྭ་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་ཆོས་ཅན་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་པ་སོགས་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་བཞི་སོགས་ཀྱིས་གནོད་དོ། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ན། དེ་འདྲའི་ཟུང་འཇུག་དེ་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་མཐའ་བྲལ་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོའི་ཐ་སྙད་གདགས་དགོས་སོ། །དེ་འདྲའི་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དེ་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་གཉུག་མའི་འོད་གསལ་དུ་ཁས་ལེན་པ་རང་ལུགས་སོ། །མཉྫུ་ཤྲཱི་ཧེ། ༈ །ཡང་མཚོན་བྱེད་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། རྣམ་པ་ཆ་འདྲའི་སྒོ་ནས་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་དཔེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་མ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་རོལ་ན་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ མེད་པར་ཉེར་ལེན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་མི་སྲིད་དེ། ས་བོན་གྱི་སྔོན་མྱུ་གུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གློ་བུར་བ་དང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན། མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ནི་རྟོགས་རུང་མ་རྟོགས་རུང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་གསུངས་པའི་ལུང་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་རིམ་ལྔ་སོགས་འཕགས་སྐོར་གྱི་ལུང་ཟློག་མེད་དྲངས ། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བྲལ་འབྲས་ཡིན་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །སྨིན་འབྲས་ཡིན་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞི་མིན་ཏེ་ཟུང་འཇུག་སོགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དོན་གྱི་འོད་གསལ་སྨིན་འབྲས་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཉེར
Chinese
需要这样。否则，那样的观察会变成颠倒执着实相的邪见。༈。总的来说，在六识或八识之上，显现分是法相，空性分是法性，不可能分开。因为一切法都离不开法性双运的界限。即使可以分开，也不是在实相上各自成立，而是成立为一体平等性。各自以自性去认知，这才是实相法界本身。反过来说，分开的法性不是究竟的法性。如果法相没有融入法性，就不能承认二谛本体一而反体异。如果二谛本体和反体都不同，就必须像自续下部宗那样认为二谛像公牛的角一样。如果那样，证悟法性就不能压倒法相等等，会受到说二谛不同的四种过失等的损害。如果二谛是无别的双运，那么那样的双运就超越了有为法和无为法的边际。必须给它安立为离边无为大之名。那样的明空双运，自宗承许为自生智慧义的俱生和本初光明。曼殊室利 嘿。༈。再者，能诠的比喻智慧，以相似的方式来表示义的俱生。是能显的因，而不是近取因。如果是近取因，那么在比喻智慧没有产生之前，义的俱生就不存在了。因为没有近取因，就不可能有近取因的果。就像种子之前没有苗芽一样。如果承认，就不会成为义的俱生。因为会变成是忽然的和无常的。所诠的义的实相，无论是可证悟还是不可证悟，都是法性。这是总的教证，特别是五次第等圣者所说的教证是不可违越的。因此，义的智慧是离系果，也就是无为法。如果是成熟果，就不是金刚乘的基础，因为会没有双运等。其中，义的光明是成熟果，并且是它的近
English
It is necessary to do so. Otherwise, such a view would have to be admitted as a wrong view that perversely clings to reality. ༈. In general, on top of the six or eight consciousnesses, the clear aspect is the dharma characteristic, and the empty aspect is the dharma nature. It is impossible to separate them. Because all dharmas are inseparable from the realm of the union of dharma nature. Even if it can be separated, it is not established separately in reality, but is established as one taste of equality. To be known individually by oneself, this is the actual reality of the dharmadhatu. Conversely, the dharma nature that is separated is not the ultimate dharma nature. If the dharma characteristic is not integrated into the dharma nature, then it is not permissible to admit that the two truths are one in essence but different in aspect. If both the essence and the aspect of the two truths are different, then it must be assumed that the two truths are like the horns of a bull, as assumed by the lower Svātantrika school. If so, the realization of dharma nature will not overwhelm the dharma characteristic, etc., and will be harmed by the four faults of saying that the two truths are different. If the two truths are inseparable union, then such a union transcends the limits of conditioned and unconditioned phenomena. It must be given the name of the great unconditioned beyond extremes. Such a union of clarity and emptiness, the self-school admits as the co-emergent of the meaning of self-born wisdom and the primordial luminosity. Mañjuśrī he. ༈. Furthermore, the indicative example wisdom represents the co-emergent of meaning through similar aspects. It is the cause of manifestation, but not the proximate cause. If it were the proximate cause, then before the example wisdom arises, the co-emergent of meaning would not exist. Because without the proximate cause, there could be no result of the proximate cause. Just as there is no sprout before the seed. If it is admitted, it will not become the co-emergent of meaning. Because it will become sudden and impermanent. The reality of the meaning to be indicated, whether it is knowable or unknowable, is the dharma nature. This is the general scriptural authority, and in particular, the scriptural authority of the Ārya cycle, such as the Five Stages, is irrefutable. Therefore, the wisdom of meaning is the detached result, that is, the unconditioned. If it is the ripening result, it is not the basis of Vajrayana, because there will be no union, etc. In particular, the luminosity of meaning is the ripening result, and it is the proximate