Tibetan
་མེད་ཡེ་ཤེས་ལམ་བྱེད་ཟུང་འཇུག་གི་རྒྱུད་གསུམ། ཕྱི་མ་ལའང་ལས་རླུང་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་བྱེད་པ་འདྲེན་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་ ཚོལ་བྱེད་དུས་འཁོར། ཡེ་རླུང་དང་འོད་གསལ་བའི་སེམས་འབའ་ཞིག་ལམ་བྱེད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དེ་གནས་ལུགས་གདོད་མ་གཞི་ཡི་འོད་གསལ་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རིང་ལམ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པ། ཉེ་ལམ་སྒྱུ་འོད་ཟུང་འཇུག་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ། མཐར་ཐུག་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་ཟུང་འཇུག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་དང་གསུམ་དུ་ཤན་འབྱེད་ན་གྲུབ་མཐའི་ཆིང་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་རེའི་མིག་ཅན་དག་གིས་རྣམ་རྟོག་གྱགྱུའི་ལོག་རྟོག་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་བརྗོད་སྒྲོས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་དོན་མཐོང་བས་དཔྱད་ན་ཕ་རོལ་གྱི་མཚངས་ཕུད་ཅིང་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཆེ་བ་གསལ་བྱེད་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །མདོར་བསྡུ་ན། གཞི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡེ་ནས་དག་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པ་ལས་གསར་དུ་སྐྱེད་འདོན་དུ་མེད་དེ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་ བརྗོད། སྣང་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། གཞི་དེ་ཉིད་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེས་ལམ་རྐྱེན་གྱིས་ཟིན་ན་གྲོལ་གཞི་བྱས་ནས་གྲོལ་ས་ཟིན་པས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་སྒྲིབ་པ་ཅན་ཡོད་དམ་ཞེ་ན་གནས་ལུགས་ལ་མེད་ཀྱང་། སྣང་ཚུལ་མ་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་བཅས་སུ་བརྗོད། དེས་ན་གནས་སྣང་གང་རུང་གི་ཁས་ལེན་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཅིག་ཤོས་ལ་མི་འགྲིགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ཟིན་པས་ད་སྤང་དུ་མེད་པ་དང་།ལམ་ལ་འབད་མི་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་མིན་ན་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་མ་དག་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཞི་ལ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་གསར་བྱུང་འདུས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁས་ལེན་ཕྱེས་ཏེ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ། སངས་རྒྱས་པ་མིན། སངས་རྒྱས་མིན་པའང་མིན། དག་པ་མ་ཡིན་མ་དག་མིན། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་རེའི་ཁས་ལེན་མེད་པ་བརྗོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་མི་འགལ་ཏེ། བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཁས་མི་
Chinese
无有勤作之智慧道，双运之三续。于后者，亦以业风等摄持之识与智慧之风运作，以引导之门，而求智慧之时轮。唯以智慧风与光明之心为道，乃大圆满之究竟。是故，将二谛无别之实相，即具足一切殊胜之空性，作为实相原始基之光明。于此，施以方便道之次第，长道二资粮双运因之乘，近道幻光双运密咒之乘，终极本来清净任运成就双运大圆满，若如是区分三者，乃宗派之重要关键。因此，单眼之辈以分别妄念之邪见与怀疑之言辞，若以见大圆满之续义而观察，则能去除他者之过失，且唯能阐明大圆满之伟大。总而言之，若问基之自性清净光明之法性是否为佛？乃自性清净之佛。若就自性实相而言，则本自清净且功德任运成就，而非新造生出，以其非为造作之故，亦可称之为佛。若就显现而言，则彼基为具种姓之补特伽罗，若为道之因缘所摄持，则以解脱之基而证得解脱之境，故称为具二清净之佛。若问是否有具染污之佛？就实相而言虽无，然就显现不净之如来藏而言，则称为具染污。是故，若就实相或显现之任何一者而作肯定，则于另一者不相符，若为佛，则已断除染污，故无须再断，亦无需勤奋于道。若非佛，则本自不净，且功德非任运成就，且无有于基之佛新产生，而成造作。是故，为区分肯定而说，于一方面，非佛，亦非非佛，非清净亦非非清净。如是虽说无有片面之肯定，然名言不相违，以其就二谛各自而立之故，故不作单方面之
English
The three continuums of the non-effortful wisdom path, the union of two truths. In the latter, the winds of karma and the winds of consciousness and wisdom are guided, and the wisdom is sought through the Kalachakra. The ultimate of the Great Perfection is the path of the winds of wisdom and the mind of clear light alone. Therefore, the reality of the inseparability of the two truths, the emptiness that possesses all perfections, is made the clear light of the original ground of reality. To this, the stages of the path of means are applied: the long path, the vehicle of the union of the two accumulations as cause; the near path, the vehicle of the union of illusion and light as mantra; and the ultimate, the Great Perfection of the union of original purity and spontaneous presence. If these three are distinguished, it is a very important key to the tenets. Therefore, if those with one-sided views examine all the expressions of false views and doubts of conceptual proliferation by seeing the meaning of the Great Perfection tantras, they will eliminate the faults of others and only clarify the greatness of the Great Perfection. In short, if asked whether the nature of the ground, the clear light of self-nature, is the Buddha, it is the Buddha of self-nature. If it is in terms of the nature of reality, it is pure from the beginning and the qualities are spontaneously present, and it cannot be newly created or produced because it is unconditioned, so it is also called the Buddha. If it is in terms of appearance, then if that ground is taken by the path conditions by a person with lineage, then by taking the basis of liberation and attaining the place of liberation, it is called the Buddha with two purities. If asked whether there is a Buddha with obscurations, although there is none in reality, the thusness of impure appearance is called obscured. Therefore, if one makes an affirmation of either reality or appearance, it does not agree with the other. If one is a Buddha, then obscurations have been abandoned, so there is nothing to abandon now, and there is no need to strive on the path. If one is not a Buddha, then one is impure from the beginning, and the qualities are not spontaneously accomplished, and a newly arising Buddha that is not on the ground becomes conditioned. Therefore, in order to distinguish the affirmations, on one hand, it is not Buddha, and it is not non-Buddha, it is not pure and it is not impure. Like that, although one says that there is no one-sided affirmation, the terminology is not contradictory, because it is established in terms of each of the two truths, so one does not make a one-sided
Tibetan
ལེན་པ་ཡིན་གྱི། དག་མ་དག་གང་ ཡང་མིན་པའི་ཕུང་གསུམ་ཁས་ལེན་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱིར་རིགས་དཔྱད་བདེན་མེད་ཙམ་ཤིན་ཏུ་གོ་སླ། ཟུང་འཇུག་གོ་དཀའ། ཟུང་འཇུག་གོ་ཡང་རྣམ་བཅས་པྲ་ཕབ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་གོ་དཀའ། དེ་གོ་ན་ཆོས་ཉིད་གོ་བ་ཡིན་ཅིང་། སྣང་བ་གསལ་བ་བདེ་བ་རིག་པ་མཐར་ཐུག་གི་འདུས་མ་བྱས་གོ་བ་ཡིན། དེ་མ་གོ་ན་ལྷན་སྐྱེས་འགྱུར་མེད་གོ་ཐབས་མེད་པས་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས་གོ་དགོས། སྟོང་རྐྱང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་མི་ཕན། འོད་གསལ་གོ་ན་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་སྟོང་གཟུགས་འདུས་མ་བྱས་ཡོད་པ་གོ་འོང་། དེ་གོ་ན་ཡེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ལ་འོད་གསལ་བ་ཡིན་པས་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། འོད་གསལ་བའི་རང་གདངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བར་ཤར་བའི་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱང་མེད་སྣང་སྟོང་གཟུགས་ཙམ་དུ་ཤེས་འོང་། དེ་ལྟར་ན་སྤྲོས་མཐའ་བརྒྱད་བྲལ་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་སུ་དུས་གསུམ་དུས་མེད་དུ་མཉམ་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སངས་རྒྱས་བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལ་ཡང་སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ། སྐུ་བཞིར་བཞག་པའི་སྐུ་མཐར་ཐུག་གནས་ལུགས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་ རང་གིས་རིག་བྱ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། གཉིས་སྣང་གི་མཚན་མ་གང་ཡང་མི་མངའ་བས། རོང་ཟོམ་ཆེན་པོས་དེ་ཡི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གཞན་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྒྱུད་རང་མཚན་པའི་ཡུམ་གྱི་བདེ་རོལ་སོགས་མེད་པར་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ནི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡིན་པས། དེའི་མཁྱེན་ཆ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་། གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཡིན་པས། གཟུགས་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ལོངས་སྐུ་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སོགས་ཁ་སྦྱོར་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ཁ་སྦྱོར་བདུན་ནི། ངག་དབང་གྲགས་པས། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་ཁ་སྦྱོར་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་མེད། །སྙིང་རྗེས་ཡོངས་གང་རྒྱུན་མི་འཆད་དང་འགོག་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས། འོག་མིན་དུ་ས་བཅུ་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མཚན་དཔེའི་སྐུ་རང་གི་བཙུན་མོ་དང་ཁ་སྦྱོར་དུ་བཞུགས་པ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་གང་བ་དང་། རང་ བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། སྙིང་
Chinese
是接受的。但不接受非清净非不清净的蕴三者。因此，一般来说，仅仅是理证的无实性很容易理解，双运很难理解。即使理解了双运，也难以理解如具相抛卦般的空性。如果理解了它，就是理解了法性，也就是理解了显现、光明、安乐、觉性究竟的无为法。如果不理解它，就没有办法理解俱生不变，所以必须理解光明无为法。仅仅理解空性无为法是不行的。如果理解了光明，就会明白各种显现也是空色无为法。如果理解了它，就会明白一切法本来就是空性而光明的，所以无法言说，光明自性的光芒，一切显现，显现于其间的轮涅二者也仅仅是无有显现的空色。这样一来，便能成就远离八边戏论的法性，在不可思议的法界中，于三时无时平等受用的佛陀大乐金刚身。对此，一般来说，在安立佛地时，在安立四身时，以究竟身、实相、自性身为主，以法界、二谛无别，各自以自证知，不可思议为主，没有任何二取之相，荣 सोम 大师就是以这个为主，说没有他生之智慧和续自相之母的乐空等，虽然是这样，但自性身是具足一切殊胜的空性二清净，因此，它的知分是智慧法身，色身二者如太阳和光芒般不可分离，因此，以色身为主，就必须承认具有五种决定的报身自性金刚萨埵等七合一的自性，七合一是指，语自在称：圆满报身和合大乐无自性，以悲心充满，相续不断绝和无有止息。在密严刹土，对十地菩萨圆满法之受用，具有智慧自性的相好之身与自己的明妃结合而住，以无漏大乐充满相续，自性之体性空无，以及悲
English
It is accepted. But the three aggregates that are neither pure nor impure are not accepted. Therefore, in general, it is very easy to understand just the unreality of reasoning, but it is difficult to understand union. Even if union is understood, it is difficult to understand emptiness like a divination with characteristics. If it is understood, then the nature of reality is understood, which is the understanding of the ultimate unconditioned phenomena of appearance, clarity, bliss, and awareness. If it is not understood, there is no way to understand the innate unchanging, so the clear light unconditioned phenomena must be understood. Just understanding emptiness unconditioned phenomena is not enough. If clear light is understood, it will be understood that various appearances are also empty form unconditioned phenomena. If it is understood, it will be understood that all phenomena are originally empty and clear light, so it is unspeakable, and the radiance of the clear light nature, all appearances, and the two realms of samsara and nirvana that appear in between are known to be just empty forms without appearance. In this way, the Buddha's great bliss vajra body, which enjoys equally in the three times and timelessly in the inconceivable realm of the nature of reality, free from the eight extremes of elaboration, will be accomplished. Regarding this, in general, when establishing the Buddha's ground, when establishing the four bodies, taking the ultimate body, reality, and essence body as the main focus, taking the dharmadhatu, the inseparability of the two truths, and individual self-awareness as the main focus, without any appearance of duality, Rongzom Chenpo mainly focused on this, saying that there is no wisdom of other-origination and the bliss-emptiness of the consort of the continuum's own characteristic, etc. Although that is the case, the essence body is the emptiness with all perfections and the two purities, so its knowing aspect is the wisdom dharmakaya, and the two form bodies are inseparable like the sun and its rays. Therefore, taking the form body as the main focus, it must be acknowledged that it has the nature of the sambhogakaya with five certainties, such as Vajrasattva, etc., and the nature of the seven unions. The seven unions are: Ngawang Drakpa said: "The perfect enjoyment and union, great bliss, are without self-nature. Filled with compassion, the continuum is uninterrupted and without cessation." In Akanishta, the tenth-level bodhisattvas are perfected in the enjoyment of the Dharma, and the body of signs and examples with the nature of wisdom resides in union with its own consort, and the continuum is completely filled with great uncontaminated bliss, and the nature of self is empty, and compassion.