Tibetan
གཉིས་པ་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ལ། དོན་དམ་པར་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཕེལ་བ་དང་སྤང་ཐོབ་མེད་པས་སངས་རྒྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཀླན་ཀ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དོན་དམ་པར་ཟད་འཕེལ་མེད་པ་དང་། མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་འཐད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཤད་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་ཏེ་བཤད་པ་དང་། དེའི་དོན་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་སྦྱོར་ཞིང་བསྟན་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་འཐད་པའི་རིགས་པ་དང་བཅས་ཏེ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཆོས་གང་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་།ཡང་དག་པར་ན་རྗོད་བྱེད་དང་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནའང་། ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པ་ཡི་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་པར་ཤེས་ནས། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་མང་པོར་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ཚད་མེད་པ་བསྟན་ཏེ་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པར་བྱས་ཀྱང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ལ་ཟད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། དེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་སྐྱོན་ཟད་པ་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་མཉམ་པ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་ལ་བྲི་གང་བྲལ་བར་རྟག་ ཏུ་གནས་པའོ། །དེས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟད་འཕེལ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་གྱི་སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གཉིས་པ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་། ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ནས་དེ་དང་དེར་རློམ་པའི་སེམས་མེད་པའི་ཐབས་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལས་ཉམས་པ་མེད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་རེག་པར་འགྱུར་བ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་གནས་ཚུལ་དེ་དེ་བཞིན་མངོན་དུ་རྟོགས་པ་ལས། གློ་བུར་བྲལ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ནི་སྣང་ཚུལ་གྱི་ངོས་ན་བསླུ་མེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ལ། སྤང་བྱ་སྤོང་བ་འཐད་པ་དང་།
Chinese
第二，驳斥责难。从胜义谛上说，由于福德的果实没有增长和断证，所以成佛是不合理的责难；以及从世俗谛上说，成佛也是不合理的责难，共有两种。第一种又分胜义谛上没有损益，以及即使没有损益，但在世俗谛上成佛是合理的两种情况。第一，佛陀所说等一颂：凡是佛陀薄伽梵们所简略开示宣说的，以及将其意义广为阐释并教导的，以及以成立的理证和合而善加阐释的，所有这些法，无论说了多少，从真实的角度来说，能说和所说的一切都是不可见的，是不可言说的。然而，认识到这只是世俗谛中言说的名称而已，即使在无数的劫中，开示了无量的法门，以遮破或成立的方式进行宣说，能说之词也不会穷尽。然而，这对于法界本身的自性来说，既没有损减过失，也没有丝毫的功德增长，因为平等性是不可言说的，并且恒常安住于离减增的境界。因此，在胜义谛中，一切法都是无损无益，在平等性中本来就是涅槃的，所以没有任何需要再次证得菩提的事物。第二，诸佛的等一颂：诸佛的道，也就是所谓的波罗蜜多，所有这些法，虽然在自性上没有成立，只是以名称来宣说，但仅仅在世俗谛中，将一切善根完全回向于无上圆满菩提，并且在了知道和果没有自性的基础上，以无有执着于此彼之心的方便智慧双运的菩萨，从缘起不虚的规律中，不会从真实的道中退转，并且在名言上是能够触及佛陀的殊胜菩提的。因为，一切法从本以来就是涅槃的自性清净之状态，从如实证悟此状态中，由暂时的离垢所区分的菩提之获得，在显现的层面上是真实不虚的缘故。第二，在世俗谛中驳斥责难，分为所破和破斥合理两部分。
English
Secondly, refuting objections. From the ultimate point of view, there are objections that attaining Buddhahood is unreasonable because the fruit of merit does not increase and there is no attainment of abandonment; and from the conventional point of view, there are two objections that attaining Buddhahood is also unreasonable. The first has two aspects: that there is no decrease or increase in the ultimate sense, and that even if there is no decrease or increase, it is reasonable to attain Buddhahood in the conventional sense. First: "The Buddhas have taught," etc., one verse: Whatever the Buddhas, the Bhagavat, have taught in brief, and explained and shown its meaning in detail, and thoroughly explained with valid reasoning, all these teachings, however many have been spoken, in reality, all that is expressed and all that is to be expressed are invisible and inexpressible. However, knowing that it is only a name spoken in conventional terms, even if countless millions of kalpas have shown immeasurable doors of Dharma, and have spoken in the manner of negating or affirming, the words of expression will not be exhausted. However, this does not diminish the faults or increase the qualities of the essence of the Dharma realm itself, because equality is inexpressible and always abides in a state free from decrease and increase. Therefore, in the ultimate sense, all dharmas are equal without decrease or increase, and are already in nirvana, so there is nothing to be enlightened again. Second: "The Victorious Ones," etc., one verse: The path of the Victorious Ones, which is called the perfection of transcendent wisdom, all those dharmas, although they are not established in their own nature and are only proclaimed by name, but only in the conventional sense, all roots of virtue are completely dedicated to the unsurpassed perfect enlightenment, and knowing that the path and the fruit have no self-nature, the Bodhisattva who combines skillful means and wisdom without the mind of clinging to this and that, from the infallible law of dependent origination, will not deviate from the true path and will touch the supreme enlightenment of the Buddha in name. Because all dharmas are originally the nature of nirvana, the state of complete purity, from the realization of this state as it is, the attainment of enlightenment distinguished by temporary separation and purification is infallible on the level of appearance. Second, refuting objections in the conventional truth, divided into what is to be refuted and the reasonableness of refuting.
Tibetan
ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་འཐད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དཔེ་དོན་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ། འབྲུ་མར་སྙིང་པོ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ པར་བྱེད་པའི་སེམས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ལ་དེ་བསག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་དེས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་སྟེ་སེམས་སྔ་མ་ཁོ་ནས་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་མི་སྤོང་ལ། སྔ་མ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ཕྱི་མ་ཁོ་ནས་ཀྱང་མི་སྤོང་ཞིང་དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐོག་མར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་དཔེར་བྱ་ན། ཇི་ལྟར་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་མར་གྱི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཞུན་མར་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་འབར་བ་གཉིས་ཕྲད་པ་ན། མེ་ལྕེ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཡིས་སྙིང་པོ་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཚིག་པ་མིན་ལ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་མེད་པར་ཡང་དེ་མི་ཚིག་པ་དང་། མར་ཁུ་དང་མེ་ལྕེ༷་ཕྲད་པ་ཐ་མ་ཁོ་ནས་ཀྱང་མར་གྱི་སྙིང་པོ་དེ་ཚིག་པ་མིན་ལ་མེ་ལྕེ༷་ཐ་མ་མེད་པར་ཡང་སྙིང་པོ་དེ་ཚིག་པ་མིན་མོད་ཀྱི། མེ་ལྕེ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ནས་ཐ་མའི་བར་གྱི་སྐད་ཅིག་གི་རྒྱུན་རྫོགས་པ་ན་འབྲུ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་མེས་ཚིག་པར་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ནི་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་དཔེར་བྱས་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དང་པོའི་སེམས་ཀྱང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དཔེ་དེ་ལྟར། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་པ་དང་པོའི་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་རེག་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པར་ཡང་བྱང་ཆུབ་དེ་ལ་རེག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཁ་མ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་གཅིག་པུ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དྲི་མ་མཐའ་དག་ཞི་བ་ཐོབ་པ་མིན་ལ། དེ་མེད་པར་ཡང་བྱང་ཆུབ་དེ་ཐོབ་པར་ནུས་ པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་མཐར་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཚུལ་ལ། ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་འཐད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་འཐད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མི་འཐད་པ་མེད་ཚུལ་དང་། རྟེན་བྲེལ་གྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་འཐད་པ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། ས་བོན་ལས་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་དང་པོ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་སྡོད་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ལ།
Chinese
获得功德之理二者。第一，譬喻与意义二者。第一，谷油精华等一颂，如此在世俗名言的范畴内，即使是能获得菩提之心也是刹那性的，并且由于它是不可积聚的，那么此心如何能获得远离障碍的菩提呢？仅仅是前一刹那的心也不能断除障碍，不依赖于前一刹那的后一刹那的心也不能断除障碍，并且由于二者没有同时积聚，如果这样说，那么首先以世间广为人知的譬喻来说明，比如谷物等的油脂精华，也就是酥油，当它与灯焰相遇时，仅仅是第一个刹那的火焰并不能完全烧尽精华，没有第一个刹那也不能烧尽它，油脂和火焰相遇，仅仅是最后一个火焰也不能烧尽油脂的精华，没有最后一个火焰也不能烧尽精华，但是，从第一个刹那到最后一个刹那的火焰的连续不断，谷油的精华全部被火焰烧尽而完全耗尽是存在的，应该以这样的譬喻来理解。第二，最初的心也等一颂，如前所述的譬喻一样，刚刚生起的最初的菩提心本身并不能触及脱离一切所断之障的殊胜菩提，没有它也不能触及菩提，即将获得菩提的相续的最后一个心，仅仅它自身也不能获得一切垢染寂灭的大菩提，没有它也不能获得菩提，但是，由前前转为后后，后后更为殊胜的心之相续，最终获得断除一切所断之障的大菩提，这是缘起之法性，是不可否认的。第二，功德获得之理，功德获得合理，功德圆满合理二者。第一，无不合理之理，以及从依缘的角度来说明必定合理二者。第一，从种子等一颂，如果能获得菩提的最初的心停留在获得果位之间，那么就会变成常有。
English
There are two ways to attain merit. First, two aspects of example and meaning. First, one verse such as the essence of grain oil, etc. Thus, even within the scope of conventional terms, the mind that attains enlightenment is momentary, and since it cannot be accumulated, how can this mind attain enlightenment free from obscurations? The first moment of mind alone cannot eliminate obscurations, and the subsequent moment of mind, not relying on the first, also cannot eliminate obscurations, and since the two are not accumulated together, if one says so, then first, let us use an example known in the world. For example, the essence of oil from grains, etc., that is, clarified butter, when it encounters a burning flame of a lamp, the first moment of the flame alone cannot completely burn the essence, and without the first moment, it cannot be burned either. When oil and flame meet, the last flame alone cannot burn the essence of oil, and without the last flame, the essence cannot be burned either. However, when the continuous stream of flames from the first moment to the last is complete, the entire essence of grain oil is burned by the fire and completely exhausted, which exists. This should be understood by using such an example. Second, one verse such as the first mind also, etc. As in the example just mentioned, the very first mind that arises immediately does not touch the supreme enlightenment that is free from all that is to be abandoned, and without it, one cannot touch enlightenment. The last mind of the continuum that is about to attain enlightenment, it alone cannot attain the great enlightenment where all defilements are pacified, and without it, one cannot attain enlightenment. However, the stream of mind that transforms from earlier to later, and later becomes more excellent, ultimately attains the great enlightenment that has abandoned all that is to be abandoned. This is the nature of dependent origination, which is undeniable. Second, regarding the way of attaining merit, there are two aspects: the attainment of merit is reasonable, and the perfection of merit is reasonable. First, there are two aspects: the way of not being unreasonable, and the explanation of being definitely reasonable from the perspective of dependent origination. First, one verse such as from the seed, etc. If the initial mind that attains enlightenment remains until the attainment of the fruit, then it will become permanent.