Tibetan
ང་སྙམ་མོ། །འདི་ལ་རྒྱུད་ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མི་འཛིན་ཏེ་སྟོང་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གཟིགས་པས་སོ་ཟེར་འདྲ། འདིའི་གསལ་བ་རིས་མེད་ཡིན་པས་གསལ་ཡང་རྣམ་རྟོག་མེད་ཟེར་དགོས་འདྲ། ཤེལ་གོང་དག་པ་འདྲ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་རབ་ཏུ་ཚོར་བ་མེད། །སོགས་དཔྱད་ཀྱང་ཆེར་མི་གནོད་འདྲ་མོད། འདི་ལ་སླར་དཔྱད་པར་བྱའོ། ༈ །ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། ད་ལྟ་གསལ་ཙམ་རིག་ཙམ་ཡིད་ཀྱི་སྟེང་གི་འདི་གཉུག་སེམས་ཀྱི་གསལ་ཆ་ཚོགས་དྲུག་ལ་ཁྱབ་པའི་ནང་གི་ཡིད་ཀྱི་སྟེང་གི་དེ་རེད། འདིའི་ངང་དུ་ལམ་པས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་སོགས་ཡིད་ཁོ་ནས་བྱེད་པས། ཡིད་ཕྲ་བ་ཟེར་རྒྱུ་འདི་རེད། འདི་གཉུག་སེམས་དངོས་མ་རེད། རྣམ་རྟོག་གི་བསླད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །འདི་འདྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་ནའང་གསལ་ཙམ་ལ་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱིས་བསླད་མ་ ཞུགས་པ་སོགས། སྒོ་ལྔ་ལའང་ཡོད་དགོས་སོ། །ཡིད་ཕྲ་བ་གསལ་ཙམ་རྟོག་མེད་དེས་རང་གི་རང་སྟོང་པར་མཐོང་ན་གཉུག་སེམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་ན་ཆོད་ཆེ་ཟེར་བ་དེ་རྙིང་མ་ཚོས་བསྒོམ་རྒྱུ་དེ་རེད། རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུ་འགགས་རྗེས་སྟོང་གསལ་རྗེན་ནེ་བར་བུད་ན་འོད་གསལ་ཟིན་ཟེར་རྒྱུ་དང་། འོད་གསལ་དུ་ཞུགས་ནས་སློང་བྱེད་གསུམ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཟེར་ས་པོ་ཡང་དེ་རེད། དེ་ཆོས་ཉིད་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་ནས་ཆོས་ཅན་ཉི་ཚེ་བའི་གསལ་བ་དང་།བློས་བྱས་ཉི་ཚེའི་སྟོང་ཉིད་གསར་སྦྱར། སེམས་ཅན་རེ་རེའི་རྒྱུད་ན་རེ་རེ་གསར་ཡོད་ལ་གཉུག་སེམས་དང་འོད་གསལ་དུ་འདོད་ཅིང་འདུས་བྱས་སུ་འདོད་པ་དེ་བྱུང་། མཐོང་སྐར་གྱི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ལམ་པའི་རང་ངོར་སེམས་ཀྱི་སྟེང་ན་ཆོས་ཉིད་དེའི་ཆ་ཤས་རེ་ཤར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་གྱི་འོད་གསལ་ལ་འཇུག་དགོས་ཀྱང་། དོན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་འདི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ཡེ་ནས་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཡིན་ཏེ་འཕྲལ་བྱུང་དུ་གྲུབ་པས་སོ། །རྟོགས་ཚུལ་སྣང་ངོར་རིམ་གྱིས་ཟུང་དུ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་ལས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་ཀྱང་། དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་རྟོགས་དུས་ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ གནས་ལུགས་ཉིད་ངོས་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། གསར་དུ་སྦྱར་བའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གོ་ག་ལ་ཆོད། གསར་དུ་སྦྱར་ཏེ་རྟོགས་རུང་མ་རྟོགས་རུང་ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་དགོས་སོ། །ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་མིན་ན་གཞི་ཟུང་འཇུག་གི་འོད་གསལ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གཞི་འོད་གསལ་འོད་གསལ་དངོས་མིན་དོན་ཅི་ཡོད། ལམ་རྐྱེན་གྱིས་མ
Chinese
我思忖着。虽然这有不同的续部，但不执着于不同，而是视为空性和无二，似乎是这么说的。因为这的显现是无偏颇的，所以必须说虽然显现却没有分别念。犹如清净的水晶球，智慧没有强烈的感受等等，即使分析也不会有太大的损害。但对此还要再次分析。༈ །那摩曼殊室利耶（藏文：ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ།，梵文天城体：नम मंजुश्रीये，梵文罗马转写：nama manjushriye，汉语字面意思：顶礼文殊师利）。现在，稍微的明亮，稍微的觉知，在意识之上的这个，是本觉心之明分遍布六聚之中的意识之上的那个。在这种状态中，修行者修习空性等等，仅仅通过意识来做。所以，所谓细微意识就是指这个。这不是真正的本觉心。因为这是被分别念所染污的时候。像这样，在眼识之上也有稍微的明亮，没有被蓝黄等所染污等等。五根门也必须有。细微意识，稍微明亮无分别念，如果见到自己的自性空，那么本觉心修习空性就更有力，宁玛派所修的就是这个。八十自性停止后，空明赤裸地出现，就说是得到了光明。进入光明后，远离能生、所生、生的方式这三者，如同虚空一样，所说的也是这个。如果不明白那是法性光明空性双运，原始的本来面目，遍布一切法的法性，而是将法相的短暂的明亮，以及人为的短暂的空性新结合。每个众生的相续中都有各自新的东西，却认为是本觉心和光明，并且认为是造作的，这种情况就出现了。如同看见星星的虚空一样，修行者在自己的面向上，在心之上，显现出法性的一部分，依靠它必须进入意义的光明。但意义的俱生不是这个，因为这个根本不是俱生的，而是暂时产生的。证悟的方式，在显现上像是逐渐结合在一起，虽然是逐渐证悟。但证悟意义的俱生时，就是认识到本来就是那样的本来面目。新结合的俱生怎么能明白呢？即使新结合后证悟或不证悟，本来就必须是那样。如果本来不是那样，那么基双运的光明就不可能存在了。如果本来就是那样，那么基光明不是真正的光明又有什么意义呢？道路是因缘所致。
English
I think. Although there are different tantras for this, they are not held as different, but are seen as emptiness and non-duality, or so it seems. Because this clarity is impartial, it must be said that although it is clear, there is no conceptual thought. Like a pure crystal ball, wisdom has no strong feelings, etc., even if analyzed, it doesn't seem to cause much harm. But this needs to be analyzed again. ༈ Namo Manjushriye (Tibetan: ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ།, Sanskrit Devanagari: नम मंजुश्रीये, Sanskrit Roman transliteration: nama manjushriye, Chinese literal meaning: Homage to Manjushri). Now, this slight clarity, this slight awareness, on top of the mind, is the clarity of the original mind that pervades the six aggregates, the one on top of the mind. In this state, practitioners meditate on emptiness, etc., doing it only through the mind. So, what is called the subtle mind refers to this. This is not the real original mind. Because it is the time when it is defiled by conceptual thoughts. Like this, on top of eye consciousness, there is also slight clarity, without being defiled by blue, yellow, etc. The five sense doors must also have it. The subtle mind, slightly clear and without thought, if it sees its own self-emptiness, then the original mind meditating on emptiness is more effective, which is what the Nyingma school meditates on. After the eighty natures cease, when empty clarity appears nakedly, it is said that luminosity is attained. Entering luminosity and separating the three ways of arising, what is said to be like the sky is also this. If one does not understand that it is the Dharmata, the union of clarity and emptiness, the original state, the Dharmata that pervades all dharmas, but instead combines the temporary clarity of phenomena and the temporary emptiness created by the mind. In each sentient being's continuum, there is something new, and they think it is the original mind and luminosity, and they think it is fabricated, this situation arises. Like the sky with visible stars, in the practitioner's own face, on top of the mind, a part of that Dharmata appears, and relying on it, one must enter the luminosity of meaning. But the co-emergent of meaning is not this, because this is not co-emergent at all, but is established as temporarily arising. The way of realization, in appearance, is like gradually combining, although it is gradually realized. But when realizing the co-emergent of meaning, it is recognizing the very nature of how it has always been. How can the newly combined co-emergent understand? Even if one realizes or does not realize after newly combining, it must always be that way. If it is not always that way, then the luminosity of the base union would be impossible. If it is always that way, then what is the point of the base luminosity not being true luminosity? The path is due to conditions.
Tibetan
་ཟིན་པས་གྲོལ་གཞིར་མ་བྱས་པ་ནི་ཡིན་མོད། རང་གི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡིན་པ་ནི་མི་འདོར་རོ། །ཡེ་ནས་མིན་ཡང་། ད་གཉུག་སེམས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་ཤེས་ཕན་ཆད་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཡིན་ན་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་འོད་གསལ་གཏན་མེད་དེ། བསྒོམ་མ་མྱོང་བའི་སྔོན་དུ་དེ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་སེམས་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཡེ་ནས་ཡིན་པ་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཏེ། ལམ་གྱིས་རྟོགས་དུས་ལྷན་སྐྱེས་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ། མ་རྟོགས་དུས་གཞི་ཙམ་དུ་གནས། རྟོགས་དུས་ལམ་གྱི་དམིགས་པའོ། །རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་དུས་ལྷན་སྐྱེས་མངོན་གྱུར་འབྲས་བུའི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ། འདི་འདུས་བྱས་ཡིན་ན། གནས་ལུགས་དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞིང་། ཟུང་ འཇུག་འདུས་མ་བྱས་གནས་ལུགས་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་ལུགས་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སྔར་ཡང་མེད། ད་ཡང་མེད། ཕྱིས་ཀྱང་མེད་ཅེས་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། དེར་མ་ཟད་སེམས་མེད་གསལ་བ་མེད་ཅེས་ཁས་ལེན་དགོས་པས། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་བེམ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིང་ཡང་མི་ཐོབ། གཞི་རིགས་ཀྱི་དྲི་ཡང་མི་བྲོ། ཆོས་དབྱིངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆ་ཡང་མ་ཡིན་པས་འདི་ཐེག་ཆེན་ཀུན་དང་འགལ་ལོ། །ཆོས་དབྱིངས་སྟོང་པ་དང་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ཡེ་ནས་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ཡང་ཟུང་འཇུག་དེ་གནས་ལུགས་དང་འདུས་མ་བྱས་མིན་ནོ་ཟེར་ན། གནས་ལུགས་མཐའ་བྲལ་མི་སྲིད་དེ་དངོས་མེད་ཁོནའི་མཐའ་ལ་གནས་སོ། །ཆོས་ཅན་ནི་དངོས་པོ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་སུ་ཆད་དོ། །དེ་ལ་ཟུང་དུ་ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོ་མི་འདྲེ་བ་ནམ་མཁའ་དང་བུམ་པ་འདྲ་ན། དོན་ལ་ཕན་ཚུན་ཕན་མེད་འདྲེས་མེད་ལ་བློས་འབྲེལ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཐལ་ཞིང་། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དེ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་སོ། །ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་སྣང་སྟོང་ལྷན་ཅིག་ ཏུ་ཚོགས་ཀྱང་ངོ་བོ་མ་འདྲེས་པར་སོ་སོར་ཡོད་པའི་དོན་དུ་གོ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དང་། རིམ་ལྔ་ལས། གང་དུ་ཡང་དག་འདྲེས་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ནམ་ཡང་མེད་དེ། དོན་ལ་ནམ་ཡང་འདྲེ་མི་སྲིད་པ་ལ། བློས་འདྲེས་པར་བཟུང་བས་ལོག་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ།། ༈ །། ཡང་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཏུ་གཟུང་འཛིན་མེད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པ་མེད་པར་གཉིས་སྣང་ནུབ་ན། དེས་གཟིགས་པ་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་དུ་གནས་པ་གནས་ལུགས་སུ་འདོད
Chinese
虽然没有成为解脱的基础，但也不会舍弃其自性光明。即使本来不是，现在一旦学会了修习本心空性，如果是光明的心的，那么自性俱生光明就完全没有了。在没有修习之前，那是不可能存在的，就像常住的心一样。一切法本来就是明空双运，是自性俱生的。通过道证悟时，称为俱生证悟的道之光明。没有证悟时，只是安住于基础。证悟时，是道的对境。证悟达到究竟时，称为俱生显现的果之光明。如果这是有为法，那么实相无实就只会成为无为法，双运就会成为无为法而非实相。这样一来，就必须承认实相中过去没有、现在没有、将来也没有身和智慧。不仅如此，还必须承认没有心就没有光明。因此，必须承认法身如同空虚的虚空。这样一来，就连佛的名号也得不到，就连基础种性的气味也闻不到，也不是法界不可思议的部分，这与一切大乘相违背。如果说，法界空性和有法显现本来就是双运，但双运不是实相和无为法，那么实相就不可能离边，因为它安住于仅是无实的边。有法就断定为仅是有物的方面。如果说，虽然有双运，但事物不混合，如同虚空和瓶子一样，那么实际上就变成了互相无益、不混合，只是通过分别念而联系的假象。两种真理的本体永远不可能相同，因为本体是不同的。即使俱生也是显空同时聚集，也必须理解为本体不混合而各自存在的意思。这样一来，二谛无别和《次第五》中“于何处完全混合”就不可能存在了。实际上，对于本来不可能混合的事物，通过分别念执著为混合，就会变成邪见。 又，在圣者的等持中，没有能取和所取，也没有执著一切法为不同的，二取消失时，那样看到的是否是二无？如果是，那么本来安住于二无的状态就被认为是实相。
English
Although it has not become the basis for liberation, it will not abandon its own nature of luminosity. Even if it was not originally, now once you have learned to meditate on the emptiness of the original mind, if it is a luminous mind, then the self-nature co-emergent luminosity is completely gone. Before you have meditated, that is impossible, just like the constant mind. All dharmas are originally the union of clarity and emptiness, which is self-nature co-emergent. When realized through the path, it is called the luminosity of the path of co-emergent realization. When not realized, it just abides in the base. When realized, it is the object of the path. When realization reaches the ultimate, it is called the luminosity of the fruit of co-emergent manifestation. If this is conditioned, then the reality of non-existence will only become unconditioned, and union will become unconditioned and not reality. In this way, it must be admitted that there is no body and wisdom in reality in the past, present, and future. Not only that, but it must also be admitted that there is no luminosity without mind. Therefore, it must be admitted that the Dharmakaya is like empty space. In this way, even the name of Buddha cannot be obtained, even the smell of the basic lineage cannot be smelled, and it is not even a part of the inconceivable Dharmadhatu, which contradicts all Mahayana. If it is said that the emptiness of Dharmadhatu and the appearance of dharmas are originally union, but union is not reality and unconditioned, then reality cannot be separated from the edge, because it abides on the edge of only non-existence. Dharmas are determined to be only the aspect of things. If it is said that although there is union, things do not mix, like space and a vase, then in reality it becomes mutually useless, unmixed, and only a false appearance connected through discrimination. The essence of the two truths can never be the same, because the essence is different. Even co-emergent is the simultaneous gathering of appearance and emptiness, it must be understood as the meaning that the essence does not mix and exists separately. In this way, the inseparability of the two truths and "Where are they completely mixed" in the Five Stages will never exist. In reality, for things that can never be mixed, clinging to them as mixed through discrimination will become a wrong view. Moreover, in the samadhi of the noble ones, there is no grasper and grasped, and there is no clinging to all dharmas as different. When dualistic appearances disappear, is what is seen in that way non-dual or not? If it is, then the state of originally abiding in non-duality is considered reality.