Chinese
如是而行。 依止寂静处，讲经说法修持法。 仅仅以表象，欺骗愚笨者。 在他人视为圣洁的这个恶时。 有智慧且知晓自身利益的人们。 为了让自心对自己显现。 不要看他人的脸色，看自己的心。 审视自心后，给自己提出建议。 此心被诸多分别念所扰乱。 观察它，则八法之念多。 善心、止观、如法瑜伽稀少。 若与此虚度一生，唉，真可悲。 听闻佛法后，为了精进修行。 在寂静处修持心的瑜伽之法。 即使如此，自己的相续比以前稍微。 增长与否，如实观察自心。 如今，口头空谈，言语动听之人。 善恶取舍，毫无顾忌地说。 自诩为大修行者，却不了解自己的本性。 真正接近实义的人不多。 名为死亡，是难以忍受的痛苦。 经历地狱等，更是加倍痛苦。 说没有舍弃轮回的人们。 对现在的粗言等感到疑惑，真奇怪。 天人的权势，是世间安乐的顶峰。 解脱比那更殊胜安乐。 对获得佛果没有期望，却充满自信的人。 为何要为了劣酒而生起痛苦？ 无论显现什么，都是自解脱，即使是胜乘道。 却总是被八法束缚。 说无论显现什么都是自解脱，真是可耻。 仅仅理解法性平等之义。 善妙的转生也是多劫善果。 对于平等性成为座垫的瑜伽士。 没有贪嗔、希望、恐惧以及其他痛苦。 因此，回头看看自己的心吧。 伪装成想要自己快乐的样子，自我赞扬。 无法忍受他人的兴盛，嫉妒、狡诈等。 是否没有罪过的污垢呢？ 平息分别念波涛的寂止，以及。 见到实相本面的胜观之技能。 从前到现在，增长了多少呢？ 对自己的心，再三提出建议吧。 即使因安乐而富裕，也不知足。 有了一个，又想得到两个，有了这个，又想要其他的。 即使拥有世间所有的财富。 也要看清不知足的心的本性。 分别念的波涛，如同水面的皱纹。 如果放任自流，就没有穷尽的时候。 无论怎么思考，也毫无意
English
Thus accordingly. Dwelling in solitude, expounding Dharma and practicing Dharma. Merely with appearances, deceiving foolish ones. In this evil time when others regard as sacred. Those who are wise and know their own benefit. In order for one's own mind to be manifest to oneself. Do not look at others' faces, look at your own mind. After examining your own mind, offer advice to yourself. This mind is disturbed by the waves of many thoughts. Observing it, there are many thoughts of the eight worldly dharmas. Virtuous mind, calm abiding, insight, and proper yoga are rare. If one wastes one's life with this, alas, it is pitiful. After hearing the Dharma, in order to practice diligently. The way of practicing the yoga of the mind in solitude. Even so, one's own continuum is slightly more than before. Whether there is growth or not, examine your own mind truthfully. Nowadays, those who speak empty words and pleasing speech. Saying without hesitation about accepting and rejecting good and evil. Pretending to be great practitioners, not knowing their own nature. There are many who have not truly approached the real meaning. What is called death is unbearable suffering. Experiencing hell and so on is even more painful. Those who say there is no abandoning samsara. It is strange to doubt harsh words and so on now. The power of gods and humans is the peak of worldly happiness. Liberation is even more supremely blissful than that. Those who have no hope of attaining Buddhahood but are confident. Why would they generate suffering for the sake of bad alcohol? Whatever arises is self-liberated, even if it is the supreme vehicle path. Yet always bound by the chains of the eight worldly dharmas. Saying whatever arises is self-liberated is a cause for shame. Merely understanding the meaning of the equality of dharmata. A good rebirth is also the result of merit from many eons. For the yogi who has equality as a cushion. There is no attachment, aversion, hope, fear, or other suffering. Therefore, look back at your own mind. Pretending to want one's own happiness, self-praise. Unable to bear others' prosperity, jealousy, deceit, and so on. Is there no stain of faults? Calm abiding that pacifies the waves of thoughts, and. The skill of insight that sees the face of reality itself. From before until now, how much has it increased? Offer advice to your own mind again and again. Even if one is wealthy due to happiness, one is not content. Having one, one seeks two, having this, one seeks another. Even if one possesses all the wealth on earth. One should see the nature of the mind that is never satisfied. The waves of thoughts are like wrinkles on the water. If left to their own, there is no end to them. No matter how much one thinks, it is meaningless.
Tibetan
ང་པོ་རྡུལ་ཙམ་མེད། ། ཕལ་ཆེར་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ཡིན། །རྟོག་མང་ཆོས་གཅིག་ཕྱམ་གྱིས་མ་བསྒྱུར་ན། །བྱིས་པས་རྡེའུ་ཤིང་བུ་འཆང་བ་ལྟར། །ངང་གིས་མི་འདོར་དེ་རྒྱུན་དེ་ངང་འབྱམས། །དེ་ཕྱིར་ངན་གོམས་རྣམ་རྟོག་རྦད་ཀྱིས་ཆོད། །གནས་པའི་འདུ་བྱེད་རྒྱུན་ཐག་མ་བསྲིང་ན། །གོམས་པའི་དྲོད་ཐོབ་རང་སོ་མི་ཟིན་པས། །སྐད་ཅིག་མ་ཡེངས་བསྒྲིམ་པའི་རྩོལ་བ་ཡིས། །རྒྱུན་ཆགས་བརྩོན་པ་ལོ་ཟླར་བརྟེན་པ་འབད། །འོག་འགྱུའི་འཕྲེང་ཐག་བཅད་དེ་མ་བསྒོམ་ན། །ཏིང་འཛིན་སྐྱོན་མེད་རང་འོད་མི་འབྱིན་པས། །རིམ་གྱིས་ཇེ་ཞི་ཇེ་ཞི་གནས་བྱས་ཏེ། །སྤྲོ་གསལ་ལྷོད་པོས་འོག་འགྱུ་དབྱིངས་སུ་སྦྱངས། །འདོད་པ་ཅན་གྱི་མོས་པ་ཁྱི་འདྲར་གསུངས། །དབེན་པར་གནས་ཚེ་རང་གི་སེམས་ལ་ལྟོས། །ལེགས་པར་བརྟགས་ན་འདོད་པའི་མོས་པ་ལ། །རྒྱུན་འབྱམས་ཁྱི་དང་འདྲ་ན་ངོ་ཚའི་གནས། །རེ་བཅས་སེམས་འདི་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ལ་ལས་གྲོགས་འདོད་ལ་ལས་སྙན་གྲགས་འདོད། །ལ་ལ་ནོར་འདོད་ལ་ལ་བསྐུར་བསྟི་འདོད། །མ་གྲུབ་གདུང་ཞིང་གྲུབ་ཀྱང་ཚིམ་པ་མེད། །རྨི་ལམ་ཆུ་འཐུང་བཞིན་དུ་ངོམས་པ་མེད། །བུད་ཤིང་མེ་ལྟར་ཚིམ་མེད་རང་གི་སེམས། །འདོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ལས་སེམས་བཟློག་ ལ། །ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་རྩེ་གཅིག་འབད། །བཟོད་དཀའ་བ་མཐའ་མི་མངོན་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །རང་བཞིན་ཉིད་གྱུར་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་འདིར། །གནས་སྐབས་བདེ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་ན་ཡང་། །སྲིན་མོའི་འཛུམ་དཀར་བཞིན་དུ་བསླུ་བྲིད་ཅན། །སྐད་ཅིག་མི་སྡོད་གློག་འདྲ་གཡོ་བག་ངོམས། །ཅི་ཙམ་སྤྱད་ཀྱང་ངོམས་པ་མི་འདུག་ལ། །ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་ཡིད་བརྟན་གཏན་ནས་མེད། །ཇི་འདྲར་སྣང་ཡང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅིང་། །ཅི་ཙམ་ཞེན་པ་དེ་ཙམ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་ངེས་པར་དབེན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་འདུས་བྱས་འཕོ་འགྱུར་ཅན། །བཟང་ངན་རོ་སྙོམ་ཞེན་མེད་ཧྲུལ་པོའི་སེམས། །གང་སྣང་ཀུན་ལ་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་ཡིས། །འཕོ་མེད་བདེ་བ་ཆེ་ལ་འདུན་པར་བྱ། །ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་མང་པོས་ཤ་ཐང་ཆད། །ངག་གི་སྨྲ་བ་མང་པོས་ཀུན་རྟོག་སློང་། །སེམས་ཀྱི་བསམ་བསམ་མང་པོས་ཟུག་རྔུ་བསྐྱེད། །ཆུ་གཉེར་ལྟ་བུའི་ཚེགས་ཆེན་འདི་བསྐྱུར་ལ། །ལས་དང་སྨྲ་དང་སྤྲོས་ལ་དགའ་བ་ཡི། །ཉེས་པ་གང་ཞིག་ལྷ་མིའི་བླ་མ་ཡིས། །མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བདེན་ཚིག་དྲན་གྱིས་ལ། །རྟག་ཏུ་རང་སེམས་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས
Chinese
我连微尘许都没有。 大多是烦恼痛苦的自性。如果不能一下子转变众多的分别念，就像小孩子拿着石子和木棍一样，不会自然放弃，一直那样持续，那样沉溺。因此，彻底断除恶习和分别念。如果不停住相续的造作，就无法获得习惯的暖相，无法把握自己。所以，用一瞬间也不放逸的努力，努力使持续的精进依赖年月。如果不切断下坠的链条并加以修习，禅定就无法产生无垢的自光。逐渐地，越来越平静，越来越平静地安住，以放松的姿态将下坠融入法界。贪欲者的欲望，被说成像狗一样。在寂静处时，观察自己的心。如果好好观察，对于贪欲的欲望，如果像狗一样持续不断，那就是羞耻的事情。这个充满希望的心，是动摇的自性。有些人想要朋友，有些人想要名声。有些人想要财富，有些人想要奉承。没有得到就痛苦，得到了也不满足。就像在梦里喝水一样，没有满足的时候。像木柴中的火一样，自己的心没有满足的时候。从欲望的对境中转移心念，努力一心一意地安住在内心。在难以忍受、无边无际的痛苦的自性中，变成了轮回的海洋。即使暂时显现出快乐，也像罗刹女的白色微笑一样，充满欺骗。一瞬间也不停留，像闪电一样炫耀着虚伪。无论使用多少，都不会满足。无论多么美好，也永远无法信任。无论显现成什么样，都不是真实存在的。越是执着，就越是痛苦的根源。如果加以观察和分析，轮回的诸法，就像水中的树木一样，必定缺乏实义。如果明白了这一点，就要对有为法、变迁的事物，好坏平等，没有执着的破烂的心。对于所显现的一切，以自然生起的方式，渴望不变的大乐。身体的劳作过多，会使身体疲惫。口中的言语过多，会引发分别念。心中的思虑过多，会产生痛苦。放弃像水波一样的巨大辛劳，对于喜欢事业、言语和戏论的过失，诸天和人类的导师，在经中说过的真实之语要牢记在心。永远守护自己的心，是苦行。
English
I don't have even a speck of ego. Mostly, it's the nature of afflictions and suffering. If you don't transform the many thoughts into one Dharma all at once, like a child holding pebbles and sticks, it won't naturally let go, it will continue like that, indulging in it. Therefore, completely cut off bad habits and conceptual thoughts. If you don't prolong the continuum of abiding actions, you won't gain the warmth of habit, you won't be able to grasp yourself. So, with the effort of not being distracted for even a moment, strive to make continuous diligence dependent on years and months. If you don't cut the chain of downward tendencies and cultivate it, meditation won't produce the stainless self-radiance. Gradually, becoming more and more peaceful, abiding more and more peacefully, with a relaxed and clear mind, purify the downward tendencies into the expanse of space. The desire of a greedy person is said to be like a dog. When in solitude, look at your own mind. If you examine it well, regarding the desire for craving, if it's like a dog constantly indulging, it's a shameful thing. This hopeful mind is of a wavering nature. Some want friends, some want fame. Some want wealth, some want flattery. Not achieving it is painful, and even achieving it is not satisfying. Like drinking water in a dream, there is no satisfaction. Like fire in firewood, one's own mind is never satisfied. Turn the mind away from the objects of desire, and strive single-mindedly to abide correctly within. In this ocean of existence, which is the very nature of unbearable, boundless, and invisible suffering, even if temporary happiness appears, it is deceptive like the white smile of a Rakshasa woman. It doesn't stay for a moment, flaunting falsehood like lightning. No matter how much you use it, it won't satisfy you. No matter how good it is, there is never any trust. No matter how it appears, it is not truly established. The more you cling to it, the more it becomes the cause of suffering. If you examine and analyze, the phenomena of samsara, like trees in water, are definitely devoid of essence. Knowing this, one should have a tattered mind that is indifferent to good and bad, without attachment to conditioned and changing things. With whatever appears, naturally arising, aspire to the great, unchanging bliss. Too much physical activity exhausts the body. Too much speech stirs up conceptual thoughts. Too much mental thinking creates pain. Abandon this great effort like water ripples, and remember the true words spoken in the sutras by the teacher of gods and humans regarding the faults of delighting in actions, speech, and elaboration. Always guarding one's own mind is asceticism.