Tibetan
བ་པར་སྔ་འགྱུར་ཡོ་ག་སྡེ་གསུམ་གྱི་རྒྱུད་གཞུང་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་རྫོགས་ཆེན་གྱི་སྐོར། དེའི་གསལ་བྱེད་ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་རྗེ་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་གྱི་གསུང་རབ་རྣམས་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་མྱང་འདས་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དངོས་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དོན་དེ། གློ་བུར་གྱི་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་གནས་གྱུར་པ་ན། བྲལ་གཞི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ། སྒྲིབ་གཉིས་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་སྟོབས་བཅུ་སོགས་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་སྣང་བ་དེ། བྲལ་འབྲས་ཡང་དག་སྟེ། ཐེག་དམན་གྱི་མྱང་འདས་འཁོར་བ་ཟད་ཙམ་གྱི་དངོས་མེད་དང་མི་འདྲ་སྟེ། གཞི་དུས་ཀྱང་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེས་ན་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན། རལ་གྲི་ཚད་ལྡན་ལ་གཅོད་པའི་ཡོན་ཏན། མེ་ལོང་དྭངས་པ་ལ་གཟུགས་སྣང་བའི་ཡོན་ཏན། ནོར་བུ་ལ་འོད་དང་དགོས་འདོད་རྩོལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་། རལ་གྲི་ཤུབ་དང་མེ་ལོང་སྒྲོམ་དུ་ཆུད་པ། ནོར་བུ་འདམ་གོས་བཞིན་ནོ། །དེའི་སྒྲིབ་པ་བསལ་ན་ཡོན་ཏན་གསར་བསྐྱེད་མིན་ཡང་། མངོན་དུ་སྣང་བ་གསར་སྐྱེ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །འོ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེས། རང་ངོས་ནས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བཞིན་ཡོད་དམ་སྙམ་ན་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། མཁྱེན་བཞིན་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལ་ཅི་ཡོད། མི་མཁྱེན་ན་ཆོས་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས། དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མཁྱེན་མི་མཁྱེན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པས་དཔེར་ན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་ གཡོས་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལ་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡང་མི་སྣང་ཡང་། གང་དུ་མི་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་བསམ་དུ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་གཞི་ལས་མ་གཡོས་པའི་དོན་དེ་ལ་བསམ་ན་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་དེ་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་གཉིས་ཆོས་མེད་པས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མེད་དེ་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་གྱི་འཁོར་འདས་གང་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཐོག་གཞིའི་གནས་ལུག
Chinese
因此，应当从古老的宁玛派瑜伽三部的续部总论，特别是大圆满的方面，以及阐明这些的遍知法王智美沃赛的著作中去理解。因此，大乘涅槃不是仅仅断尽二障的无遮非有，而是基位时的心性光明自性清净之义，当其转为顿悟的清净自性身时，从离脱之基自然本智中，显现离二障之果十力等功德，此乃真实的离脱之果。这与小乘涅槃仅仅是轮回断尽的非有不同，基位时也是超越有无之边的法性，果位则转为具足二种清净的自性。 因此，力量等功德本已具有，宝剑具有切割的功德，明镜具有显现影像的功德，摩尼宝具有光明和满足需求的功德，这些本来就是自性任运成就的。然而，宝剑被剑鞘包裹，明镜被镜框遮蔽，摩尼宝如同被泥土覆盖一样。如果去除这些遮蔽，虽然功德并非新产生，但显现出来就像是新产生的一样。那么，众生基位时的心性如来藏，从自身来说是否已经了知一切所知呢？如果认为已经了知，那么功德显现又有什么意义呢？如果认为不了知，那么一切知之功德又如何本已具有呢？所有众生的心性是觉性空性双运的原始状态，如果从其自身角度来说，了知不了知等一切戏论都已寂灭，例如圣者的等持智慧之义，因为不离如实之故，其中不显现任何二取之相，但因为不执著于任何事物，所以无法思议。因此，如果思考法性不离基位的意义，轮回和涅槃都不离它，并且没有二取，因此无法进行这样的命名，因为戏论已寂灭。因此，大圆满的轮回和涅槃都未产生的原始基位状态。
English
Therefore, it should be understood from the general treatises of the three divisions of Yoga of the Ancient Nyingma school, especially the aspects of Dzogchen, and from the works of the omniscient Dharma King Drime Ozer, which elucidate these. Therefore, the Mahayana Nirvana is not merely a non-affirming non-existence that only exhausts the two obscurations, but the meaning of the luminous, self-nature pure nature of the mind at the ground stage. When it is transformed into the nature body of sudden purity, from the naturally arisen primordial wisdom of the basis of separation, the qualities such as the ten powers, which are the result of being free from the two obscurations, become manifest. This is the true result of separation. This is different from the Hinayana Nirvana, which is merely the non-existence of the exhaustion of samsara. The ground stage is also the nature of reality that transcends the extremes of existence and non-existence, and the result is transformed into the nature of possessing two kinds of purity. Therefore, qualities such as power are inherently present. A sword has the quality of cutting, a clear mirror has the quality of reflecting images, and a jewel has the quality of light and fulfilling desires. These are inherently self-perfected. However, the sword is wrapped in a scabbard, the mirror is covered by a frame, and the jewel is like being covered with mud. If these obscurations are removed, although the qualities are not newly created, they appear as if they are newly created. Then, does the Sugata-garbha, the nature of mind at the ground stage of sentient beings, know all knowable things from its own side? If it is thought that it already knows, then what is the meaning of the manifestation of qualities? If it is thought that it does not know, then how can the quality of knowing all things be inherently present? The nature of mind of all sentient beings is the primordial state of the union of awareness and emptiness. If it is considered from its own perspective, all elaborations such as knowing and not knowing are pacified. For example, the meaning of the samadhi wisdom of the noble ones is just as it is, because it does not deviate from suchness, no appearance of duality appears in it, but because it does not cling to anything, it is inconceivable. Therefore, if one thinks about the meaning of the nature of reality not deviating from the ground, both samsara and nirvana do not deviate from it, and there is no duality, so such naming is impossible because elaboration is pacified. Therefore, the original ground state of Dzogchen, where neither samsara nor nirvana has arisen.
Tibetan
ས་བསྟན་པའང་དེ་དང་འདྲའོ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ནི་དེ་ལ་གཞི་སྣང་བསྐྱོད་ནས་འབྱུང་དགོས་པས། གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་འདི་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་ཆ་ནས་བཞག་གི གཉིས་མེད་ལ་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་མེད་དེ་ཇི་ལྟ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞི་སྣང་ཤར་ནས་གདོད་མའི་གཞི་ལ་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་མ་ཟད་ལ། ཟད་པའི་ཚེ་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་སྣང་བ་ནི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ལ་ཡོད་ཀྱི། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཙམ་ལ་མེད་ཀྱང་། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་རལ་གྲིའི་དཔེ་སོགས་བཞིན་ནོ། །དེས་ ན་གཞིའི་དུས་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་ཡོད་རུང་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་ཡི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཉིས་ཆོས་ཡེ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་གཉིས་སུ་མ་གཟིགས་པ་དེ་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱི་རེ་རེ་ནས་མཁྱེན་པར་བགྲང་དུ་མེད་དོ། །རོང་ཟོམ་པ་སོགས་ཇི་ལྟའི་གནས་ལུགས་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ནས། སྟོབས་བཅུ་སོགས་གཞན་སྣང་དུ་བཞེད་པ་སོགས། མཁས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ཕྱོགས་རེའི་གཞལ་ཚུལ་ལས་དོན་ལ་མི་འགལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ནོར་བུ་ཡོངས་སུ་དག་ཚེ་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་དགོས་འདོད་འབྱུང་བ། དེ་བཞིན་རལ་གྲི་དང་མེ་ལོང་ལ་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་གཅོད་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཡང་། དེ་ལྟར་སྣང་བ་རང་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་དགོས་ཀྱི། རང་ཁོ་ན་ལ་གཅོད་སྣང་དགོས་འདོད་རྩོལ་བའི་ནུས་པ་མངོན་གྱུར་བཞག་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་ནི་ཇི་སྙེད་པའི་གཞལ་ཚུལ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་དེ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཡིན་ཀྱང་། མཁྱེན་ཡུལ་དང་། བརྩེ་ཡུལ་དང་། ནུས་པ་འཇུག་ཡུལ་ཐ་དད་མེད་པར་ མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རང་ངོས་ནས། འདི་མཁྱེན། འདི་མི་མཁྱེན། འདི་ལ་བརྩེ་མི་བརྩེ། འདིར་ཕྲིན་ལས་འཇུག་མི་འཇུག་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མེད་མོད། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་ནམ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ལས་མ་གཡོས་པ་དེ་ཙམ་ལས། མཁྱེན་མི་མཁྱེན་གྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་ཡེ་ནས་མེད་དོ། །གཉིས་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་དུས་ན་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི
Chinese
指示地界也与此相同。轮回与涅槃二者，必须从它那里生起基现、运转，所以是突发的。因此，安立十力等是从区分佛与有情二者的角度安立的，在无二中没有那样的区分，因为如实是无二之义。从基现显现到未从原始基解脱之间，所有突发的垢染未尽，穷尽之时，基如实未动摇般，如所有义显现遍知之功德，这是在二净具足时才有的，仅仅自性清净时没有，但必须承认它的功德本具，如宝剑之比喻等。因此，要知道在基位时，如来藏虽有功德，也仅仅是隐而未显。如果从如是之实相的角度来说，二取之法本来就没有，因此，它未见为二，即是无余而知，而不能数说为一一而知。荣 सोम巴（Rongzom Chokyi Zangpo）等从如是之实相的角度强势主张，十力等是其他显现等，所有智者要知道这只是从某个角度衡量，实际上并不矛盾。如宝珠完全清净时，虽无分别念，却能如愿生出所需，同样，宝剑和明镜虽无分别念，但斩断和显现影像等也是自身体性的功德，但如此显现必须依赖于自身之外的对境，就像不能安立仅仅自身就具有斩断显现、如愿成办之勤作能力一样。它的智、悲、力三者是如所有之衡量方式，对于心之法性来说，虽本具这三者的功德，但知境、悲境、能力作用之境无有差别，在成为平等性的自性方面，没有“知此、不知此，于此悲悯不悲悯，于此事业行持不行持”等的戏论。那么，是否知如是之实相呢？答：除了未从如是之实相的实相中动摇之外，关于知与不知的戏论本来就没有。因为二取所摄的一切法，没有丝毫会从无二之界中变为其他，所以，在那样的无二大智慧成为二净具足之时，具有二取者之
English
The indication of the ground is also similar to that. Samsara and nirvana, both must arise from it, with the basis appearing and moving, so they are adventitious. Therefore, the ten powers and so on are established from the perspective of distinguishing between Buddha and sentient beings, but in non-duality, there is no such distinction, because "as it is" means non-duality. From the appearance of the basis to the time of not being liberated from the primordial basis, all adventitious stains are not exhausted. When they are exhausted, the basis, without moving from its suchness, manifests the qualities of omniscient knowledge of all things, which is present in the two-fold purity, but not in mere self-nature purity. However, it must be acknowledged that its qualities are inherently present, like the example of a sword and so on. Therefore, it should be known that in the ground state, although the Sugata-garbha has qualities, they are only latent. If we consider it from the perspective of the suchness of reality, there is no duality from the beginning. Therefore, not seeing it as two means knowing it completely, and it cannot be counted as knowing it one by one. Rongzompa and others strongly assert from the perspective of the suchness of reality that the ten powers and so on are other appearances. All wise people should know that this is only measuring from a certain perspective, and in reality, there is no contradiction. When a jewel is completely pure, although there is no conceptual thought, it can produce what is desired. Similarly, although a sword and a mirror have no conceptual thought, cutting and reflecting images are also qualities of their own nature. However, such appearances must depend on objects other than themselves, just as it is impossible to establish that they have the power to cut and manifest desires by their own effort alone. Its three qualities of wisdom, compassion, and power are the measure of all things. For the nature of mind, although it inherently possesses these three qualities, there is no difference between the object of knowledge, the object of compassion, and the object of the application of power. In terms of the nature of becoming equanimity, there is no elaboration of "knowing this, not knowing this, being compassionate to this, not being compassionate, engaging in activity here, not engaging," and so on. Then, does it know the suchness of reality? The answer is that apart from not moving from the suchness of reality, there is no elaboration of knowing or not knowing at all. Because all phenomena encompassed by dualistic appearance do not change from the realm of non-duality even by a particle, therefore, when such non-dual great wisdom becomes the two-fold purity, the one with dualistic appearance