Tibetan
ཤིང་དེ་ལས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཟིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤྱོད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱ་ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་བཀའ་སྩལ་པ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་རྡུལ་ཙམ་དུའང་དམིགས་པ་དང་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་ཅིང་། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་མི་དམིགས་མི་གནས་མི་བརྩོན་ལ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གི་ཡང་དག་པའི་བརྩོན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་ལ། སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་གུས་པའི་ཡོན་ཏན། སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་ བུའི་ཡོན་ཏན། གནས་སྐབས་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོའི་ཡོན་ཏན་གསུམ། དང་པོ། གང་ཞིག་ཆོས་འདི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། གང་ཟག་གང་ཞིག་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གཞུང་འདི་ནས་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་མི་འགག་པ་སྦྲུལ་པ་དང་སྒྱུ་མ་འདྲ་བར་བཤད་པ་ཐོས་ནས། དེའི་དོན་ལ་སོམས་ཉི་མེད་ཅིང་ཡིད་ཆེས་ནས་དེ་སློབ་པ་ལ་ཕྱིར་ཞིང་ནན་ཏན་གྱིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡི་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སྔོན་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་ཞིང་དེས་སྔོན་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་མང་པོ་ལ་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷག་པར་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་འདྲའི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོའི་དོན་ཐོས་ནས་མོས་པར་འགྱུར་བ་མི་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པའི་ཡོན་ཏན། སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་གཉིས། དང་པོ། དགོན་པའི་ལམ་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བོས་དབེན་པ་དགོན་པའི་ལམ་ནི་དཔག་ཚད་མང་པོ་ཡོད་པར་ཞུགས་པའི་མིས། ལམ་དེ་བགྲོད་བགྲོད་པ་ལས་ནམ་ཞིག་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་གནག་རྫི༷་རྣམས་གནས་པ་དགོན་པ་དང་གྲོང་གིས་མཚམས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ནགས་ཚལ་ཡིད་དུ་ འཐད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐོང་ནས། ལམ་རིང་པོར་བགྲོད་པ་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ། འདི་དག་ནི་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་ཉེ་བའི་རྟགས་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། སྟག་སོགས་དགོན་པའི་གནས་ན་ཡོད་པའི་འཇིགས་པ་ལས་དབུགས་ཕྱིན་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཕན་ཆོད་ཆོམ་རྐུན་གྱི་འཇིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་དེའི་ཐབས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་ཚེ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་མཉན་པ་ཡི་སྐལ་བ་གང་གིས་ཐོབ་པ་དེ་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་
Chinese
从那（智慧）树中生起善根，被善知识摄受的菩萨们请问：对于般若波罗蜜多的行持，应当如何精进？答复说：对于蕴和界所摄的法，即使是微尘许的执着和安住的方式也不应精进。对于蕴等等不执着、不安住、不精进，那就是菩萨们的真正精进。第二是功德，分为：修习之因——恭敬的功德，从修习中产生的结果——果的功德，以及暂时修习的自性功德这三种。第一，某人听闻此法等一颂，意思是：如果有人从这部般若波罗蜜多经中听到，所有这些法虽然本体空性，但显现不灭，如蛇和幻术一般，听闻后，对它的意义毫不犹豫且深信不疑，并精进努力地学习，那么这个有情应当被视为很久以前就已进入大乘，并且他曾经供养过无数亿万诸佛，并通过忆念等方式完成了殊胜的修行。要知道，如果不依赖于这样的前世因缘，听闻甚深般若波罗蜜多的意义后产生信解是不可能的。第二是不会被障碍所阻挡的功德，以及获得三身的功德这两种。第一，寂静的道路等两颂，意思是：如果有人进入远离人群的寂静道路，走了许多由旬，当他看到城市牧民居住的地方，即寂静处和城市交界处的令人愉悦且圆满的森林时，那些走了很长路的人会这样想：这些是靠近村庄和城市的标志。他们会从老虎等寂静处所带来的恐惧中解脱出来，并且不再担心盗贼的威胁。同样，当想要获得殊胜菩提并完全寻求其方法时，那些有幸听闻诸佛之母——般若波罗蜜多这一殊胜道路的人，他们将从轮回的痛苦中...
English
Having generated roots of virtue from that (wisdom) tree, Bodhisattvas who are embraced by virtuous friends ask: How should one strive in the practice of Prajñāpāramitā? In response, it is said: One should not strive with even a particle of clinging or abiding in the dharmas encompassed by the skandhas and dhātus. Not clinging, not abiding, and not striving in the skandhas and so forth, that is the true striving of the Bodhisattvas. Second, the qualities are threefold: the cause of practice—the quality of reverence, the result arising from practice—the quality of the fruit, and the quality of the nature of temporary practice. First, "Whoever hears this dharma," etc., one verse, meaning: If someone hears from this Prajñāpāramitā scripture that all these dharmas, although empty in essence, do not cease in appearance, like a snake and an illusion, and after hearing this, they are without hesitation and have unwavering faith in its meaning, and diligently strive to learn it, then that sentient being should be recognized as having entered the Mahāyāna a long time ago, and they have previously made offerings to countless billions of Buddhas and have accomplished extraordinary practices through means such as mindfulness. Know that without relying on such past causes, it is impossible to develop faith and understanding after hearing the profound meaning of Prajñāpāramitā. Second, the quality of not being obstructed by obstacles, and the quality of obtaining the three kāyas, these two. First, "The solitary path," etc., two verses, meaning: If someone enters a solitary path, remote from people, and travels many yojanas, when they see the place where the city's herdsmen dwell, that is, the delightful and complete forest at the boundary between the solitary place and the city, those who have traveled a long road will think: These are signs of being near villages and cities. They will find relief from the fear caused by tigers and other dangers in solitary places, and they will no longer worry about the threat of thieves. Similarly, when wanting to attain supreme Bodhi and fully seeking its means, those who are fortunate enough to hear the mother of the Buddhas—this supreme path of Prajñāpāramitā—they will be free from the suffering of saṃsāra...