Tibetan
ནི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པར་སྦྱར་རོ། །སེམས་ཅན་དོན་གྱི་ངེས་འབྱུང་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཁས་རིག་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག འབད་མེད་ངེས་འབྱུང་ནི་ལྡོག་པའམ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་གཞན་དུ་རྟོག་པ་སོགས་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བས་འབད་རྩོལ་གྱི་གཡོ་བ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་མཁྱེན་ནི། བདག་ཅི་འདྲ་བར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཆོས་སྐུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་དེ་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ཉིད་རོ་མཉམ་པར་གཟིགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་གཟིགས་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་རབ་རིབ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་མངའ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གནས་སྣང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་དགོས་ལ་གནས་ཚུལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གཟིགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟིགས་ པ་ཐུན་མོང་མིན་པ་སྟེ། དེ་དག་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ནས་ཆེས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་གནད་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནི། འཇིག་རྟེན་དག་ན་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་ནས་དེ་ཀུན་ལ་སྐྱེ་འགགས་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །ངོ་བོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆི་བ་མེད་པ་སྟེ་རྟོགས་པས་མི་འཆི་བའམ་མི་ཕྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་ནོ། །སློབ་ལམ་ན་དམ་པ་དེ་ལས་གཞན་མེད་པ་དེ་ཐོབ་ཅེས་སོ། །དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཞེས་པའི་འབྲས་བུའི་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སོ། །མཉམ་ཉིད་ངེས་འབྱུང་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏོ།། ༈ །། ད་ནི་སྐབས་གཉིས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་མཚོན་བྱེད་ཆོས་བཅུ་གཅིག་ཡོད་པའི་ཐོག་མ་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བསྟན་པ་ལ་མདོ་རྒྱས་པ་རྣམས་སུ་མདོ་ལྔར་མཛད་ཀྱང་འདིར་རྟེན་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ལས་དངོས་སུ་མེད། གཉིས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་རྣམ་པ་མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ལ། དེ་ཡང་དྲོ་བ་སོགས་སྦྱོར་ལམ་བཞིའི་རྣམ་པ་ནས་བསྟན་པར་མཛད་པས། མདོར་ན་དངོས་སུ་གསུངས་པ་ནི་དམིགས་མེད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་ཡང་། དེས་ཤུགས་བསྟན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དེའང་དེའི་རིགས་ཅན་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཆེད་དང་། བྱང་སེམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་མཐོང་གིས་བལྟས་ནས་འདའ་བར་
Chinese
是与现观次第相合的。为了众生利益的出离是：菩提心、精通、智慧等一个偈颂。无勤出离是从遮止或断除的角度来阐述的：如果众生有分别念等一个偈颂。也就是说，由于我他之想等一切戏论寂灭，因此不可能有勤作的动摇。一切智是：我如何等一个偈颂来阐述的，自身获得法身平等性，同样地，一切法与法性味同，因为观见一切法的实相真如时，不具有丝毫的障蔽迷雾的智慧。处所和显现必须在一切方面都相同，因为安住于处所的平等性中。因此，观见一切法在一切方面都现证圆满菩提的自性，是佛陀的不共见。这些是从经和论中非常清楚地阐述的重要关键。具有道之境是：在世间等一个偈颂，是缘一切法，并且观见一切法无生灭而平等性的相状。本体是无分别智，是不死的，即证悟不死的或不可分的金刚般的等持。在学道上，获得除了那至尊者之外别无他物。因此，这被称为果的般若波罗蜜多。平等性出离是：凡是菩萨等一个偈颂来阐述的。༈ །།现在是第二品，为了了解三乘道，有十一种表诠法，首先是阐述道之生起的所依，在广经中作了五品，但此处是依所依的暗示来阐述，而没有直接阐述。第二，声闻道之知，是以不观想相的方式进入四圣谛。也就是从暖位等四加行道的相状来阐述的。总之，虽然直接宣说的是无相离戏的大乘道，但通过它暗示了声闻道也是为了引导其他同类众生，以及菩萨自身通过知见来观察而超越。
English
It is combined with the order of Abhisamaya. The renunciation for the benefit of sentient beings is: Bodhicitta, mastery, wisdom, etc., one verse. Effortless renunciation is explained from the perspective of negation or abandonment: If sentient beings have conceptualizations, etc., one verse. That is, since all elaborations such as the thought of self and other are pacified, it is impossible to have the movement of effort. Omniscience is: How am I, etc., explained in one verse, the self attains the equality of Dharmakaya, and similarly, all dharmas and Dharmata are of the same taste, because when seeing the reality of all dharmas as Suchness, there is no wisdom that does not possess even the slightest obscuring haze. The place and appearance must be the same in all aspects, because they abide in the equality of the place. Therefore, seeing all dharmas as the nature of manifesting complete enlightenment in all aspects is the uncommon view of the Buddha. These are important keys that are very clearly explained in the Sutras and Shastras. Having the object of the path is: In the world, etc., one verse, is the aspect of focusing on all dharmas and seeing all of them as equal without arising or ceasing. The essence is non-conceptual wisdom, which is immortal, that is, the Samadhi like a Vajra that realizes immortality or indivisibility. On the path of learning, one obtains nothing other than that supreme one. Therefore, this is called the Prajnaparamita of the result. Equality renunciation is: Whatever Bodhisattva, etc., is explained in one verse. ༈ །། Now is the second chapter, in order to understand the three vehicles, there are eleven symbolic dharmas, the first is to explain the basis of the arising of the path, in the extensive Sutras it is made into five chapters, but here it is explained by the implication of the basis, and there is no direct explanation. Second, the knowledge of the Shravaka path is to enter the Four Noble Truths in a way that does not contemplate aspects. That is, it is explained from the aspect of the four preparatory paths such as warmth. In short, although what is directly proclaimed is the Mahayana path of non-conceptual freedom from elaboration, it implies that the Shravaka path is also for the purpose of guiding other similar beings, and that the Bodhisattva himself transcends by observing through knowledge and vision.
Tibetan
བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མདོ་རྒྱས་པ་ལས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ ཀྱི་དྲོ་བ། གཟུགས་སོགས་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པས་རྩེ་མོ། གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་རྟག་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ། ས་བཅུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པས་ཆོས་མཆོག་མཚོན་པ་ཡིན་པས། འདིར་དྲོ་བ་ནི། གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་གནས་པ་དྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཆོས་ཉིད་གནས་པ་ཞེས་པས་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྩེ་མོ་བསྟན་ཏེ། དགག་ཕྱོགས་ནས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་དང་། སྒྲུབ་ཕྱོགས་ནས་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པས་སོ། །རྟག་དང་མི་རྟག་སོགས་ཀྱིས་བཟོད་པ་བསྟན་ཏེ། འདིས་མཚོན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་དང་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་མཆོག་བསྟན་ཏེ། རྒྱས་པར་ས་བཅུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་བསྟན་ཀྱང་འདིར་འཕགས་པ་བཞིའི་སར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་ལ། རང་གིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཚུལ། གཞན་ལ་ཆོས་ཇི་ལྟར་སྟོན་ཚུལ། དེའི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར། ལམ་དངོས་བཤད་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་མེད་པར་རང་བྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཤུགས་ལ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མདོ་ནི། ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ལའང་མི་གནས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དམིགས་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེས་ཤུགས་ཀྱིས་མཚོན་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་བདག་མེད་ཕྱེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་རང་གིས་མངོན་དུ་རྟོགས་པ་བསྟན། འོ་ན་རང་རྒྱལ་དེའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་སྙམ་ན་དེའི་དོགས་པ་བསལ་བའམ། སྤྱིར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་པས་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་བའམ། ཡང་ན་ལམ་མ་གོམས་ཀྱང་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དམིགས་པ་མཐའ་དག་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་བཟོད་པའི་ལམ་ཤེར་ཕྱིན་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གློ་བུར་བའི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ནས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པར་གཤེགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐེག་པ་དམན་པའི་ལམ་གྱིས
Chinese
为了工作需要了解。对此，在《广品经》中，由于显示了色等空性无有差别，是声闻的暖位；由于显示了色等不可得，是顶位；由于遮止了色等以常无常等方式存在，是忍位；由于从十地开始广泛讲述不住之理，象征着胜法位。因此，这里的暖位是：以色等显示，五蕴是空性的缘故，不住于彼，是暖位的智慧；以“法性安住”显示了不可得之相的顶位，从遮止方面说是不可得，从成立方面说是安住于法性，成立为同一意义。以常与无常等显示了忍位，以此象征着要了解远离了有无二边。以获得果位等显示了胜法位，虽然从十地开始广说，但此处是归纳于四圣位而说的。第三，自佛了解道的道智，自己如何领悟缘起之义，如何为他人说法，此道的差别，真实道之解说四者。第一，没有由他人教导，以自然的方式领悟甚深缘起之义，暗示的经文是：如何引导等一颂。由于佛陀的心不住于任何所缘之相，因此其智慧不是从所缘之缘而生，而是自然之智慧。由此暗示了自佛证悟二种无我的智慧，虽然没有由他人教导之因，但显示了自己现证。如果认为自佛的智慧会变成无因，那么为了消除那个疑惑，或者一般来说，如果是自然之智慧，那么因为对其没有原因，所以不能用道来成就，或者认为即使不修道也会现证。像这样，息灭一切所缘的智慧，如果不依靠对甚深之义安忍之道——般若波罗蜜多，就不会现证，因为被突如其来的垢染所遮蔽而不显现。更何况是与法性如如不二而逝的究竟自然智慧呢？又怎么能用小乘道呢？
English
It is necessary to understand for the sake of work. In this regard, in the Extensive Sutra, because it shows that the emptiness of form, etc., is undifferentiated, it is the heat stage of the Hearers; because it shows that form, etc., are not perceived, it is the peak stage; because it prevents form, etc., from existing in the manner of permanence and impermanence, it is the forbearance stage; because it extensively speaks of the principle of non-abiding, starting from the ten bhumis, it symbolizes the supreme dharma stage. Therefore, here, the heat stage is: what is shown by form, etc., because the five aggregates are empty, not abiding in them is the wisdom of the heat stage; "abiding in the nature of dharma" shows the peak stage with the aspect of non-perception, from the aspect of negation it is called non-perception, and from the aspect of establishment it is abiding in the nature of dharma, thus it is established as the same meaning. Permanence and impermanence, etc., show the forbearance stage, symbolizing that one should understand to be free from the two extremes of affirmation and negation. Obtaining the fruit, etc., shows the supreme dharma stage, although it is extensively explained starting from the ten bhumis, here it is summarized and explained in the four noble stages. Third, the self-enlightened one's path, the path of knowing the path, how one understands the meaning of dependent origination oneself, how one teaches the dharma to others, the difference of this path, and the explanation of the actual path, are the four. First, without being taught by others, the sutra that implicitly shows the profound meaning of dependent origination being understood in a natural way is: How to lead, etc., one verse. Because the Buddha's mind does not abide in any aspect of the object of focus, therefore its wisdom is not born from the condition of the object of focus, but is natural wisdom. This implicitly shows that the self-enlightened one's wisdom of realizing the two halves of selflessness, although there is no cause of being taught by others, it shows that one realizes it oneself. If one thinks that the wisdom of the self-enlightened one will become without cause, then to dispel that doubt, or in general, if it is natural wisdom, then because there is no cause for it, it cannot be accomplished by the path, or one might think that it will be realized even without practicing the path. Such wisdom that pacifies all objects of focus will not be realized without relying on this Prajnaparamita, the path of forbearance towards the profound meaning, because it is obscured by sudden defilements and does not appear. What need is there to mention the ultimate natural wisdom that has passed away inseparably from the nature of dharma, suchness? How could it be achieved by the path of the lesser vehicle?