Tibetan
སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྱུར་བའི་ཟུག་རྔུ་ཐམས་ཅད་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་བདེ་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པའི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ཀྱང་། བདེ་བ་དང་གསལ་བ་རིག་པ་ཟེར་ན་མི་རྟག་པར་ གསལ་ལོ་སྙམ་དུ་མི་རྟག་པ་དང་རྟག་པ་ཟུང་འཇུག་འདོད་པ་ནི་བཞད་གད་གྱི་གནས་སོ། །སྟོང་ཉིད་མཐའ་ཀུན་བྲལ་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་ཡིན་ལ། དེ་སྟོང་རྐྱང་ཡིན་ན་རྟོག་ཡུལ་ལས་མ་འདས་དངོས་མེད་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ནི་འོད་གསལ་བའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་ཡེ་ནས་ལྡན་པའོ། །འདི་བདེ་སྟོང་གི་ལྡོག་ཆ་ནས་སོ་སོར་བཞག་ཀྱང་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་ཅིང་། མི་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་ཅེས་པའི་ཁྱད་པར་བྱས་པས་བདེ་སྟོང་ཡེ་ནས་ཐ་དད་དུ་བྱར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་བསྟན་ཏོ། །རྫོགས་ཆེན་ལས་ནི་རིག་སྟོང་གཉུག་མ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་སྤྲད་པ་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་ངོ་སྤྲད་པ་ཡིན། དེ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་དང་སྐལ་པ་མཉམ། གོམས་པས་ཉམས་མྱོང་སྦྱོར་ལམ། རྟོགས་པ་མཐོང་ལམ། རྩལ་རྫོགས་སྒོམ་ལམ། སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པ་མཐར་ཕྱིན་ལམ་མོ། །དེ་ལ་འགྱུར་མེད་བདེ་བ་དང་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་སྟོང་ཉིད་ཟུང་འཇུག་འདི་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་དགོས་ཀྱི། སྔར་མེད་གློ་བུར་བ་ཡིན་ན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་ག་ལ་འགྱུར། དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་དེ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་ཀྱང་། གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་ནས་མི་སྣང་བ་དེ། ཐབས་ལམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ན། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་གཞན་བརྒྱུད་ནས་གསལ་བའི་ལམ། དུས་འཁོར་གྱི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་སུ་གསལ་བའི་ལམ། རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཐོད་རྒལ་རྩོལ་མེད་དུ་གསལ་བའི་ལམ་ཡིན། ལམ་དེ་གཉིས་ཀྱི་འོད་གསལ་གྱི་རྟགས་སྣང་ལ་གཟིར་ན་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དུས་འཁོར་གྱི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཅུང་ཟད་རྩོལ་བའི་སྒོ་ནས་མྱོང་། རྫོགས་ཆེན་གྱིས་ད་ལྟ་ནས་ངོ་སྤྲད་པས་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་བསྒོམ་པས་མངོན་དུ་འགྱུར། དེས་ན་འདི་གཉིས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཉེ་རིང་ཡོད་དོ། །བྱིས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། དུས་འཁོར་གྱི་སྟོང་གཟུགས་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བས་མཆོག་ལ། རྫོགས་ཆེན་ཐོད་རྒལ་མ་བསྒོམ་པ་ལའང་འཆར་བས་ད
Chinese
因为超越了刹那之法。因此，即使没有所有变化的痛苦，但由于胜义空性存在于安乐的自性中，所以是没有有为过患的不变安乐。孩子们认为，虽然空性不是有为法，但如果说安乐和光明是觉性，就会显现为无常，认为无常和常恒双运是可笑之处。空性是远离一切边的大无为法，如果它是纯粹的空，那么它没有超出分别的境地，也没有超出无实有，但具足一切殊胜相的空性，本来就具有一切光明之显现。虽然从乐空的侧面分别安立，但实际上没有差别，通过不变和具足一切殊胜相的差别，显示了乐空本来就不可分割的实相。在大圆满中，开示本初自生之智慧，即是开示意义上的俱生。对此生起定解，就与大资粮道有缘分。习惯了，就经验道。证悟了，就是见道。能力圆满了，就是修道。二障灭尽，就是究竟道。因此，如果这个不变安乐和具足一切殊胜相的空性双运是意义上的俱生，那么就必须本来安住于一切法的实相和心之法性中，如果不是本来就有的，而是突然出现的，怎么能成为俱生呢？ 因此，即使这样的法性本来就安住于心之法性中，但被突然的障碍所遮蔽而无法显现，通过方便道使其显现，有通过咒语的其他途径而显现的道，有时轮金刚瑜伽直接显现的道，有大圆满妥噶无勤显现的道。如果专注于这两种道的明光之相，就能使智慧达到究竟。通过时轮安乐智慧所引导的意义上的俱生，稍微以勤奋的方式体验。大圆满从现在开始开示，生起定解后通过修习而显现。因此，这两者也稍微有远近的差别。有些孩子们这样认为：从修习时轮的空色身所产生的最为殊胜，而大圆满妥噶即使不修习也会显现，所以是
English
Because it transcends the momentary dharma. Therefore, even though there is no suffering of all changes, since the ultimate emptiness exists in the nature of bliss, it is the unchanging bliss without the fault of conditioned phenomena. Children think that although emptiness is not a conditioned phenomenon, if it is said that bliss and clarity are awareness, it will appear as impermanent, and the desire for the union of impermanence and permanence is a laughing matter. Emptiness is the great unconditioned that is free from all extremes, and if it is purely empty, then it has not gone beyond the realm of conceptualization, nor has it gone beyond non-existence, but the emptiness that possesses all supreme aspects is inherently endowed with all luminous appearances. Although these are separately established from the perspective of bliss and emptiness, in reality there is no difference, and the distinction of being unchanging and possessing all supreme aspects shows the reality that bliss and emptiness are inherently inseparable. In Dzogchen, the introduction to the primordial self-born wisdom is the introduction to the co-emergent in meaning. Having certainty about this is equal to having a connection with the great accumulation path. Getting used to it is the experiential path. Realizing it is the seeing path. Perfecting the ability is the path of meditation. Exhausting the two obscurations is the ultimate path. Therefore, if this unchanging bliss and the union of emptiness possessing all supreme aspects is the co-emergent in meaning, then it must inherently abide in the reality of all dharmas and the nature of mind, and if it is not inherent but suddenly appears, how can it be co-emergent? Therefore, even though such a dharma nature inherently abides in the nature of mind, it is obscured by sudden obscurations and cannot appear. When it is made clear through skillful means, there is the path of clarification through other means of mantra, the path of direct clarification through the Kalachakra Vajra Yoga, and the path of effortless clarification through the Dzogchen Tögal. If one focuses on the signs of luminosity on these two paths, one will perfect wisdom. The co-emergent in meaning, guided by the bliss wisdom of Kalachakra, is experienced slightly through diligent means. Dzogchen introduces it from now on, and after certainty arises, it manifests through meditation. Therefore, these two also have slight differences in distance. Some children think like this: that which arises from meditating on the empty form body of Kalachakra is the most supreme, while the Dzogchen Tögal appears even without meditation, so it is
Tibetan
མན་ནོ་སྙམས་པ་དང་། དུས་འཁོར་གྱི་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་བསྒོམ་པས་སྐྱེ་ལ། རྫོགས་ཆེན་རིག་པ་བསྒོམ་མི་དགོས་པར་ངོ་སྤྲད་པས་དམན་ནོ་སྙམ་པ་གྱི་ན་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཉིད་ལམ་དུ་བྱེད་པར་འདྲ་ཡང་། ཆོས་ཉིད་ནི་གསར་དུ་བསྒོམ་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡིན་ན་བཅོས་མ་གློ་བུར་བར་གྱུར་པས་དམན་ནོ། །མ་ཡིན་ན་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་ངོ་སྤྲད་པ་དང་། བསྟན་ཏེ་ལམ་དུ་བྱས་པས་གྲོལ་བ་ལ་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ལམ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་བོ། །རྫོགས་ཆེན་གྱི་རིག་པའང་ངོ་མ་སྤྲད་ན་མི་རྟོག་ལ། མ་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་བསྒོམ་མི་ཤེས། མ་བསྒོམ་ན་མི་གྲོལ་བས་བསྒོམ་པས་གྲོལ་བར་གཉིས་ཀ་འདྲའོ། །རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཁྲེགས་ཐོད་གཉིས་ཀ་གོམས་དགོས་མོད། དེ་རྩོལ་བའི་ལམ་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ་རྩོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་གཟོད་འཚོལ་བ་མིན་པར། རྩོལ་མེད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཆ་ནས་རྩོལ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པའོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་སྣང་བའང་ཡོད་ཀྱང་ལམ་དུ་མ་བྱས་ན་མི་རྟོགས་ལ། བྱས་ན་འོད་གསལ་བའི་རྟགས་སྣང་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐུས་གདོས་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དབྱིངས་སུ་འགགས་ནས་དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན། རླུང་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་སོགས་མ་དག་པའི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་རགས་ལུས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འགག་པ་གཙོ་བོར་མ་བྱེད་པར། མ་དག་པའི་རྩ་རླུང་ཐམས་ཅད་རང་འགགས་སུ་སོང་ནས་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འགྲུབ་པ་དེ་ལས་ལྷག་པ་གཞན་ལའང་ཅུང་ཟད་མེད་པས་གསང་ སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཀུན་གྱི་རྫོགས་རིམ་ཐམས་ཅད་དུས་འཁོར་གྱི་རྫོགས་རིམ་གྱི་གནད་ལ་ཐུག་ཅིང་། དེའི་མཐའ་ཡང་རྫོགས་ཆེན་ཉིད་ལ་ཐུག་ནས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས། གདོད་མ་གཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར། འཁོར་འདས་འཁྲུལ་གྲོལ་གྱི་དབྱིངས། དོན་དམ་འོད་གསལ་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ལུང་རིགས་ཀྱིས་འགྲུབ་ལ། གནས་ལུགས་དེ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་གཟོད་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ལམ་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་མྱུར་བར་མངོན་བྱེད་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་ལ་ལྷ་སྔགས་སོགས་ཀྱི་ཐབས་མཁས་བརྟེན་པས་མི་ཚེ་འགའ་ཡིས་འགྲུབ་པ་ཕྱི་རྒྱུད། རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་གཉིས། དེའི་ཕྱི་མ་ལའང་དམིགས་བཅས་བསྐྱེད་རིམ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕ་རྒྱུད། རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པས་འཆར་བ་མ་རྒྱུད། གཉིས
Chinese
觉得不如法，时轮金刚的乐空双运修习能生起，而大圆满的觉性不需要修习就能认识，觉得不如法。虽然这两者都同样将法性作为道用。 法性不是通过新修而成的，如果是新修的，那就成了虚假的、暂时的，所以不如法。如果不是新修的，那就是本来就有的自性被认识，被指示而作为道用，因此解脱，所以大圆满的道成为殊胜。大圆满的觉性如果不能被真实指示，就不会证悟；如果不能证悟，就不知道如何修习；如果不修习，就不能解脱，因此通过修习而解脱，这两者是相同的。大圆满的“彻却”、“脱噶”两者都需要串习，但这不属于有勤的道，因为有勤的道不是最初寻找智慧，而是从无勤中进入智慧本身，所以才称为无勤。虽然有“妥噶”的显现，但不作为道用就不能证悟；如果作为道用，那么凭借光明征相的力量，有质碍的蕴身融入法界，从而成就意义上的俱生大乐金刚身。因此，不要主要在不净的脉、气、明点、粗身上进行止息，而是要让所有不净的脉、气都自然止息，从而成就真实义智慧身，除此之外没有更殊胜的。因此，所有密咒的续部，其圆满次第都归结于时轮金刚的圆满次第之要点，而其终点也归结于大圆满本身，要知道这是最终的完成。 然后，原始本初的坛城，轮涅迷乱解脱的法界，真实义光明的实相，显现这些就能成就佛果，这是通过教证和理证成立的。对于这个实相，通过闻思的方式，对法界生起定解，积累二资粮，才能逐渐显现的道是因乘；通过方便迅速显现的是果乘。在后者中，依靠本尊、明咒等善巧方便，用几个生命就能成就的是外续；依靠自性智慧显现的方法是无上瑜伽。在后者中，以有相生起次第为主的是父续；通过击中金刚身的要害而显现的是母续。二者。
English
It is considered inferior because the bliss-emptiness union of Kalachakra is generated through meditation, while the awareness of Dzogchen is introduced without the need for meditation. However, both of these are similar in that they use the nature of reality as the path. The nature of reality is not something newly created through meditation. If it were, it would become artificial and temporary, thus inferior. If it is not newly created, then the very nature that has always been present is introduced and shown, and liberation occurs by making it the path. Therefore, the path of Dzogchen is established as supreme. Even the awareness of Dzogchen, if not genuinely introduced, will not be realized. If not realized, one will not know how to meditate on it. If one does not meditate, one will not be liberated. Thus, both are similar in that liberation occurs through meditation. Both Trekchö and Tögal of Dzogchen need to be practiced, but they do not go on the path of effort, because the path of effort does not initially seek wisdom. Rather, it is called effortless because one enters into wisdom itself without effort. Although there are appearances of Tögal, if they are not made the path, one will not realize them. If they are made the path, then through the power of the signs of clear light, the physical aggregates dissolve into space, and the innate Great Bliss Vajra Body of meaning is accomplished. Therefore, instead of primarily focusing on stopping the impure channels, winds, bindus, and gross body, all impure channels and winds naturally cease, and the body of ultimate wisdom is accomplished. There is nothing more supreme than that. Therefore, all the completion stages of all the tantras of Secret Mantra culminate in the essential points of the Kalachakra completion stage, and its end also culminates in Dzogchen itself. Know that this is the ultimate completion. Then, the primordial mandala of the ground, the space of cyclic existence and liberation from delusion, the very nature of ultimate clear light—manifesting these accomplishes Buddhahood, which is established by scripture and reasoning. For that nature, by generating certainty about the expanse of reality through hearing and thinking, and accumulating the two accumulations, the path that is gradually manifested is the causal vehicle. The vehicle of result that quickly manifests through skillful means is the latter, relying on skillful means such as deities and mantras, accomplishment in a few lifetimes is the outer tantra. Relying on the method of manifesting the wisdom of one's own nature is the unsurpassable yoga tantra. In the latter, the father tantra primarily emphasizes the generation stage with objects of focus. The mother tantra manifests by striking the essential points of the vajra body. These two.