Tibetan
་ཡོད་པ་ལས། འདིར་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དག་ཅིང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་དོན་མ་ལུས་པ་བསྡུས་ནས་བསྟན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཅིང་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ལ་དེའི་ངང་ཚུལ་ལས་ནམ་ཡང་མི་གཡོ་བས་ན་འཁྲུལ་བ་ལྟར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནའང་། མ་དག་པ་གཞི་མི་སྲིད་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་མ་འདས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱས་ཏེ་མཉམ་པར་བཞག་ན་ལྟ་བར་བྱེད་པ་པོ་དང་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀུན་མི་དམིགས་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་སྐྱེ་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པར་གཟིགས་པ་ཡིན་གྱི། མི་རྟག་པར་མཐོང་བ་སོགས་ནི་མཐར་ཐུག་གི་ བདེན་པ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་དག་ཅིང་། ལས་ཉོན་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། དགག་བྱ་གདོད་ནས་མེད་པས་ན་འགོག་པ་ཐོབ་པའི་བྱེད་པོའམ་འགོག་པ་མེད་དེ་བྱེད་པོ་མ་དམིགས་པ་དང་། ལམ་བདེན་གྱི་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་མི་དམིགས་ཏེ་ཞེས་ཀྱང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །མདོ་རྒྱས་པ་རྣམས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་བསྟན་ཟིན་པའི་སྐབས་འདིར་གནས་སྐབས་རྫོགས་པའམ་མཇུག་སྡུད་ཀྱི་མདོ། རབ་འབྱོར་ཡུམ་འདི་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་འདས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་འདི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་སྟོན་པའི་ཚིགས་དང་ཡང་རབ་འབྱོར་ཡུམ་འདི་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་འདི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་དང་། ཡང་རབ་འབྱོར་ཡུམ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་འདོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་མཇུག་སྡུད་དེ་སྐབས་གསུམ་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་། མདོ་བསྡུས་པ་འདིར་དེ་མ་གསུངས་སོ།། ༈ །། དེ་ལྟར་ཡུལ་མཁྱེན་གསུམ་བཤད་ནས་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་བཞི་གསུངས་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བསྡུས་ཏེ་སྒོམ་པ་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དེ་གོམས་ནས་གྲུབ་པའི་ཚད་དུ་གྱུར་པ་དྲོད་ནས་སྐད་ཅིག་མའི་བར་གྱི་གནས་སྐབས་བསྟན་པ་ནི། སྐབས་སོ་སོའི་གོམས་པ་རྫོགས་པའི་རྩེ་ མོ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་རྟགས་དང་རྣམ་འཕེལ་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་བསྟན་པ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་དང་། སློབ་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་གྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་ཅན་དུ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་ཀུན་འདྲེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་པ་མཐར་གྱིས་པ། དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ཚང་བར་སྒོམ་པ་སྐད་ཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ལ། དེ་མཚོན་བྱེད་ཆོས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཀུན་བསྡུས་པས་རྣམ་པ་བརྒྱ་དོན་གསུམ་དུ་བཤད་པ་རྣམས་༡སོ། །སྒོམ་པ་སྦྱོར་བ་ཉི་ཤུ་ད༢ང་། སྦྱོར་བ་སྒོམ་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་སྐྱོན་བདུད་ལས་ཞེ་དྲུག་ད༣ང་། བསྒོམས་པ་ལས་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་བཞི་ད༤ང་། སྦྱོར་བ་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཤེས་མཚན་ཁྱད་མཚན་བྱེད་མཚན་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་བཞི་ལས་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དགུ་བཅུ་གོ་གཅིག་ད༥ང་། མོས་སྤྱོད་ན་སྦྱོར་བ་བསྒོམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཚོགས་ལམ་ད༦ང་། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་སྦྱོར་ལ༧མ་གཉིས་བཤད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་ད༨ང་། སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་༩བ། ཞིང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་༡༠། ཐབས་མཁས་སྦྱོར༡༡་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་བཅུ་གཅིག་གོ། དེ་ལ་རྣམ་པ་ནི་མདོ་རྒྱས་པར་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་བདེན་པ་སོ་སོ་ལ་བཞི་རེ་དང་། ལམ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་བསྟན་པ་བཞི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་གི་ རྟོགས་བྱ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་རང་རྒྱལ་གྱི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ལ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྟོགས་པ་སོགས་དཔེ་ལྔས་བསྟན་པ་དང་། མཉམ་བཞག་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་སོགས་དྲུག་ནི་རང་རྒྱལ་ལ་ཕྱི་དོན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ནའི་ཆ་ལས་བཞག་ཅིང་། ཐེག་ཆེན་དུ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་གྱིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ཉེར་བདུན་ནི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལའང་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་སྤོང་གཉེན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་སོགས་བརྒྱད་དང་། ལམ་བདེན་དམ་བཅའ་དང་འཐད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ཚད་མེད་པའི་རྣམ་པ་སོགས་བདུན། སྡུག་བདེན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ན
Chinese
有的话，这里以“诸法皆自性清净”等一颂，将意义全部概括而显示，即一切法本来就自性清净而光明，并且从它的状态中永不移动，所以在显现为错乱之时，不净的根本是不存在的，因此没有超出完全清净。像这样的般若波罗蜜多，以真实的智慧来观察而安住时，能见到能观者和所观之法皆不可得，而处于平等性中，这就是对殊胜般若波罗蜜多的行持。如是说，见到无生平等性，是因为见到一切法的究竟实相。因此，能如实照见痛苦等法性。而见到无常等，并非是见到究竟的 真谛，因为在胜义谛中，无常和痛苦等是不成立的。此外，一切痛苦之法自性清净，业和烦恼的一切显现完全清净，因为所破本来就没有，所以证得灭谛的作者或灭谛是不存在的，因为作者不可得。道谛的一切法也是不可得的，也应如是连接。在广经中，在已显示三智的场合，此处有圆满或总结的经文。如“善现，此般若波罗蜜多，非获得任何法，非超越”等等，这样说，这是显示基智的总结之句。又“善现，此般若波罗蜜多，非超越三界”等等，这是道智的。又“善现，此般若波罗蜜多，非从佛法施与声闻法，非舍弃”等等，这是显示圆满三智的总结，虽然有显示圆满三个阶段，但在此略经中没有说。༈ །། 如是宣说了所知三智后，为了修持它，宣说了四种加行。即，将已确定为三智的一切相，全部概括而修习，是圆满次第加行。以及，显示了加行纯熟后，成为成就之量的，从暖位到刹那之间的阶段。
English
If there is, here, with one verse such as "all dharmas are naturally pure," the meaning is completely summarized and shown, that is, all dharmas are originally naturally pure and clear, and they never move from their state, so even at the time when they appear to be confused, the basis of impurity does not exist, so it does not go beyond complete purity. Such prajnaparamita, if viewed with true wisdom and placed in equanimity, can see that the viewer and the dharma to be viewed are all unattainable, and are in equality, this is the practice of the supreme prajnaparamita. It is said that seeing the unborn equality is because seeing the ultimate reality of all dharmas. Therefore, it is possible to see the nature of suffering and other dharmas as they are. But seeing impermanence etc. is not seeing the ultimate truth, because in the ultimate truth, impermanence and suffering etc. are not established. Furthermore, all the dharmas of suffering are naturally pure, all the appearances of karma and afflictions are completely pure, because what is to be negated does not exist originally, so there is no agent or cessation of attaining cessation, because the agent is unattainable. All the dharmas of the path truth are also unattainable, and should also be connected in this way. In the extensive sutras, in the case where the three wisdoms have been shown, here there is a complete or concluding sutra. For example, "Subhuti, this prajnaparamita does not obtain any dharma, does not transcend," etc., it is said in this way, this is a sentence showing the conclusion of the base wisdom. Also, "Subhuti, this prajnaparamita does not transcend the three realms," etc., this is of the path wisdom. Also, "Subhuti, this prajnaparamita does not give from the Buddha dharma to the Hearer dharma, does not abandon," etc., this is to show the conclusion of the complete three wisdoms, although there is a display of the complete three stages, but it is not said in this abbreviated sutra. ༈ །། Thus, after explaining the three knowable wisdoms, in order to practice it, four applications are explained. That is, to summarize and practice all the aspects that have been determined as the three wisdoms, is the complete stage application. And, it shows the stage from heat to moment when the application is familiar and becomes the measure of accomplishment.
Chinese
是各个阶段的修行圆满之顶峰。这些通过象征和增长等方式来表示，是顶峰的瑜伽。为了成就作为学习道之究竟的刹那瑜伽，以道路的形态、数量和确定的顺序，互相之间以一个引导全体的方式来次第禅修。完全成就之后，最终在一刹那间圆满修持所有无漏之法，是刹那瑜伽。以上共有四种瑜伽。第一种是圆满显现瑜伽，它所象征的法被说成是十一种。所修的对境，是汇集了三智之所有形态的，被说成是一百七十三种形态。一是禅修的二十种瑜伽。二是成为禅修障碍的四十六种过失魔障。三是禅修后获得的十四种功德。四是象征瑜伽本身的特征，即从智相、差别相、作用相、自性相四种相中分离出来的九十一种特征。五是如果信奉修行，则视为禅修了瑜伽，是解脱分顺解脱道。六是决择分顺抉择道。七是瑜伽禅修者学习的不退转之众。八是以瑜伽的特殊性来区分的，寂灭涅槃平等性的瑜伽。九是清净刹土的瑜伽。十是方便善巧的瑜伽。这样总共有十一种。其中，关于形态，在经中广说，基础识的形态在每个谛（四圣谛）中各有四种。在道方面，从人无我的角度展示了四种声闻、缘觉和共同的所证悟之境。在此之上，缘觉所执着的事物，证悟无自性，分为止观两种，在后得位如梦幻般证悟等，用五种比喻来表示。在止观中，没有一切烦恼等六种，仅从缘觉之外境无自性的角度安立。在大乘中，诸法必须通过无自性的意义来如实地把握。这样，二十七种是基础识的形态。在道识的形态中，也从集谛断证的角度展示了舍离贪欲的形态等八种。从道谛誓言和合理的角度展示了无量之形态等七种。从苦谛的特征的角度
English
are the peaks of perfecting the practices of each stage. These are shown by symbolizing them with signs and growth, etc., and are the yogas of the peak. In order to accomplish the instantaneous yoga, which is the ultimate learning path, the aspects of the path, the number, and the definite order are gradually meditated upon in a way that each leads all the others. After it is completely accomplished and perfected, the instantaneous yoga is the meditation of completing all uncontaminated dharmas in one instant. There are four yogas in total. The first is the yoga of complete manifestation, and the dharmas that symbolize it are said to be eleven. The object of meditation is said to be one hundred and seventy-three aspects, as it encompasses all aspects of the three wisdoms. One is the twenty yogas of meditation. Two are the forty-six faults and demonic obstacles that become obstacles to meditation. Three are the fourteen qualities obtained from meditation. Four are the characteristics that symbolize the yoga itself, which are the ninety-one characteristics that are separated from the four characteristics of knowledge, distinction, function, and essence. Five, if one practices with devotion, it is considered that one has meditated on the yoga, which is the path of accumulation in accordance with liberation. Six is the path of joining in accordance with ascertainment. Seven is the assembly of non-retrogression for those who are learning the yoga. Eight is the yoga of equality between samsara and nirvana, which is distinguished by the special characteristics of the yoga. Nine is the yoga of pure realms. Ten is the yoga of skillful means. Thus, there are eleven in total. Among them, regarding the aspects, it is extensively explained in the sutras that the aspects of the basis consciousness have four each in each of the truths (Four Noble Truths). In terms of the path, from the perspective of the selflessness of the person, four are shown, which are the objects of realization common to the hearers, solitary realizers, and others. On top of that, the objects grasped by the solitary realizers, the realization of no self-nature, are divided into two, quiescence and subsequent, and in the subsequent attainment, they are shown with five examples, such as realizing them like dreams and illusions. In quiescence, the six, such as the absence of all afflictions, are established only from the perspective of the external objects of the solitary realizers being without self-nature. In the Great Vehicle, all dharmas must be grasped as they are in accordance with the meaning of no self-nature. Thus, twenty-seven are the aspects of the basis consciousness. In the aspects of the path consciousness, eight aspects, such as the aspect of detachment from desire, are also shown from the perspective of abandoning and cultivating the truth of the origin. Seven aspects, such as the aspect of immeasurability, are shown from the perspective of the vow and reason of the truth of the path. From the perspective of the characteristics of the truth of suffering