Tibetan
་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འབྲིང་དུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་གནས་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་བསླབ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་ཉིད་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ། དེའི་རང་བཞིན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མི་གནས་པའི་གནས་པ་བཤད་པ་དང་། དེའི་ཕན་ཡོན་གཉིས། དང་པོ་ལ་དོན་དང་དཔེ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཁྱད་གཞི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་པ་དང་། ཁྱད་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་སུ་མི་གནས་པ་གཉིས། དང་པོ། གང་ ཞིག་གཟུགས་ལ་མི་གནས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་ཡང་མི་གནས་ཤིང་། གང་ཞིག་འདུ་ཤེས་ལ་མི་གནས་པ་དང་སེམས་པར་མི་གནས་ལ་རྣམ་ཤེས་གང་ལ་མི་གནས་པ། དེ་ནི་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། རྟག་དང་མི་རྟག་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གཞན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་དུ་འཐད་པའི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་བདག་ཡོད་པ་དང་བདག་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་སོགས་མཐའ་གཉིས་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བཟུང་བ་གང་ལའང་མི་གནས་པ་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་འབྲས་བུ་གསུམ་ཐོབ་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་ས་ལའང་དེར་འཛིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་མི་གནས་ཤིང་། རང་རྒྱལ་གྱི་ས་དང་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་མི་གནས་ཏེ་མདོར་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་གང་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པས་གནས་པར་མི་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་དཔེ། ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་གང་ ལའང་མི་གནས་པའི་དཔེ་ནི་ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ལ་མི་གནས་ཤིང་། དེ་བཞིན་འདུས་བྱས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་མི་གནས་ཏེ། དེ་ནི་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ཅི་ལའང་གན
Chinese
应当称之为具有，那是了知一切法安住于平等性。如是，基、道、果之诸法，完全了知其皆无自性，于平等性中为一味，如是即是行于殊胜般若波罗蜜多。第二，于中品之分类门中，如何修学之处所示。如是，堪为修学之境之般若波罗蜜多自身被认定。依彼而积聚福德。于自相续中生起彼之体性的方式，共有四者。其中，第一者为不住之方式，以及宣说于彼修学之方式二者。第一者，宣说不住之安住，以及彼之利益二者。第一者，意义与比喻二者。第一者，于差别基色等不住，以及于差别法无常等不住二者。第一，何者不住于色等，偈颂一，何者以缘于色之方式不住，如是于受亦不住，何者不住于想与不住于行，不住于何者之识，那是安住于彼等之法性无所缘，如是即是行于殊胜般若波罗蜜多。第二，常与无常等，偈颂一，此外，于色等诸法，于常与无常，以及乐与苦，以及适意之可爱与不可爱，以及有我与无我，以及执为如是性与执为如是空性等二边与分别之所执着任何亦不住，以及预流果等获得三果与阿罗汉地亦不以彼执着之想而住，以及独觉地与如是佛地亦不住，总之，于基道果之任何法亦不以显着之执着而安住。第二，比喻。如何引导等，偈颂一，于任何法亦不住之比喻，即如何引导者佛陀薄伽梵之心不住于无为界，即寂灭涅槃之界，如是亦不住于有为三界轮回之方，那是于有寂之任何边皆安
English
It should be called possessing, that is, knowing that all dharmas abide in equality. Thus, all the dharmas of the basis, path, and result are completely understood to be without self-nature and of one taste in equality. Such is the practice of the supreme Prajnaparamita. Second, in the category of the middle, the place of how to learn is shown. Thus, Prajnaparamita itself, which is worthy of being learned, is identified. Based on that, merit is accumulated. There are four ways to generate its nature in one's own mindstream. Among them, the first is the way of non-abiding, and the way of explaining how to learn from it. The first is to explain the abiding of non-abiding, and the benefits of it. The first is meaning and metaphor. The first is non-abiding in the differentiated base form, etc., and non-abiding in the differentiated dharma impermanence, etc. First, whoever does not abide in form, etc., one verse, whoever does not abide in the way of focusing on form, and likewise does not abide in feeling, whoever does not abide in thought and does not abide in action, does not abide in what consciousness, that is abiding in the dharma-nature of those without object, such is the practice of the supreme Prajnaparamita. Second, constant and impermanent, etc., one verse, in addition, in the dharmas such as form, in constant and impermanent, and happiness and suffering, and agreeable and disagreeable, and self and selfless, and grasping as suchness and grasping as such emptiness, etc., neither of the two extremes and the grasping of discrimination do not abide in anything, and also do not abide in the three fruits obtained such as the stream entry fruit and the Arhat ground with the thought of grasping them, and also do not abide in the solitary realizer ground and such Buddha ground, in short, do not abide in any dharma of the base, path, and result with obvious attachment. Second, metaphor. How to guide, etc., one verse, the metaphor of not abiding in any dharma is how the mind of the guide, the Buddha Bhagavan, does not abide in the unconditioned realm, that is, the realm of peace and Nirvana, and likewise does not abide in the conditioned three realms of samsara, that is, on any side of existence and peace.
Tibetan
ས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་བྱའི་གནས་གང་ལའང་དེར་ཞེན་གྱིས་གནས་པ་མེད་པར་གནས་པ་དེ་ནི། གནས་སུ་གདགས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་བས་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཕན་ཡོན། གང་དག་བདེ་གཤེགས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་གཞི་ལམ་རྣམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་གནས་ཤིང་དམིགས་པ་ཅན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ་ལ། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཐོབ་པ་ནི། གང་དག་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་སུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་འདོད་པ་སྟེ་མདོར་ན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་གང་འདོད་ཀྱང་། མི་གནས་པའམ་དམིགས་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་བཟོད་པ་ཡི་ལམ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནི་འབྲས་བུ་དེ་དག་ གང་ཡང་ཐོབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་གྲུ་ལ་མ་བརྟེན་པར་རྒྱ་མཚོའི་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ངོགས་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་ཅི་ཙམ་སྐྱེས་པ་དེ་ཙམ་གྱི་ཚོད་དང་མཚུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་།བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྫོགས་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྟར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་དང་། མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་བདག་གིས་ཐོབ་པོ་ཞེས་རློམས་ན་དེ་ཉིད་དེ་ཡི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་དང་། ཡང་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཉན་ཐོས་ཐབས་མཁས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་བློ་དམན་པས་ཉི་ཚེ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་དམན་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱས་ཀྱང་མཐར་མཉམ་པ་ཉིད་ཇི་བཞིན་རྟོགས་ནས་སངས་རྒྱ་བས་མཐར་ ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་རང་ཉིད་ལས་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་དང་རྣམ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་རྒྱལ་ཚབ་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་གསལ་བར་བཤད་པ་བཞིན། སྤྱིར་དམིགས་པ་
Chinese
如是无处而行，菩萨不住于任何所知之处，不住于彼，即是安住于无处可安住之处，如是之理，乃是法王如来所说一切住处之最胜。二、利益。何等善逝等一颂。如是对于基、道、相一切法，以显着之执着而住，有耽着者不能获得菩提，依于无耽着而获得三菩提者，即是何等欲成为善逝之声闻，以及独觉，如是欲成为法王佛陀，总之，无论欲求何等三菩提，若不依于不住或无耽着之义之忍道，则彼等果 皆不能获得，譬如不依于船，则不能见往来于大海此岸与彼岸之岸边。如是不耽着人我与法我之自性而证悟之忍有多大，则生起与彼相等之三菩提，即是证悟空性之差别，证悟人无我则得声闻之菩提，证悟一半之人无我则得独觉之菩提，证悟二者圆满之平等性至极则得佛陀之菩提，如是彼等一切皆由般若波罗蜜多之力所生。是故，此般若波罗蜜多能广大生起三乘之道，如是宣说，又于其他经中亦云，若已入流者自诩已得入流果，则彼即执着彼为我等，又三种解脱门之自性空性，声闻不具方便善巧且智慧低下，以暂时之念而未能如实证悟，虽现证下劣之涅槃，然终将如实证悟平等性而成佛，故终 究宣说为一乘，以及般若波罗蜜多经中，如自身所示基智、道智与一切智三种差别，如是亦如弥勒菩萨十地菩萨之论典中亦有明显宣说。总的来说，耽着
English
Thus, acting without a place to abide, the bodhisattva does not dwell with attachment in any place of knowable things, and not dwelling there is abiding in that which has no place to abide. Such a principle is said by the Dharma King, the Tathagata, to be the most excellent of all abodes. Second, the benefits. "Those who are Sugatas," etc., is one verse. Thus, one cannot attain enlightenment by dwelling with manifest attachment to all phenomena of the basis, path, and aspects, and with clinging. The three enlightenments are attained by relying on non-attachment. That is, those who wish to become hearers of the Sugata, as well as solitary realizers, and likewise those who wish to become Buddhas, the Dharma Kings—in short, whichever of the three enlightenments one desires—without relying on this path of forbearance in the meaning of non-abiding or non-attachment, those fruits cannot be attained. For example, just as without relying on a boat, one cannot see the shores of going to and fro across the ocean. Thus, as much as the forbearance of realizing without clinging to the nature of the self of the person and the self of phenomena arises, the three enlightenments arise in proportion to that. That is, by realizing the distinction of emptiness, realizing the selflessness of the person, one attains the enlightenment of the hearers; by realizing half of the selflessness, one attains the enlightenment of the solitary realizer; and by realizing the ultimate equality of both selflessnesses completely, one attains the enlightenment of the Buddha. Thus, all of those arise from the power of the Prajnaparamita. Therefore, it is said that the path of the three vehicles arises extensively from this Prajnaparamita. Also, in other sutras, it is said that if one who has entered the stream boasts, "I have attained the fruit of entering the stream," then that very thing will become an object of clinging. Also, the nature of the three doors of liberation is emptiness. Hearers, lacking skillful means and being of inferior intellect, do not realize it as it is for a while with a temporary notion, and although they manifest an inferior nirvana, they will eventually realize equality as it is and become Buddhas. Therefore, in the end, it is taught as one vehicle. And just as the Prajnaparamita Sutra shows the three distinctions of the basis knowledge, the path knowledge, and the all-knowing knowledge from oneself, so too is it clearly explained in the treatises of the bodhisattvas of the ten bhumis, such as Maitreya. In general, clinging