Tibetan
འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་བདག་གིས་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེ་ཡང་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ ཀྱི་དངོས་པོར་དམིགས་པའི་གོ་ཆ་བགོ་བ་མིན་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འདུ་ཤེས་བྲལ་ཞིང་། ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་དམིགས་པའམ་བཟུང་བ་མེད་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན།ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་ལྡན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལས་མི་ལྡོག་ལ་ལམ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལས་གཞན་དུ་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་། རྐྱེན་ངན་པ་བདུད་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་གང་གིས་ཀྱང་དེའི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་མི་ནུས་པས་མི་འཁྲུགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། མདོ་རྒྱས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་གོ་ཆ་འཚལ་ཀྱང་སེམས་ཅན་མ་དམིགས་པ་དེ་དག་ནི་དཀའ་བ་བགྱིད་པ་ལགས་སོ་ཞེས་དང་། རབ་འབྱོར་གོ་ཆ་དེ་ནི་གཟུགས་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་དག་འདི་འདྲའི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ནི་ཟབ་མོ་དཔག་པར་དཀའ་བ་འདི་འདྲ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་ཞིང་། དེའི་དབང་གིས་དམིགས་པ་མཐའ་དག་གི་སྤྲོས་པ་མེད་ལ། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་བྲལ་ཞིང་ཡིད་ཆེས་པའི་དོན་དང་ལྡན་ནོ། །འདི་ལ་སོམས་ཉི་སོགས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་སྟེ་མངོན་དུ་རྒྱུ་བ་སོགས་ཐེ་ཚོམ་ཕྲ་རགས་གང་ཡང་མེད་པར་སྟོན་པའམ། ཡང་ན། ད་ལྟ་ལ་ཐེ་ཚོམ། འདས་པ་ལ་སོམས་ཉི། མ་འོངས་ པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལམ་འབྲས་ལ་ཡིད་རྩེ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་མེད་ཅེས་སོགས་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཡིད་ཆེས་དེའི་སྒོ་ནས་ཟབ་མོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐོས་ནས་དེའི་དོན་ལས་བློ་ཕྱིར་མི་ནུར་བ་དེ་ནི་རང་གི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ཆོས་ཟབ་མོ་ཉམས་འོག་ཏུ་ཚུད་པས་ན་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ་སྟེ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་དེས་གང་དུ་ཁྲིད་ཀྱང་དེར་འཇུག་པ་ལྟ་བུ་ངེས་པ་མེད་པ་མིན་ཞིང་། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཐེག་པ་མཆོག་གི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཟབ་མོ་དེ་རྟོགས་དཀའ་བའི་ཚུལ་ལ། སྤྱད་བྱའི་ཆོས་ཟབ་པར་བསྟན་པ་དང་།
Chinese
像这样，在名言中，发起这样的心：我要将如虚空般无边无际的一切众生，从不安住的寂灭之界中救脱出来。并且，远离了俱生烦恼和遍计清净的对境，像这样，不是披上以五蕴、十二处、十八界的事物为对境的盔甲，远离了对三乘的显着执着之念，因为安住在没有任何法可以完全作为对境或执取的般若波罗蜜多中，所以，由于深信甚深之义，具备三大殊胜因，不会从获得圆满菩提之果退转，也不会从大乘道的方式动摇到其他地方，任何恶劣的因缘、魔和外道的攻击，都不能使他的相续烦恼，因此是不动摇的法性。如《广品经》中说：世尊，菩萨为了救脱一切众生而披上盔甲，但那些不执着众生的菩萨，是行持难行。以及，善现，那个盔甲与色法无关等等。第二，那些如此等等，是一个偈颂。如是，那些菩萨具有如此甚深难测的法，凭借此，没有一切对境的戏论，远离了对甚深之义的怀疑、犹豫和二意，具有信心的意义。此处犹豫等只是怀疑的同义词，显示了没有显现的行等任何细微或粗大的怀疑。或者，对于现在是怀疑，对于过去是犹豫，对于未来是以二意的方式，对于道果没有心意两端的情况等等，应当视为相反的差别。通过没有怀疑的信心之门，听闻甚深般若波罗蜜多后，心意不会从其意义中退转，这是因为自己的智慧已经将甚深法纳入掌握之中，所以不依赖他人，不是依赖他人，无论他人引导到哪里都进入那里的那种没有决定的情况。如此转变之后，应当了知不会从殊胜乘的道和果中退转。第二，甚深难以证悟的方式，显示了所修之法甚深，
English
Thus, in terms of expression, generate the mind: I shall liberate all sentient beings, as limitless as the sky, from the realm of non-abiding nirvana. Furthermore, being free from the objects of both co-emergent afflictions and imputed purification, like this, it is not putting on the armor of taking the aggregates, elements, and sense bases as objects. Being free from the notion of manifest attachment to the three vehicles, because of abiding in the Prajnaparamita where no dharma is completely taken as an object or grasped, therefore, due to believing in the profound meaning, possessing the three great purposes, one will not turn back from obtaining the result of complete enlightenment, and will not waver from the way of the Great Vehicle to another place. Any bad circumstances, demons, and attacks from others cannot make his continuum afflicted, therefore it is the nature of being unshakeable. As it is said in the Extensive Sutra: "Bhagavan, Bodhisattvas put on armor to liberate all sentient beings, but those who do not fixate on sentient beings are practicing what is difficult." And, "Subhuti, that armor is not related to form," and so on. Second, "those like this," etc., is one verse. Thus, those Bodhisattvas possess such profound and immeasurable dharma, and by its power, there is no elaboration of all objects. They are free from doubt, hesitation, and uncertainty about the profound meaning, and possess the meaning of faith. Here, hesitation and so on are just synonyms for doubt, showing that there is no subtle or gross doubt such as manifest action. Or, doubt about the present, hesitation about the past, uncertainty about the future, and no two-sidedness of mind towards the path and result, etc., should be regarded as opposite distinctions. Through the door of unwavering faith, after hearing the profound Prajnaparamita, the mind does not turn back from its meaning, because one's own intelligence has brought the profound dharma under control, so one does not rely on others. It is not like relying on others and entering wherever they lead, which is an uncertain situation. Having become like that, it should be known that one will not turn back from the path and result of the supreme vehicle. Second, the way in which the profound is difficult to realize, showing that the dharma to be practiced is profound,
Tibetan
དེ་ལྟར་ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། དང་པོ་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། འདྲེན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡུམ་ཆེན་མོ་འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་སྟེ། གཞི་ཡི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་ཡེ་ནས་འདས་པས་ན་མཐོང་བར་དཀའ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སུས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་ཅིང་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཞིག་ན་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པར་མི་རུང་སྟེ། མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བརྙེས་ན་གཞན་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དང་རྟོགས་པ་དང་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་འདི་ནི་ཟབ་ཅིང་དཔག་པར་དཀའ་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་མཛད་པའི་བརྩེར་ལྡན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས་ནི། བདག་གི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ན་སུས་ཤེས་པར་ནུས་སྙམ་དུ་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་ཐུགས་ཁྲལ་ཆུང་བར་མཛད་དེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས། ཟབ་ཞི་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །བདུད་རྩི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཞིག་བདག་གིས་རྙེད། །སུ་ལ་བསྟན་ཀྱང་གོ་བར་མི་འདུག་པས། །མི་སྨྲ་ནགས་ཀྱི་གནས་སུ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས་ཀྱང་། དེ་ཕྱིར་ཞན་པའི་ཆོས་འདི་ཡི། །གཏིང་རྟོགས་དཀའ་བར་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་ལས། །རབ་ཏུ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ཕལ་གྱིས་རྟོགས་དཀའ་བ་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སེམས་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ལ་གོམས་པའི་དབང་གིས་སྲེད་པའི་གནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་དགའ་ཞིང་བཟུང་བའི་ཡུལ་རྣམས་འདོད་ལ། དེ་འཛིན་པའི་སེམས་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལྟུང་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། གཟུང་འཛིན་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མི་མཁས་ཤིང་དེའི་ཚུལ་ལ་བློ་གཞུག་མི་ཤེས་པའི་བླུན་རྨོངས་སུ་གྱུར་པ་
Chinese
因此，深奥的原因有两个。第一，是“引导者们”等一颂：引导者圆满正等觉佛陀们的法母大般若，是极为深奥的，因为基之诸法无生，且仅为如是性，无有对境，故已然超越能取与所取之心之行境，因此难以见到，为此，于道位之时，无人能证悟，于果位之时，亦无有可得，因为若有可证悟与可得之自性，则彼即非真实之证悟与获得，如其他经中亦云，菩提连佛陀自己都未曾证得，何况他人？因为菩提之自性本即空寂。如是之理，已屡屡宣说。如是，此不见、不悟、不得之深奥法性，是深奥且难以测度的，为此，利益一切有情之慈悲具足圆满正等觉佛陀，于证得无上大菩提之后，心想：我所证悟之如此深奥之法，于有情众生中，有谁能知晓？因此对于说法稍感忧虑。如是亦云，《广大嬉戏经》云：“深寂离戏光明无为法，我已证得如甘露之法，然为谁说亦不能领会，故我唯有安住于寂静林中。”《根本慧论》亦云：“是故知此劣法，甚深难解之后，能仁之心已从说法中，完全退转。”如是宣说。第二，是“有情众生”等一颂：此深奥之法，为何难以被一般人所证悟？答：是因有情众生从无始以来，便已习惯于执着心为实有，受此影响，便喜好并贪恋以我执为首之种种，且耽着于所执之境。 因此，安住于能执之心，并沉溺于能取与所取之戏论行境中，故不善于以无有能取与所取而彻底区分之真如实相之义，且不知如何将心安住于彼之体性中，故沦为愚昧无知之辈。
English
Therefore, there are two reasons for its profundity. The first is the verse beginning with "The Guides": The great mother of Dharma, Prajnaparamita, of the Guides, the perfectly enlightened Buddhas, is supremely profound, because all phenomena of the ground are unborn, and are only suchness, without any object of focus. Therefore, it is inherently beyond the realm of the mind that grasps and is grasped, and thus it is difficult to see. For this reason, no one can realize it during the stage of the path, and there is nothing to be attained at the time of fruition. For if there were something that exists as the nature of realization and attainment, then that would not be true realization and attainment. As it is also said in other sutras, even the Buddha himself has not attained enlightenment, so what need is there to mention others? Because the nature of enlightenment is inherently empty. As such, it has been repeatedly stated. Thus, this profound Dharma nature that is without seeing, realization, and attainment is profound and difficult to fathom. Therefore, the compassionate and perfect Buddhas who benefit all sentient beings, after attaining the unsurpassed great enlightenment, thought: Who among the sentient beings will be able to understand such a profound Dharma that I have realized? Therefore, they were slightly concerned about teaching the Dharma. As it is also said, the 《Lalitavistara Sutra》 says: "I have found a Dharma that is profound, peaceful, free from elaboration, luminous, and unconditioned, like nectar. But even if I show it to someone, they will not understand it. Therefore, I will dwell in a forest hermitage in silence." The 《Root Wisdom》 also says: "Therefore, knowing that this inferior Dharma is profound and difficult to understand, the heart of the Thuba has completely turned away from teaching the Dharma." As it is said. The second is the verse beginning with "Sentient beings": Why is this profound Dharma difficult for ordinary people to realize? The answer is: Because sentient beings, from beginningless time, have been accustomed to clinging to the mind as a real thing, and under the influence of this habit, they are fond of and attached to various things, starting with the ego-grasping, and are attached to the objects of grasping. Therefore, they abide in the mind that grasps, and are immersed in the realm of elaboration of the grasped and the grasper. Therefore, they are not skilled in the meaning of suchness, which is thoroughly distinguished by the absence of the grasper and the grasped, and they do not know how to settle their minds in its nature, and thus they become ignorant and foolish.