Tibetan
དངོས་པོ་ལ་མེད་བཞིན་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱས་པ་ནི་ཚུ་རོལ་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བས་དེར་ཞེན་གྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤོང་བའམ་འགོག་པ་དེ་ཕ་རོལ་མྱང་འདས་ཀྱི་སར་ཕྱིན་ནས་སྟོན་པའི་བཀའ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་འགོག་པ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འགོག་བདེན་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་དང་། གཉེན་པོ་རྣམ་བྱང་ཀུན་དེར་འདུ་བ། འཚེ་བ་ཀུན་ཞི་བ་ཐོབ་པ་གསུམ་དེས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་གཞི་ལས་མྱང་འདས་ལ་དེར་ཞེན་ཞི་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྟོན་པས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པ་པོ་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱིས་ན་དོན་དམ་པར་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལམ་བདེན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྲུང་སྐྱོབ་སྦ་བ་དང་། རང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ལམ་ལ་གནས་ནས་གཞན་དེར་འགོད་པ། སྦྱིན་སོགས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་དེས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟིགས་པ་ཡིན་པས་ན། ས་དང་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཕྱེ་ཡང་གནད་གཅིག་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ནས་བསྟན་པར་ཡང་མཛད་མོད་དོན་འདིར་གསུངས་པ་ཙམ་ལ་འདུས་སོ། །གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་ལ། སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་དངོས་གཉིས། དངོས་ལ་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་དང་། ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་གཉིས། འདི་གཉིས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་རྣམ་བཞག་མཛད་དོ། །དང་པོ་ལ་མོས་བསྔོ་ཡི་རངས་གསུམ། མོས་པ་ལ་དངོས་དང་དེ་ཡི་ཕན་ཡོན་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་གསུམ། ཟག་མེད་ལ་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་མཉམ་བཞག་གི་ངོ་བོ་དང་། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་སྤྱིར་བཏང་ནས། ད་ནི་ལྔ་པ་སྒོམ་ལམ་བྱེད་པ་ལ་སྤྱིར་སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་ཚད་མེད་ ཀྱང་ཡུམ་གཞན་ལས་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་སྐབས་འདིར། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་དང་། གནོད་པས་མི་བརྫི་བ་གཉིས་བསྟན་ཏེ་གཞན་བཞི་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་དག་ནི་གང་ཚེ་ང་ནི་ཞེས་དང་། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་གང་ལ་སོགས་ཤོ་ལོ་ཀ་རེ་རེས་བསྟན་ཏོ། །དྲུག་
Chinese
对事物本无而以各种概念为目标，这是此岸轮回。由于见到境无自性，从而破除并舍弃或断绝对此的执着概念，这便是到达彼岸涅槃之境，安住于导师的教诲。如是，一切法本性空寂，以断灭为真实之边而为目标，这是见断灭谛之智慧。由此获得成佛，一切对治清净皆集于此，获得一切损害寂灭，此三者由此获得。从道之基础上，对涅槃的执着寂灭是： 如果导师等宣说，众生从原始以来未曾生起，因此自性涅槃。由于未成立获得者等，因此在胜义中，证悟不可得涅槃之智慧，是见道谛法性之忍。以其力量，诸佛守护隐藏，安住于自相智之道而安置他人于此，将布施等回向圆满菩提。如是，以见一切法平等性之智慧，如实照见四谛之法性，因此，虽从地与种类之门分为十六，然于一要点，于某些处从功德之分而宣说，然皆摄于此处所说之义。第二，大乘修道，有修道之作用与修道本体二者。本体有有漏修道后得之阶段与无漏修道等持之阶段二者。此二者，耶谢夏（Yéshé Zhap）论师立为清净世间之智慧与出世间之智慧。初者有信欲、回向、喜悦三者。信欲有本体及彼之利益、赞叹、恭敬、称扬三者。无漏者，总的来说，有成办修道等持之体性与清净修道解脱道二者。现在第五，修道之作用，一般而言，修道之作用无量，然于其他经中说为六种，其中于此处，宣说获得无上菩提与不为损害所胜二者，其余四者以意义而宣说。彼等是“何时我”等，及“般若波罗蜜多于何”等，以每一颂而宣说。六
English
To aim at things with various concepts as if they exist when they do not, this is the near shore of samsara. Because one sees that phenomena lack inherent existence, thereby destroying and abandoning or stopping the clinging concepts to them, this is going to the far shore of nirvana and abiding in the teachings of the Teacher. Thus, all phenomena are empty from the beginning, and aiming at the extreme of true cessation is the wisdom of seeing the truth of cessation. From this, one attains Buddhahood, all antidotes and purifications gather there, and one attains the pacification of all harm; these three are attained by this. From the basis of the path, the pacification of clinging to nirvana is: If the Teacher and others explain that sentient beings are unborn from the beginning, therefore they are naturally in nirvana. Because the attainer and so forth are not established, therefore, in the ultimate sense, the wisdom of realizing that the attainment of nirvana is not observable is the patience of seeing the nature of the truth of the path. By its power, the Buddhas protect, conceal, and abide on the path of self-knowing and place others there, and dedicate generosity and so forth to perfect enlightenment. Thus, with the wisdom of seeing all phenomena as equality, one sees the nature of the four truths as they are. Therefore, although divided into sixteen from the perspective of grounds and aspects, they are all contained within the meaning explained here, although they are also explained in some places from the aspect of qualities in one essential point. Second, the Mahayana path of meditation has two aspects: the activity of the path of meditation and the actual path of meditation. The actual path has two stages: the stage of the subsequent attainment of the path of meditation with outflows and the stage of the path of meditation without outflows in equipoise. These two were distinguished by Yeshe Zhap as pure worldly wisdom and transcendental wisdom. The first has three aspects: faith-aspiration, dedication, and joy. Faith-aspiration has three aspects: the object itself and its benefits, praise, respect, and extolling. In general, the path without outflows has two aspects: the nature of accomplishing the path of meditation in equipoise and the pure path of meditation as the path of liberation. Now, fifth, regarding the activity of the path of meditation, in general, the activity of the path of meditation is immeasurable, but in other sutras, it is said to be sixfold. Among these, in this context, two are taught: attaining unsurpassed enlightenment and not being overwhelmed by harm, while the other four are taught implicitly. These are "When I" and "The Prajnaparamita in which," and so forth, taught by each verse. Six
Tibetan
པ་མོས་པ་ལ་མདོར་རྒྱས་པར། རང་དོན་མོས་པ། གཉིས་དོན་མོས་པ། གཞན་དོན་མོས་པ་གསུམ། དེ་རེ་རེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ། སླར་ཡང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་མོས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བཤད་པའི་རིམ་པ་ཉེར་བདུན་དུ་ཡོད་པ་ལས། འདིར་རང་དོན་མོས་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་ཕན་ཡོན། ལ་ལས་བདེ་གཤེགས་ཞེས་པ་ནས་ཆར་མི་ཕོད་ཀྱི་བར་དུ་གསུངས་རྒྱས་པར་གླིང་བཞི་དགེ་བཅུ་ལ་བཀོད་པ་སོགས་དགུ་ལས་འདི་ཐ་མའོ། །གཉིས་དོན་མོས་པ། རྒྱལ་བའི་ཤེས་རབ་ནས་ཆོས་ཀུན་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ལ། འདིས་རང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པ་དང་། འདི་འཁོར་འདས་ཀྱི་བདེ་བ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ས་དང་འཁོར་སྒྱུར་གྱི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་དོན་མོས་པ་རྒྱལ་བས་བརྒྱ་བྱིན་དྲི་བ་སོགས་ནས་རོ་གཅིག་འགྱུར་བར་དུ་སྟེ། ཤིང་གི་གྲིབ་མའི་དཔེས་ལམ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཚུལ་གཅིག་བྱེད་པའི་འཐད་པ་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །བདུན་པ་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་གསུམ་ལ་རྒྱས་པར་ཉེར་བདུན་ཡོད་ཀྱང་འདིར་གཞན་དོན་མོས་པའི་བསྔགས་པ་ཁོ་ན་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོར་གཞན་དོན་དུ་ཤེར་ཕྱིན་སྟོན་པ་ན་ལྟར་སྣང་དང་ ཡང་དག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །དེའི་བསྔགས་པ་ལ་སྤྱི་བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ་ལ་ལས་གངྒའི་ཀླུང་གི་སོགས། གཉིས་པ་དེའི་འཐད་པ་དཔེས་བསྟན་པ་ལ། ཆུང་ངུ་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་པའི་མོས་པ་ནི། མྱུ་གུ་མེད་པར་སོགས་ཏེ། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ལས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་འབྱུང་ཚུལ་དང་། འབྲིང་པོ་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་མོས་པ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཚེ་སོགས་ཀྱིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདིར་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱུང་ན་ཞེས་སོ། །ཆེན་པོ་དག་པ་ས་གསུམ་གྱི་མོས་པ། དཔེར་ན་མ་དྲོས་མཚོ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ཏེ། དག་ས་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་ན་བདེ་གཤེགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་གསུངས་སོ། །འདིར་སྒོམ་ལམ་མོས་པ་ཡིན་ཡང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་མོས་པའི་བསྔགས་པ་ཞར་ལ་བསྟན་པའམ། ཡང་ན་མ་དག་ས་བདུན་དང་། དག་ས་སྔ་མ་གཉིས་དང་། ས་བཅུ་པར་རིམ་བཞིན་སྦྱར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བརྒྱད་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་མདོ་རྒྱས་པར་བསྔོ་བ་སྔོན་དང་ཡི་རངས་རྗེས་སུ་གསུངས་ཀྱང་། འདིར་ཕྱོགས་བསྡོམས་ཏེ་གསུངས་པ། ད
Chinese
总而言之，对于信解，有自利信解、二利信解、他利信解三种。每一种又分为小、中、大三种。再次将小之小等分为三种，就变成了二十七种信解，并且有二十七种讲述这些信解利益的次第。这里是自利信解之大的大的利益。有些人从“善逝”到“不畏惧下雨”之间广说，将四大部洲安置于十善等九种之中，这是最后一种。二利信解，从“胜者的智慧”到“一切法皆行”之间显示。这能成就自他之利益，并且要相信这是轮回与涅槃一切安乐的来源。这是用土地和转轮王的例子来显示的。他利信解，从胜者向帝释提问等直到成为一味，用树荫的例子，连同将一切道都做成大菩提之理一同显示。第七，赞叹、恭敬、称赞三种，广说有二十七种，但这里只显示他利信解的称赞。也就是首先在为他利而宣说般若时，讲述了相似和真实的区别。菩萨如果非常等两颂。对其称赞分为总和别。首先有些人说恒河沙等。第二，用例子显示其道理，小信解行地的信解是，没有苗芽等，从像苗芽一样生起最初的心，一切道的功德生起之理，中等不清净七地的信解是，太阳轮何时等，如果此世间生起圣者的智慧，胜义菩提心啊。大清净三地的信解，例如以无热恼海等，如果没有清净地的智慧菩提心，就不会生起善逝的智慧一切相智之理。这里虽然是修道信解，但也顺便显示了信解行的信解的称赞，或者要知道依次与不清净七地，以及之前的清净二地，和十地相连。
English
In short, regarding faith and understanding, there are three types: self-benefit faith and understanding, dual-benefit faith and understanding, and other-benefit faith and understanding. Each of these is further divided into small, medium, and large. Again, dividing the small of the small into three, it becomes twenty-seven types of faith and understanding, and there are twenty-seven sequences for explaining the benefits of these. Here, it is the benefit of the great of the great of self-benefit faith and understanding. Some extensively explain from "Sugata" to "not fearing rain," placing the four continents in the ten virtues, etc., among the nine types, this is the last one. Dual-benefit faith and understanding, from "the wisdom of the Victorious Ones" to "all dharmas proceed." This accomplishes the benefit of oneself and others, and one should believe that this is the source of all happiness in samsara and nirvana. This is shown by the example of the earth and the wheel-turning king. Other-benefit faith and understanding, from the Victorious One asking questions to Indra, etc., until it becomes one taste, with the example of the shade of a tree, along with the reason for making all paths into great Bodhi. Seventh, praise, respect, and commendation, broadly speaking, there are twenty-seven types, but here only the commendation of other-benefit faith and understanding is shown. That is, first, when teaching Prajnaparamita for the benefit of others, the difference between the apparent and the real is explained. The Bodhisattva, if very, etc., are two verses. The commendation of it is divided into general and specific. First, some say the sands of the Ganges, etc. Second, showing its reason with examples, the faith and understanding of the small faith-practice ground is, without sprouts, etc., from the arising of the initial mind like a sprout, the way in which all the qualities of the path arise, the faith and understanding of the medium impure seven grounds is, when the sun's circle, etc., if the wisdom of the noble ones, the ultimate Bodhicitta, arises in this world. The faith and understanding of the great pure three grounds, for example, with the Anavatapta lake, etc., if there is no wisdom Bodhicitta of the pure ground, the wisdom of the Sugata, the all-knowing, will not arise. Here, although it is the faith and understanding of the path of meditation, the commendation of the faith and understanding of faith-practice is also shown incidentally, or one should know to apply it sequentially to the impure seven grounds, as well as the previous pure two grounds, and the ten grounds.