Tibetan
་ནི་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་པར་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་དཔྱད་མི་བཟོད་པའོ། །ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ཚུལ་རྣལ་མ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཡིན་ལུགས་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་དེ་དང་འདྲ་བར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཤིང་། ཆོས་སུ་གདགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་སྟོང་ཞིང་དམིགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་ན། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དོན་དངོས་དང་། དེ་ཡི་དཔེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སོགས་ཚིགས་ བཅད་གཅིག་སྟེ། མདོ་ལས་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་དང་སྟོང་པ་ལགས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་གྱི་དོན་དང་མཐུན་པར་ཀུན་བྱང་འཐད་པར་བསྟན་པ་ནི།སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་གིས་རྟོག་པ་དེ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཟས་ལ་འདོད་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་ཅིང་། འདོད་པ་དེའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་ཕག་མི་གཙང་བའི་འདམ་ལ་རྒྱུ་བ་ལྟར་རྟག་ཏུ་སྲིད་པར་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་སྣང་ཚུལ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྣང་ཚུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ཡོད་ཀྱང་གནས་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་ཡོད་མ་མྱོང་སྟེ། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་བདག་དང་བདག་གི་བའི་ཆོས་གཉིས་ནི་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཞིང་སྟོང་པ་ཡིན་པ་སྟེ་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མེད་ཀྱང་མི་མཁས་པའི་བྱིས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་བཟུང་བ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་མདུད་པ་བོར་བར་སེམས་པ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་ཀུན་ཉོན་མེད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་ལྟར་མི་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ལ་ཀུན་ཉོན་ཡོད་པའི་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དཔེར་ན་དོགས་པའི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དངོས་པོའི་དོན་ལ་མེད་ན་དེར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་ན་དཔེར་ན་རང་ཉིད་དོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དུག་བསླང་བ་སྟེ་དུག་ཁོང་དུ་སོང་ ངོ་སྙམ་དུ་དུག་གི་རྟོག་པ་མངོན་གྱུ
Chinese
是名言中安立，并非胜义中成立，只是由分别假立，不堪观察。一切法的真实状况即是空性，因为是无有错谬的实相，所以这样宣说。此处也是同样，如般若波罗蜜多的体性是空性，不仅是仅仅它的体性是空性，而且色等一切法的体性也如般若波罗蜜多一样，了知为空性。所有能被施设为法的，全部本体空性，并且完全了知没有所缘的相，那么如此行持，就是行持善逝的智慧波罗蜜多。第二，分为真实义，以及它的比喻，如此开示的结尾归纳三个部分。第一，众生普遍等，一个偈颂。经中如果一切法皆是寂静和空性，那么众生如何生起烦恼和清净？对于所提问的回答之义相符，开示普遍清净合理，即是：众生是以不如理的普遍分别之自性而转，由分别增长，对于增长此分别的欲妙之食生起贪欲，由贪欲的势力，具有耽著轮回之心识的众生，犹如猪在不净的泥潭中游荡一样，恒常流转于有，因此在现象上存在普遍染污的方面。虽然在现象上由错乱的势力而存在，但在实相上从未如此存在，因为如普遍分别所执著的我和我所之二法，并非真实成立，而是空性，即本来未生之故。虽然对境不存在，但不明智的孩童自性却将不存在执著为存在，譬如认为在虚空中打结一样，因此一切法的体性是空性，虽然没有普遍染污，但对于不执著体性的错乱者来说，存在普遍染污。第二，譬如怀疑等，一个偈颂。如果事物本体上不存在，那么执著它的分别是如何产生的呢？譬如自己由怀疑的念头而中毒，认为毒已入腹，
English
It is nominally established, not established in ultimate reality, but merely hypothetically established by discrimination, and cannot withstand scrutiny. The true state of all phenomena is emptiness, because it is the flawless reality, so it is said. Here too, just as the nature of the Perfection of Wisdom is emptiness, not only is its nature emptiness, but the nature of all phenomena such as form is also known to be emptiness like that Perfection of Wisdom. If all that can be designated as phenomena are all empty in essence and perfectly know that there are no signs of objects, then such practice is the practice of the Sugata's Perfection of Wisdom. Secondly, it is divided into the actual meaning, its metaphor, and the conclusion of such teachings into three parts. First, sentient beings universally, etc., one verse. If all dharmas are solitary and empty, how can sentient beings become defiled and purified? In accordance with the meaning of the answer to the question, it is shown that universal purification is reasonable, that is: sentient beings are transformed by the nature of inappropriate universal discrimination, and by the increase of discrimination, desire arises for the food of desirable qualities that increases this discrimination, and by the power of desire, sentient beings with minds attached to samsara are like pigs wandering in an impure mud, constantly wandering in existence, so the aspect of universal defilement exists in appearance. Although it exists in appearance by the power of confusion, it has never existed in reality, because the two dharmas of self and what is grasped by universal discrimination are not truly established, but are empty, that is, because they are originally unborn. Although the object does not exist, the ignorant child's self grasps the non-existent as existent, like thinking of tying a knot in the sky, so the nature of all dharmas is emptiness, although there is no universal defilement, there is universal defilement for those who are confused by not grasping the nature. Second, for example, doubt, etc., one verse. If things do not exist in substance, how does the discrimination that grasps them arise? For example, one is poisoned by a doubtful thought, thinking that the poison has entered the abdomen,
Tibetan
ར་དུ་སྐྱེས་པ་ན། དངོས་པོའི་དོན་ལ་དུག་དེ་དེའི་ཁོང་དུ་སོང་བ་མེད་ཀྱང་རྟོག་པ་དེའི་དབང་གིས་དུག་གིས་ན་བ་ལྟར་སེམས་པ་དང་སྐྲག་ནས་བརྒྱལ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། མི་སྡར་མ་དག་ལ་འབྱུང་པོའི་ཚུལ་གྱིས་བསྡིག་པ་དང་དགྲས་ཁྱོད་གསོད་དོ་ཞེས་སོགས་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་འདར་བར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དུག་ཁོང་དུ་མ་སོང་ཡང་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེར་བཟུང་བ་ལས་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་མི་མཁས་པའི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མེད་བཞིན་དུ་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དང་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལ་བདག་གིར་ཁས་ལེན་པ་གོམས་པ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བའི་ཡུལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྟོག་པ་འབྱུང་ཞིང་དེའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་ཞིང་འཆི་བ་བརྒྱུད་མར་མྱོང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ། ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཇི་ལྟར་གནས་ཚུལ་ལ་མེད་ཀྱང་བདག་དང་བདག་གི་བ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་རང་གི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་ལ། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལྟར་བདག་དང་བདག་གིར་མི་དམིགས་ན་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཡང་། ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་འདི་ལ་ནི་གང་ཟག་གང་ཡང་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་དང་ཀུན་ཉོན་དེ་རྣམ་པར་ དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གདོད་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཤེར་ཕྱིན་དེ་བསྟེན་དགོས་པར་གདམས་པ་ལ། དགོས་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་དེ་ལ་བརྩོན་པར་གདམས་པ་དང་། དཔེའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སྦྱིན་གནས་སུ་འགྱུར་བ། གདུལ་བྱ་ལ་ལམ་སྟོན་པ་པོར་འགྱུར་བ་གསུམ། དང་པོ། འཛམ་བུའི་གླིང་ན་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། བརྟགས་པ་མཐར་བཟུང་གི་དཔེར་བྱ་ན། འཛམ་བུའི་གླིང་ན་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་མ་ལུས་པ་དེ་དག་གིས་མི་ཡི་ལུས་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་བྱེ་བ་མང་པོར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱིན་པར་བྱས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ཀུན་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི
Chinese
如果生在草丛中，实际上毒物并没有进入他的体内，但由于他的分别念，他会像中毒一样感到难受和恐惧，甚至昏厥。就像对胆小的人，仅仅以鬼怪的方式吓唬他们，或者说敌人要杀你等等，他们就会颤抖一样。毒物虽然没有进入体内，但由于自己的分别念执著于此，就会发生昏厥等情况。同样，不聪明的孩子和普通人，习惯于在明明没有我的情况下执著于我，并认为属于自己相续的法是我所拥有的。因此，在被称为“我”的对境上，会产生不正确的认识，并因此而在轮回中不断经历生死轮回的错觉。第三，如何执著等一颂：就像实际上没有我，却执著于我和我所，这样就显示了由于自己的分别念而完全变成烦恼。如果按照事物的实相不执著于我和我所，就被称为解脱。虽然如此，在世俗谛中会变成烦恼和解脱，但在胜义谛中，没有任何人变成烦恼，也没有任何烦恼变成清净。菩萨从一开始就通过般若波罗蜜多证悟了平等性。第二，劝诫必须依止般若波罗蜜多，分为从必要方面劝诫精进于此法，从比喻方面说明如何精进，以及显示如此精进的利益三个方面。第一方面有以少许行为成就巨大福德，成为一切众生的布施处，以及成为调伏对象的导师三个方面。第一，赡部洲等两颂：如果以穷尽的考察作为比喻，那么赡部洲所有的众生都获得了人身。他们都发起了无上菩提心，并在数百万年中对佛和一切众生进行了广大的布施，并将所有这些善根都为了利益众生而回向无上菩提。
English
If one is born in the grass, even though the poison has not actually entered his body, due to his discriminating thoughts, he will feel sick and afraid as if poisoned, and may even faint. It is like scaring timid people in the manner of ghosts, or saying that the enemy will kill you, etc., and they will tremble. Although the poison has not entered the body, fainting and other things occur because of one's own discriminating thoughts clinging to it. Similarly, unwise children and ordinary people are accustomed to clinging to "I" when there is clearly no "I", and claiming that the Dharma belonging to their own continuum is their own. Therefore, on the object called "I", incorrect cognition arises, and due to this, the illusion of continuously experiencing birth and death in samsara arises. Third, how to cling, etc., one verse: Just as there is actually no "I", but one clings to "I" and "mine", this shows how one becomes completely afflicted due to one's own discriminating thoughts. If one does not perceive "I" and "mine" according to the reality of things, it is said to be liberation. Although in the conventional truth one becomes afflicted and liberated, in the ultimate truth, no one becomes afflicted, and no affliction becomes purified. From the beginning, Bodhisattvas realize equality through the Prajnaparamita. Second, the advice that one must rely on the Prajnaparamita is divided into three aspects: advising diligence in this Dharma from the aspect of necessity, explaining how to be diligent from the aspect of example, and showing the benefits of being diligent in this way. The first aspect has three aspects: accomplishing great merit with little action, becoming a place of generosity for all beings, and becoming a teacher for those to be tamed. First, Jambudvipa, etc., two verses: If we take exhaustive examination as an example, all the sentient beings in Jambudvipa have obtained human bodies. They have all generated the unsurpassed Bodhicitta and have given vast offerings to the Buddhas and all sentient beings for millions of years, and have dedicated all those roots of virtue to unsurpassed Bodhi for the benefit of beings.