Tibetan
ས་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཀུན་ལ་བསླབ་པར་འགྱུར་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཁས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཁལ་གཅིག་ལ་བྲེ་གང་འདུས་པའི་དཔེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཤེས་ན། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཉི་ཙེ་བ་ཉན་རང་གི་ལམ་ནི་དེའི་ཞར་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དང་།ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་བསླབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་འདི་ལ་བསླབ་པར་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་མཛོད་ན་ནོར་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དམན་པ་དག་ལ་མཁོ་བའི་རྫས་དག་ཀྱང་དེ་ན་བླང་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་རང་དོན་ཉི་ཙེ་བའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡང་འདི་ཡི་ཞར་ལ་གཏིང་ཕྱིན་པས་ཤེས་རྒྱུ་ཡོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གང་དག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རང་རྒྱལ་རྣམས་ ཀྱི་བསླབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལའང་མ་རྨོངས་པར་སློབ་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་དེའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཚུལ་དེའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་ཀྱི། བྱང་སེམས་དེ་དག་རང་ཉིད་དམན་ལམ་དེ་ལ་མི་གནས་ཤིང་དེ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་སྐྱེ་མོད་དེ། ཚུལ་འདི་ནི་བདག་གིས་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་སོགས་ནི་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ལ། ཐབས་ཤེས་ཉི་ཙེ་བས་ལམ་དམན་པར་གྱུར་པའི་ཆ་ནི་རང་གིས་ཤེས་ནས་འདའ་བར་བྱ་བ་དང་། གཞན་དེའི་རིགས་ཅན་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་འོས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སློབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་དངོས་དང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། དང་པོ་མི་ལྡོག་བྱང་ཆུབ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་བརྩོན་པ་པོའི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ལྟ་ཞོག་གི། བརྩོན་པ་དེ་ལ་གཞན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་ཡང་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་བསམ་པ་དྲག་པོ་དང་སྦྱོར་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡི་གང་ཟག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་གཞན་ཞིག་གིས་བསམ་པ་ཐག་པས་དེའི་རྗེས
Chinese
无处可去。第二，将学习一切乘：菩提心贤善等一颂。菩萨精通般若波罗蜜多，即精通三乘，如一卡（khral）中含有一布瑞（bre）之例，若知方便与智慧之体性圆满之道，即殊胜之般若波罗蜜多，则方便与智慧略逊之声闻缘觉道，亦随之而知。故云，般若波罗蜜多中广示三乘道。欲学声闻地者，亦言应学此。如大王之库藏中，有种种财物，故于劣者所需之物，亦可于彼处取之，如是入于自利略逊道者，其道果俱全，亦可由此深入而知晓。虽如是，然彼等菩萨于声闻应学之功德，以及独觉之应学功德，亦皆不愚昧而学习，且以彼彼之理，摄受彼彼之族类。然彼等菩萨自身不住于劣道，亦不生欲乐，然此理应我所学，何以故？以证悟人无我等，于此亦如是承许。以方便智慧略逊，而成为劣道之分，乃自知而应超越者，且为摄受他之族类，故应宣说，如是思惟故，学习一切乘。第五，有正文及其理由二者。第一，不退转菩提等一颂。如是精勤于般若波罗蜜多，乃无量功德，勤奋者之福德，莫说显现积聚，仅于彼勤奋生随喜者，亦得大福德。何耶？于不退转无上菩提，以猛利之意乐及加行，由修习般若波罗蜜多之门而善入之补特伽罗菩萨，彼如是发心，他者以至诚之心随喜彼
English
There is nowhere to go. Second, one will learn all vehicles: Bodhicitta is skillful, etc., one verse. A Bodhisattva who is skilled in the Prajñāpāramitā becomes skilled in the three vehicles, like one khral containing one bre. If one knows the supreme path that is complete with the nature of skillful means and wisdom, which is the excellent Prajñāpāramitā, then the path of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, which is slightly inferior in skillful means and wisdom, is also known along with it. Therefore, it is said that the path of the three vehicles is extensively taught in the Prajñāpāramitā. It is also said that those who wish to learn the Śrāvaka ground should also learn this. Just as in the treasury of a great king, there are various kinds of wealth, so even the things needed by the inferior ones can be taken from there. Likewise, those who have entered the path of slightly inferior self-interest can also know the path together with its fruit by thoroughly understanding this. Although it is so, those Bodhisattvas are not ignorant of the qualities that the Śrāvakas should learn, as well as all the qualities that the Pratyekabuddhas should learn, and they learn them. And they take care of those of that kind through that method. However, those Bodhisattvas themselves do not abide in that inferior path, nor do they generate desire for it. However, this method is what I should learn. Why? Because the realization of the selflessness of persons, etc., is also accepted here in the same way. The part that has become an inferior path due to the slight inferiority of skillful means and wisdom is what one should know and transcend oneself. And in order to take care of others of that kind, it is appropriate to teach. Thinking in this way, one learns all vehicles. Fifth, there are two things: the main point and its reason. First, non-retrogression, enlightenment, etc., one verse. Thus, diligence in the Prajñāpāramitā is immeasurable merit. Let alone the merit of the diligent one being manifestly accumulated, even others who rejoice in that diligence obtain great merit. What is it? A person, a Bodhisattva, who has entered well through the gate of practicing the Prajñāpāramitā with a strong intention and application for non-retrogressing, supreme enlightenment, when another rejoices in that generation of mind with a sincere heart,