Tibetan
པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་འདི་ལ་རིགས་པས་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་རྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཙམ་ལས། དོན་དམ་པར་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ཟད་པ་སྟེ་འགགས་པ་མེད་པར་ཡེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཉམ་པ་ཡི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པའི་དོན་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་གོམས་ན། དེའི་བྱེད་ལས་ཉི་མ་སྤྲིན་མེད་ཅིང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བས་མུན་པ་མ་ལུས་པ་བསལ་བ་ལྟར། གློ་བུར་བའི་སྒྲིབ་པ་མ་རིག་པའི་ཐིབ་པོ་མ་ལུས་པ་བཅོམ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཐོབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ཕར་ཕྱིན་གཞན་ལྔ་བཤད་པ་ལ། བསམ་གཏན་བརྩོན་འགྲུས་བཟོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པ་ལྔ་ལས། དང་པོ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་བཤད་པ་ལ། འབྲས་བུ་དམ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་ལ་བསླབ་པ། བསླབ་ཀྱང་རང་དོན་དུ་ཆགས་པ་མེད་པ། ཆགས་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་དུ་འཇུག་པ། བསམ་པའི་དབྱེ་བས་མཆོག་དམན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཇུག་བསྡུ་བ་བཞི། དང་པོ་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་བསླབ་པ་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ། མཐུ་ཆེན་ལྡན་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བསམ་གཏན་བཞིས་ཀྱང་གནས་ཤིང་འདྲིས་པར་ཡང་བྱེད་ལ། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱིས་རྟེན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རོ་མྱོང་ནས་གནས་པར་བྱེད་པའང་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་སོ་སོའི་ཡན་ལག་རྟོག་དཔྱོད་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་བཞི་པོ་འདི་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་མཆོག་གི་སྤང་རྟོགས་ཐོབ་པ་ཡི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ཏེ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཤེས་རབ་མཆོག་ཐོབ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཤེས་རབ་མཆོག་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་དག་ལ་གནས་པ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དམ་པ་བཞི་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དེ་ལ་ཞེན་པར་མི་བྱེད་ཀྱི། གཟུགས་མེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་འདི་དག་སྡིག་སྡུག་མེད་པ་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་ཀྱི་མཐུན་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་མཆོག་ཐོབ་པ་ལ་ཕན་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སློབ་པ་ཡིན་གྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉན་ཐོས
Chinese
应当将此理解为因缘无欺之理。任何菩萨以理善加观察此缘起之法，则缘起仅是不可思议，然就胜义而言，无有自性之生，亦无有灭尽，本来即是法界自性中平等之二谛无别之般若波罗蜜多之甚深义，如是了知而串习后，其作用犹如无云之日，光芒四射，遣除一切黑暗一般，尽除忽然之障，无明之黑暗，从而获得与法界无二之自生智慧，而成佛。如是说。第二，宣说其他五度，即禅定、精进、安忍、持戒、布施五者。首先宣说禅定之波罗蜜多，即学习成为殊胜果之所依的禅定；虽学习亦不贪执自利；以不贪执之门而行利他；以意乐之差别而有胜劣之方式作总结，共有四点。第一点是学习四禅定，以及学习四无色定。第一，具大威力等一颂，即具有成办功德之大威力的菩萨，亦安住并亲近四禅定，然彼时彼非以执相而依止，亦非以品尝滋味而安住，然而禅定之本体各自之支分，即有寻有伺等四者，成为获得殊胜菩提之断证之所依，因为见道等是依赖禅定之心的缘故。第二，获得殊胜智慧等一颂，即获得殊胜智慧之菩萨安住于禅定，亦修持四种殊胜之无色定，然不贪执于彼，此无色之禅定是无罪苦，且是神通等之顺缘，故而是成为获得殊胜菩提之助缘之故而修学，菩萨彼声闻
English
This should be understood as the infallible principle of dependent origination. Any Bodhisattva who thoroughly examines this Dharma of dependent origination with reason, then dependent origination is merely inconceivable. However, in terms of ultimate truth, there is no birth of self-nature, and there is no cessation or extinction. Originally, it is the equality in the nature of the Dharmadhatu, the profound meaning of the Prajnaparamita that is inseparable from the two truths. Having understood and become familiar with this, its function is like the sun without clouds, radiating light and dispelling all darkness. It completely eliminates the sudden obscurations, the darkness of ignorance, and thereby attains the self-born wisdom that is non-dual with the Dharmadhatu, and becomes a Buddha. Thus it is said. Secondly, explaining the other five perfections, namely, Dhyana (meditation), Virya (effort), Kshanti (patience), Shila (ethics), and Dana (generosity). First, explaining the Paramita of Dhyana, which is to learn the Dhyana that becomes the basis of the supreme fruit; although learning, not being attached to self-interest; engaging in benefiting others through the gate of non-attachment; and concluding with the manner of being superior or inferior due to the difference in intention, there are four points in total. The first point is to learn the four Dhyanas, and to learn the four formless absorptions. First, "Endowed with great power," etc., one verse, that is, the Bodhisattva who is endowed with great power to accomplish qualities also abides in and becomes familiar with the four Dhyanas. However, at that time, he does not rely on them with attachment to signs, nor does he abide by tasting their flavor. However, the main body of Dhyana, each of its branches, namely, the four with investigation and analysis, etc., becomes the basis for obtaining the abandonment and realization of the supreme Bodhi, because the path of seeing, etc., relies on the mind of Dhyana. Second, "Obtaining supreme wisdom," etc., one verse, that is, the Bodhisattva who has obtained supreme wisdom abides in Dhyana, and also practices the four supreme formless Samadhis, but does not cling to them. These formless Dhyanas are free from sin and suffering, and are conducive to supernatural powers, etc. Therefore, they are studied because they become a helpful condition for obtaining supreme Bodhi. That Bodhisattva, the Shravaka
Tibetan
་ལྟར་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཟག་པ་ཟད་ནས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་དེ་ལ་སློབ་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་གཉིས། དང་པོ། འདི་ནི་ཡོན་ཏན་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཚུལ་འདི་ནི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་སོག་པར་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། གང་ཞེ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ལ་མཚན་མ་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །བསམ་གཏན་དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གལ་ཏེ་ལས་ནི་ཞིག་པར་གྱུར་ཏེ་ཚེ་བརྗེས་ན། སེམས་ཅན་སྨིན་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་རང་གི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ཡོངས་སུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་དཔེ་དོན་གཉིས། དང་པོ། དཔེར་ན་འཛམ་གླིང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་ཐོབ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་བསམ་གཏན་གྱི་ལྷར་མི་སྐྱེ་བར་མར་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་དེ་ཅི་ཞིག་གིས་ཡིན་ཞེ་ན་བསམ་གཏན་ལ་མ་ཆགས་ཤིང་རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྫོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་ཞིག་སྔོན་ཆད་ལྷ་ཡི་ཡུལ་གྱི་ཆར་གནས་པ་ལྷ་ཡི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེར་མ་ཕྱིན་ལ། ཕྱིས་ཞིག་ན་དེར་སོང་སྟེ་དེ་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཁང་བཟང་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེ་རྣམས་མཐོང་ནས་དེ་ལ་མ་ཆགས་པར་ཕྱིར་འཛམ་གླིང་འདིར་འོང་བར་གྱུར་ན་མི་དེ་ལྷ་ཡི་ཡུལ་གྱི་བཀོད་པ་མཐོང་ཡང་མ་ཆགས་པས་དེར་མི་སྡོད་པ་དེ་འཛམ་གླིང་འདིའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་པ་ལྟར་དུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་མཆོག་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འཆང་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་ཏེ་བསམ་གཏན་བཞི་སོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་དེ་ལ་ཞེན་པར་མི་བྱེད་པར་ཕྱིར་ཡང་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གནས་ཏེ་སྔར་གྱི་བསམ་གཏན་དང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཆོས་ལའང་ཆགས་པ་མེད་དོ། །འདོད་པར་སྐྱེས་ཀྱང་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱིས་མི་གོས་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཡིས་པདྨ་ལ་མི་གོས་པ་བཞིན་དུ་བྱིས་པའི་ཆོས་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་གཉིས། དང་པོ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བྱང་སེམས་དེ་བསམ་གཟུགས་ཐོབ་ཀྱང་དེར་སྐྱེ་བར་མི་བྱེད་པ
Chinese
因此，为了使自己相续中的烦恼止息，而证得寂静一味的果位，不是为了那个而修学。第二，分为总说和广说两种。第一，这是“此乃功德”等一个偈颂，这种行为是成办一切功德的菩萨们的稀有奇妙之处，什么呢？即安住于禅定的等持中，以智慧证悟其无相。安住于禅定的菩萨们，如果业已穷尽，寿命已尽，为了成熟有情等利益，如其所愿地于欲界中受生。第二，分为比喻和意义两种。第一，譬如“如赡部洲”等一个偈颂，像这样，明明获得了作为因的等持，却不生于作为果的禅定天，反而下生于欲界，这是因为什么呢？因为不执著于禅定，并且是为了圆满自己功德之法。譬如赡部洲（ Jambudvipa，地球）的人，以前曾经居住于天界，不去天界那令人喜爱的城市等殊胜之处，后来去了那里，见到天人们受用的宫殿和花园等悦意之处，却不执著于那里，反而回到赡部洲（Jambudvipa，地球）这里，那么这个人见到天界的庄严，却因为不执著而不居住在那里，就像不执著于赡部洲（Jambudvipa，地球）这里的国土等一样。第二，如是菩提等一个偈颂，譬如那样，具有菩萨殊胜功德智慧和慈悲等，精勤于等持瑜伽，安住于四禅等等持中，却不执著于它，反而又安住于欲界，对于以前的禅定和欲界之法也没有执著。虽然生于欲界，却不被欲界的贪欲等所染污，譬如莲花不被水沾染一样，因为不住于孩童之法。第三，分为总说和广说两种。第一，大士等一个偈颂，菩萨获得了禅定和色界，也不在那里受生
English
Therefore, it is not for the sake of training in that, in order to exhaust the defilements in one's own continuum and realize the fruit of peace in one taste. Secondly, there are two parts: a summary and a detailed explanation. First, this is one verse, "This is virtue, etc." This conduct is the rare and wonderful thing of the Bodhisattvas who accomplish all virtues. What is it? It is that they abide in the samadhi of meditative concentration and realize its signlessness with wisdom. Bodhisattvas who abide in that meditative concentration, if their karma is exhausted and their life is over, then for the sake of ripening sentient beings and other benefits, they take birth in the desire realm as they wish. Secondly, there are two parts: an analogy and a meaning. First, for example, "Like Jambudvipa, etc." is one verse. In this way, even though one has obtained the meditative concentration of the causal absorption, one is not born as a deity of the resultant meditative concentration, but instead is born down in the desire realm. Why is that? It is because one is not attached to meditative concentration, and it is for the sake of perfecting one's own virtuous dharma. For example, a person from Jambudvipa (Earth) who has previously resided in the realm of the gods, does not go to the beautiful city of the gods and other excellent places. Later, having gone there and seen the delightful places such as the mansions and gardens enjoyed by the gods, he is not attached to them, but returns to this Jambudvipa (Earth). Then, even though that person sees the splendor of the realm of the gods, he does not dwell there because he is not attached to it, just as he does not become attached to the lands of this Jambudvipa (Earth) and so on. Secondly, "Likewise, Bodhi, etc." is one verse. For example, like that, the Bodhisattva possesses the supreme qualities of wisdom, compassion, and so on, and diligently practices the yoga of samadhi. Abiding in the samadhi of the four dhyanas and so on, he does not become attached to it, but abides again in the desire realm, and has no attachment to the previous meditative concentration and the dharmas of the desire realm. Although born in the desire realm, he is not defiled by the desire realm's desire and so on, just as a lotus is not defiled by water, because he does not abide in the dharma of children. Thirdly, there are two parts: a summary and a detailed explanation. First, "Great Self, etc." is one verse. That Bodhisattva, even though he has obtained meditative concentration and the form realm, does not take birth there.