Tibetan
ད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ནི། གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་ཁས་བླངས་བྱ་མིན་པར། དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་ཡང་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་བཞིན་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་གསུངས་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཐ་སྙད་དུ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོགས་པ་དང་། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས། ཡེ་ཤེས་རྟོགས་དུས་སེམས་ཀྱང་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡེ་ཤེས་རྟོགས་ཚེ་སེམས་རང་གྲོལ་དུ་འཆར་བ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་གནད་འདི་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་འོད་གསལ་རང་གི་གནས་ལུགས་ལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་། སེམས་ཚོགས་བརྒྱད་རེ་རེའི་རྒྱུད་ཅན་གང་ཟག་སོ་སོའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གུད་དུ་བཅད་པའི་སྣང་ཚུལ་ལ།བུམ་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་རིས་ཆད་དུ་སྣང་ཞིང་། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུར་སྣང་བའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཁྱབ་བདག་ཆེན་པོའི་ངང་ལས་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་སོ་སོ་བར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གློ་བུར་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ཚུལ་ལ་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཅིག་གྲོལ་ན་ཀུན་གྲོལ་བར་འགྱུར་མི་དགོས་ལ། གཅིག་འཁྲུལ་ན་ཀུན་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འཁྲུལ་གྲོལ་ཐམས་ཅད་གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་ལས་བྱུང་བར་ནི་འདྲ་ཞིང་ཁྱད་མེད་པས། གདོད་མའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པར་བཞག་དགོས་ཏེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་ལམ་ཟབ་མོ་གཏན་ལ་དབབ་ པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཅན་གཉིས་སྣང་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་བསྒོམ་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གང་དུའང་མ་གསུངས་སོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་བྱས
Chinese
如今的两种智慧，无论是一还是异都不应承认。如《解深密经》所说：“有为界与胜义自性，是一与异离戏论之自性。谁若于一与异作分别，彼等即是趣入非理观。”正如克隆钦饶绛所说。因此，这两者在名言上不是一，因为仅仅了悟心并不能了悟心的法性智慧，以及因为有法与法性等等的缘故。在胜义上不是异，因为心的自性是智慧，当了悟智慧时，心也无法从中观待为异体，以及了悟智慧之时，心自然显现为自解脱等等的缘故。因此，这个要点非常重要。如此分析，法性义之光明，在其自身的状态中，如虚空般遍布于佛与众生，然而在具有心识八聚各自相续的各个补特伽罗的心之法性，在被个别分割的显现上，如瓶中之虚空般显现为有局限。因此，虽然也有显现为其各自份额之基、道、果的情况，但实际上，从法性遍在广大之状态中显现，除此之外，没有任何事物成立为各自分离的。因此，对于被安立为由忽然错乱之显现所迷惑的众生来说，不必一个解脱则全部解脱，一个错乱则全部错乱，然而，所有错乱与解脱都同样且无别地从原始基界之状态中产生。因此，必须以原始法性自性清净的力量，安立为本来成佛，因为从证悟轮回涅槃平等性中产生佛陀的缘故。因此，所有抉择因果乘深道，都是在抉择法性彼性之后，如此修习，最终获得究竟果位。因此，金刚乘的一切宗派，都是以法性之理的力量所致。不仅如此，中观之道也是通过证悟法性而修习，如果执着于二取显现而强制修习，那么证得解脱，是佛陀在因与果的任何乘中都没有说过的。如是之理，就胜义谛的安立而言。
English
Now, these two wisdoms should not be affirmed as either one or different. As the Samdhinirmocana Sutra says, "The conditioned realm and the nature of ultimate reality are of a nature that is free from being one or different. Those who conceive of them as one or different are engaging in improper views." As Longchen Rabjam said according to the scripture. Therefore, these two are not one in name, because merely realizing the mind does not mean realizing the wisdom of the mind's nature, and because of the existence of the subject and the nature, etc. They are not different in ultimate reality, because the nature of the mind is wisdom. When wisdom is realized, the mind is not seen as different from it, and when wisdom is realized, the mind naturally appears as self-liberated, etc. Therefore, this point is very important. If we analyze it in this way, the luminosity of the nature of reality, in its own state, pervades buddhas and sentient beings like the sky. However, in the appearance of the mind's nature of each individual who has the eight aggregates of consciousness in their continuum, as if it were separated, it appears to be limited like the sky in a vase. Therefore, although there are appearances of it as the basis, path, and result of its respective share, in reality, nothing is established as separate from the appearance from the state of the great pervasive nature of reality. Therefore, it is not necessary for all sentient beings who are labeled as being deluded by the sudden appearance of delusion to be liberated if one is liberated, or for all to be deluded if one is deluded. However, all delusion and liberation are the same and without difference in that they arise from the state of the primordial ground. Therefore, it must be established as primordially enlightened by the power of the primordial nature, self-purified, because the Buddha arises from the realization of the equality of samsara and nirvana. Therefore, all the profound paths of the cause and effect vehicles are determined by determining the nature of reality itself. By meditating in this way, the ultimate result is obtained. Therefore, all the tenets of Vajrayana are based on the reasoning of the nature of reality. Moreover, the Middle Way also realizes the nature of reality and meditates on it. If one forcefully meditates while clinging to the appearance of duality, then liberation will be attained, which the Buddha did not teach in any of the vehicles of cause and effect. Such is the case with regard to the establishment of the ultimate state.
Tibetan
་ན་སྣང་སྲིད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པར་ཁས་ལེན་ཞིང་དེ་ལྟར་བསྒོམ་དགོས་ཀྱང་། སྣང་ལུགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། གཞི་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་དང་། ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྐབས་དང་། དག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤན་འབྱེད་དུ་ཡོད་པ་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་བར་གྱིས་འདོད་དེ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་གིས་ཀྱང་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལམ་ལྔ་དང་། ཐོད་རྒལ་གྱི་སྣང་བཞི་མཐར་ཕྱིན་ནས་སངས་རྒྱས་པར་ཁས་ལེན་གྱི། སྣང་ཚུལ་ལ་ལམ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པ་ནི་ནམ་ཡང་མི་འདོད་པས། འདི་གཉིས་ཤན་ཕྱེད་ན་ རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་གང་གི་ཡང་རྟོགས་དཀའ་བའི་གནས་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མུན་པ་དྭངས་ནས་ངེས་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལྡོག་པ་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ཤན་འབྱེད་པ་འདི་ཅིས་ཀྱང་གལ་ཆེའོ། །གཞན་ཡང་། དབུ་མ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རང་ལམ་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་ཐར་པ་མི་ཐོབ་ཟེར་བ་ལ་བརྟག་པ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ན་ཐབས་གྲོལ་གྱི་ལམ་གཉིས་ཀ་བཤད་པས། གྲོལ་ལམ་གྱི་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་དེས་མི་གྲོལ་ན་དབུ་མ་ལའང་མཚུངས་ཏེ་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དབུ་མའི་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། དབུ་མའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་བས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང་མ་འབྲེལ་ན་དབུ་མའི་ལམ་ལའང་ཐར་པ་མེད་པར་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྔོན་སོང་མིན་ན་ཐེག་པ་གོང་མ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ལ་ཐར་ལམ་མེད་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག །གལ་ཏེ་དབུ་མའི་ལམ་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅི་སྨྲོས་ཀྱི། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དེར་ལྟོས་མི་དགོས་སྙམ་ན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡོད་ན། དབུ་མའི་དེ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། ཡང་ཐབས་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྔགས་ཀྱི་ཐབས་ཟབ་མོས་དྲངས་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དབུ་མ་ནས་བཤད་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ན། དེ་ཞི་གནས་ཙམ་ལས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལྷག་མཐོང་གི་གོ་མི་ཆོད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན། ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཟབ་པ་ཙམ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པར་དབུ་མའི་ལམ་གྲོགས་སུ་དགོས་ན། སྔགས་ཀྱི་ཞི་གནས་དེས་བསམ་གཟུག
Chinese
虽然承认一切显现皆为本初成佛，也应如是修习，但就显现方式的世俗谛而言，大圆满的观点是，以智慧区分基位成佛之因、道位修持之时、以及究竟清净之果这三者。因为大圆满的教义也承认，彻却的五道和妥噶的四相圆满后方能成佛。对于显现，绝不认为在道未圆满时就能成就佛果。如果能区分这两者，那么对于因果乘中难以理解之处的疑惑之暗将消除，无疑将生起定解之光明，因此区分这两者至关重要。此外，对于“若仅修习不与中观相联的金刚乘之道，则不得解脱”的说法进行考察。金刚乘中宣说了方便解脱二道。如果通达解脱道的二无我仍不得解脱，那么中观亦是如此，因为在意义上没有差别。如果说“那是中观的”，那么在中观中宣说的人无我就成了声闻的，因为如果未证悟人无我就无法从轮回中解脱。因此，如果不与声闻的宗派相联，那么中观之道也同样没有解脱。因此，请说，如果未先修习声闻的宗派，那么更高的金刚乘就没有解脱之道。如果认为中观之道并非只说人无我，而且还广说了法无我，因此不需要依赖声闻的宗派，那么金刚乘中有以大乐为特点的 一切殊胜具足之空性，既然有殊胜超胜者，中观的又算什么呢？又从方便道的角度来说，由密咒甚深方便所引生的俱生智，以及从中观所说的无分别智相比，既然是以方便超胜的特殊智慧，那么它仅仅是止观，又怎能说它不能胜任中观的见解胜观呢？如果说仅仅是成就止的甚深方便是金刚乘的特点，而生起胜观需要中观之道作为助伴，那么密咒的止观...
English
Although it is acknowledged that all phenomena are primordially enlightened, and one should meditate accordingly, from the perspective of conventional truth regarding appearances, the Great Perfection asserts that wisdom distinguishes between the basis as the potential for enlightenment, the time of practicing the path, and the three aspects of the ultimate pure result. Because the Great Perfection teachings also acknowledge that enlightenment is attained after the five paths of Trekchö and the four visions of Tögal are completed. Regarding appearances, it is never accepted that Buddhahood can be achieved without the path being completed. If these two can be distinguished, then the darkness of doubt regarding the difficult-to-understand points in the cause-and-effect vehicles will be dispelled, and the light of definitive understanding will undoubtedly arise, so distinguishing these two is crucial. Furthermore, examine the statement that "if one only practices the Vajrayana path without connecting to Madhyamaka, one will not attain liberation." In Vajrayana, both the means and liberation paths are taught. If one does not attain liberation even after realizing the two selflessnesses of the liberation path, then the same is true for Madhyamaka, because there is no difference in meaning. If one says, "That is Madhyamaka's," then the selflessness of the person taught in Madhyamaka becomes that of the Shravakas, because if one does not realize the selflessness of the person, one cannot be liberated from samsara. Therefore, if one is not connected to the Shravaka's tenets, then there is no liberation in the Madhyamaka path either. Therefore, please say that if one has not first practiced the Shravaka's tenets, then the higher Vajrayana has no path to liberation. If one thinks that the Madhyamaka path does not only speak of the selflessness of the person, but also extensively teaches the selflessness of phenomena, so there is no need to rely on the Shravaka's tenets, then in Vajrayana there is the emptiness of all supreme aspects, characterized by great bliss, since there is a particularly superior one, what is there to say about Madhyamaka's? Also, from the perspective of the means path, compared to the co-emergent wisdom brought forth by the profound means of mantra, and the non-conceptual wisdom spoken of in Madhyamaka, since it is a special wisdom that surpasses through means, how can it only be calm abiding, and how can it be said that it is not capable of the Madhyamaka view of insight? If one says that merely the profound means of accomplishing calm abiding is the characteristic of Vajrayana, and that the Madhyamaka path is needed as an aid to generate insight, then the calm abiding of mantra...