Tibetan
ཞེས་རྣམ་པར་འདྲེན་པས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ། འཇུག་བྱ་མཆོག་དང་། ལྡོག་བྱ་དམན་པ་གཉིས། དང་པོ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་གང་ཞིག་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ལ་སྙིང་ནས་སྐྱབས་སུ་སོང་སྟེ། བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་འགྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་མ་བྲལ་ན། དོན་ལ་མཁས་པ་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་བསྐལ་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གལ་ཏེ་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ་ལ་སྤྱད་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་དང་རང་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི་ས་ལ་འདོད་པ་སྐྱེད་ན། དེ་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྐྱོན་བྱུང་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པས་ཉན་རང་གི་ས་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི། བྱང་སེམས་དེ་ལ་དགེ་སློང་གི་ཕས་ཕམ་པ་བཞི་བྱུང་བ་བས་ ཀྱང་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་སྟེ་ཕས་ཕམ་པ་བྱུང་ཡང་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་མ་བཏང་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལས་སྐལ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ལ། དམན་པར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེས་ནི་དེ་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་འགྲོ་བའི་སྐལ་བ་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བླང་བྱ་དང་སྤང་བྱ་གཉིས། དང་པོ། ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་ཞིང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་ཞིང་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ལ་མཚན་མར་བཟུང་བ་ཡིས་རློམ་སེམས་སུ་གྱུར་པ་མེད་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡི་སྒོ་ནས་བདག་ལ་བསྟོད་པར་མི་བྱེད་ལ། ང་ཡི་འདུ་ཤེས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྤངས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤང་བྱ་དངོས་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་བའི་ལམ་ཐེག་ཆེན་ལ་སྤྱོད་པ་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ལ་འདི་དག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའོ་ཞེས་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཞུགས་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་འདུ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཁོ་ནས་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ལྡན་ལ
Chinese
如是，由引导者所说。第二，广说分二：应入殊胜与应舍低劣。第一，若菩提等一颂：若有初业菩萨，虽以贪著五欲之行而行，然从内心皈依佛法僧，且心想我当成就佛果，不离一切智作意，则于义精进者，应知安住于戒波罗蜜多。第二，若经劫等一颂：若经百千劫，行于十善业道，然生起欲求声闻阿罗汉及独觉之地，则彼时大乘之戒律有损，且正戒退失。大乘行者于声闻独觉地生起希求之心，其过患较之菩萨犯四根本戒尤为严重，设若犯了四根本戒，然未舍弃菩提胜心，则仅此并不会失去大菩提道的资格。然生起下劣之心，则于未舍弃此心之前，将失去趋入大乘道及果位的资格。第三，分应取与应舍二者。第一，守护戒律等一颂：守护戒律且将彼戒完全回向殊胜菩提，不以执持彼戒之相而生骄慢，不以戒律等而赞叹自己，且完全舍弃我之想与有情之想，如是之菩萨，即说为安住于戒波罗蜜多。第二，分应舍正物与显示彼之对治二者。第一，若菩提等一颂：若菩提萨埵行于胜者之道大乘，彼等如是思念，此等有情具戒，此等有情破戒，如是生起种种分别之想，且具有显现执着，仅由彼想即说为极度破戒。具有显现执着且
English
Thus, it was spoken by the guide. Second, the extensive explanation is divided into two: what should be entered into, which is superior, and what should be abandoned, which is inferior. First, "If enlightenment," etc., one verse: If a bodhisattva who is a beginner practices by clinging to the five desirable qualities, but sincerely takes refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha, and thinks, "I shall attain the state of Buddhahood," and does not separate from the intention of omniscience, then that wise person should be known to abide in the perfection of morality. Second, "If for eons," etc., one verse: If for hundreds of thousands of eons one practices the ten virtuous paths of action, but generates desire for the level of a Hearer Arhat or a Solitary Realizer, then at that time the morality of the Great Vehicle is harmed, and the correct morality is lost. For a practitioner of the Great Vehicle to generate a mind for the level of Hearers and Solitary Realizers is a fault even heavier than a bodhisattva committing the four root downfalls. Even if one commits the four root downfalls, if one does not abandon the supreme mind of enlightenment, one will not lose the qualification for the great path of enlightenment. However, generating an inferior mind will, until that mind is abandoned, cause one to lose the qualification to go to the path and fruit of the Great Vehicle. Third, there are two: what should be adopted and what should be abandoned. First, "Guarding morality," etc., one verse: Guarding morality and completely dedicating it to supreme enlightenment, not becoming arrogant by holding onto the sign of that morality, not praising oneself through that morality, and completely abandoning the thought of "I" and the thought of sentient beings, such a bodhisattva is said to abide in the perfection of morality. Second, there are two: the actual object to be abandoned and the teaching of its antidote. First, "If enlightenment," etc., one verse: If bodhisattvas who practice the Great Vehicle, the path of the Victorious Ones, think, "These sentient beings have morality, and these sentient beings have broken morality," and various thoughts arise with manifest clinging, then by that thought alone, they are said to have extremely broken morality. Possessing manifest clinging and
Tibetan
་དེའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་བརྙས་པ་སོགས་བྱེད་པའི་དྲི་མ་དེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཤིང་གང་ཟག་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་དེ། དེ་དག་དམིགས་པའི་ འདུ་ཤེས་དེས་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གང་ལ་བདག་གི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཟག་གང་ལ་བདག་གི་འདུ་ཤེས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ལ། དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི་སྡོམ་པ་མིན་པ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ནི་ག་ལ་ཡོད་དེ། མི་དགེ་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་ནི་བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ན་དེ་མེད་པ་ལ་སྡིག་པའི་དངོས་པོ་འབྱུང་བ་ནི་གནས་མེད་དེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་གང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཚུལ་འཆལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་རློམ་སེམས་མེད་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པར་རྣམ་པར་འདྲེན་པས་གསུངས་ཏེ་ཚུལ་འདི་དང་ལྡན་ན་ཉེས་སྤྱོད་མཐའ་དག་གིས་དབེན་པ་འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ལ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་སྦྱིན་པ་ལ། སྦྱིན་པ་བཏང་བ་དང་མ་བཏང་བའི་སྐྱོན་ཡོན་ཤེས་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བར་བྱ་བ་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པ་བཏང་བར་བྱ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་ཚུལ། ཕལ་པས་དེ་ལྟར་མ་བཏང་བའི་སྐྱོན། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་མོས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གསུམ། དང་པོ། སེམས་ཅན་དག་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྒྱུད་དག་པ་གང་ཞིག་བཤད་མ་ཐག་པ་ དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་དང་འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་དབང་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ་དང་ལྡན་པ་དེའི་ཡིད་དུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ཀུན་ལ་དེ་དང་དེར་མཚན་མར་ལྟ་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། མགོ་དང་རྐང་ལག་ཀྱང་གཞན་ལ་གཏོང་ཞིང་དེ་ཡི་ཚེ་ན་མི་ནུས་པ་ཞུམ་པའི་སེམས་ཀྱང་མེད་དེ། ཚུལ་དེ་ལྟར་རང་ལ་ཅི་བདོགས་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་ཞིང་དུས་རྟག་ཏུ་བདོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པའང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་བདག་མེད་པ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་གྱི་ཡ་མ་བརླར་ཤེས་ནས་བདག་གི་ཤ་ཡང་གཏོང་ཞིང་དེ་ལ་ཞུམ་པའི་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་ན། དེ་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་གཏོང་བ་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ཡིས་སེར་སྣ་བྱེད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གནས་
Chinese
通过那种方式，以轻蔑他人等污垢，会使大乘戒律衰退，并且那个人没有完全清净的戒律。因为那些以目标之分别念所损坏的缘故。第二，于何者我之等一颂：对于何者没有我之分别念和有情之分别念，仅仅证悟了人无我者。像这样，对于显现执着于我的分别念以及由其所生的离贪者来说，哪里会有非律仪，即破戒呢？因为所有不善都是以执着于我的分别念为根本，如果那不存在，那么罪恶之事物产生也是不可能的，因为没有原因的缘故。对于何者通过了知一切法无自性的方式，没有执持律仪和非律仪两种破戒的傲慢心，这被认为是菩提萨埵的戒律之律仪，如果具有这种方式，那么远离了一切恶行，具有圣者欢喜的戒律，而且那也是因为没有目标而成为完全清净的缘故。第五，关于布施：了知布施与不布施的过患与功德后，应当欢喜布施，以及如何布施两种。第一，菩提萨埵布施的方式，凡夫没有那样布施的过患，像这样了知后，应当信乐布施的方式有三种。第一，有情清净等两颂：有情相续清净者，刚刚讲过的那样，由于远离分别念和贪欲的缘故，具有清净戒律者，对于可爱与不可爱的一切，都不以任何相状去看待。头和手脚也施与他人，并且在那时也没有不能忍受的怯懦之心。像那样，把自己拥有的全部施与，并且恒时对于所拥有的一切也没有贪恋。像这样，了知诸法是无自性、无我，仅仅是因缘所生的幻象，甚至布施自己的肉，也不会生起怯懦之心，那么，那时外在之物体的布施更不用说了。如果他悭吝，那在任何情况下都是存在的
English
Through that way, the defilement of despising others, etc., will cause the Mahayana precepts to decline, and that person does not have completely pure precepts. Because those are damaged by the concept of focusing on objects. Second, "To whom 'I' etc." is one verse: For whom there is no concept of 'I' and no concept of sentient beings, only realizing the selflessness of the person. Like this, for those who are free from attachment, which arises from the concept of manifestly clinging to 'I', where would there be non-discipline, i.e., broken precepts? Because all non-virtues are rooted in the concept of clinging to 'I', if that does not exist, then the occurrence of sinful things is impossible, because there is no cause. For whom, through knowing that all phenomena are without inherent existence, there is no arrogance of holding onto the two types of broken precepts, discipline and non-discipline, this is said to be the discipline of the Bodhisattva's precepts. If one possesses this way, then one is separated from all misconduct, possesses the precepts that please the noble ones, and that also becomes completely pure because there is no object of focus. Fifth, regarding generosity: After knowing the faults and virtues of giving and not giving, one should rejoice in generosity, and how to give are two things. First, the way a Bodhisattva gives, the faults of ordinary people not giving like that, after knowing like this, there are three ways one should be devoted to generosity. First, "Sentient beings pure" etc. are two verses: Those who purify the minds of sentient beings, as just explained, because of being free from concepts and desire, those who possess pure precepts do not look at anything, whether pleasant or unpleasant, as a sign. They also give their head, hands, and feet to others, and at that time, they do not have a shrinking mind that cannot endure. In that way, they give away everything they possess, and they are never attached to anything they possess. Like this, knowing that all phenomena are without inherent existence, selfless, and merely illusions arising from conditions, they even give away their own flesh, and they do not develop a shrinking mind. Then, what need is there to mention giving away external objects? If he is stingy, then that exists in all ways.