Tibetan
ས་ཅད་ཀྱིས་ཡོད་གོ་མི་ཆོད་དེ། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་ངོར་གོ་མི་ཆོད་ལ། དོན་དམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་ཞིང་དེ་དག་དོན་དམ་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་མིན་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པས་ཡོད་གོ་ཆོད། དོན་དམ་པར་མེད་པས་མེད་གོ་ཆོད་ཅེས་ཟེར། རང་སྟོང་པའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཤ་སྟག་པས། དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཆོས་མི་སྲིད་ལ། གཞན་སྟོང་པའི་ལུགས་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དོན་དམ་རང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་རབ་ལན་དུ་གསལ་ཏེ་རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་ལུགས་སོ། །ཕྱི་མ་གཞན་སྟོང་གི་དོན་དམ་སྒྲུབ་ཚུལ་དེ་གནས་སྣང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་བཟོད་མེད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ། ཡོད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །འདི་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་བདག་གཉིས་དང་། དེས་བསྐྱེད་པའི་མ་དག་འཁོར་བའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་གནས་སྣང་མི་མཐུན་ཏེ། བདག་མེད་ལ་བདག་ཡོད་པར་སྣང་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཀྱང་མ་དག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པས་ཕྱེ་བ་ ཟག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་འཁྲུལ་ཞིང་གནས་སྣང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་མེད་པར་དམིགས་པ་དང་། རང་བཞིན་དག་པ་ལ་དག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ༈ །དེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པར་དཔྱད་བཟོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་སྣང་སྟོང་བདེན་གཉིས་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། དག་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡང་དུ་མར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི་མི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པས། འདི་གཉིས་འགལ་མེད་དུ་གོ་དགོས་ཀྱི། སྔ་ཕྱིའི་དོན་དམ་འཇོག་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་ཕན་ཚུན་རྩོད་པ་སྨྲ་ན་གཞན་སྟོང་རང་གི་ལུགས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་བྱེད་དོན་དམ་དཔྱོད་རིགས་ཡིན་ན། རིགས་པ་དེས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དམིགས་མཚན་ཀུན་བྲལ་གྱི་སྟོང་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཀྱི། མི་སྟོང་ན། བདག་གཉིས་ཀ་ཡོད་པའང་མི་ལྡོག་སྟེ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པ་དང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དེ་ཆོས་བདག་ཡིན་པར་ཟློག་ཏུ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ན་རིགས་པའི་འཇུག་པ་ཁྱད་མེད་པས་འཁྲུལ་པའི་བ
Chinese
一切都不能以存在来理解，也不能以圣者的智慧来理解。胜义谛和无二的基、道、果的一切法，从自身来说不是空性的，而且这些是胜义谛，不是世俗谛，因此以胜义谛存在，所以能以存在来理解。以胜义谛不存在，所以能以不存在来理解。自空宗认为一切都是胜义谛不存在的，因此不可能有胜义谛存在的法。而在他空宗看来，胜义谛不存在就是世俗谛，胜义谛存在就是胜义谛本身。自宗在辩论中阐明了自空宗的观点。后者他空宗的胜义谛成立方式是，根据存在显现是否一致来判断，胜义谛的观察无法观察的，就是胜义谛不存在的；存在的，就是胜义谛成立的意义。这两者都是观察世俗谛的量，而不是成立自己的体性不空性。因此，两种我执所执的对境二我，以及由此产生的染污轮回的显现，一切都是世俗谛，即存在显现不一致，因为在无我中显现为有我，本来清净也显现为不清净。由无我所区分的无漏涅槃之法称为胜义谛，因为不颠倒且存在显现一致，即在无我中执著无我，本来清净也显现为清净。虽然如此，缘起的显现是无欺骗的，是世俗谛，而胜义谛是无法观察的，如果从显现空性和二谛成立方式的角度来说，清净的色身和智慧的显现也是从多方面显现的角度来说是空性的，而不是不空性的。因此，这两者必须理解为无矛盾，如果将前后胜义谛的安立方式混淆，互相争论，那么他空宗自己的宗义也无法成立，因为如果是安立世俗谛的胜义谛观察理智，那么这个理智也必须承认色身和智慧是远离一切相状的空性，如果不空性，那么两种我也无法遣除，因为具有色身和智慧的补特伽罗有补特伽罗的我，而且色身和智慧真实成立就是法我，这是无法否定的。这样一来，理智的运用没有差别，因此是迷惑的
English
Everything cannot be understood by existence, nor can it be understood by the wisdom of the noble ones. All the dharmas of the basis, path, and result, which are inseparable from ultimate truth, are not empty from their own side, and these are ultimate truths, not conventional truths. Therefore, because they exist as ultimate truths, they can be understood by existence. Because they do not exist as ultimate truths, they can be understood by non-existence. The self-empty school believes that everything is ultimately non-existent, so there can be no dharma that exists as ultimate truth. But in the other-empty school, if ultimate truth does not exist, it is conventional truth, and what exists as ultimate truth is ultimate truth itself. Our own school clearly explains the views of the self-empty school in debates. The way the other-empty school establishes ultimate truth is based on whether existence and appearance are consistent or inconsistent. What cannot be observed by the investigation of ultimate truth is the meaning of ultimate truth not existing; what exists is the meaning of ultimate truth being established. Both of these are valid means of examining conventional truth, not establishing that one's own nature is non-empty. Therefore, the two selves that are the objects of the two kinds of self-grasping, and all the appearances of impure samsara that arise from them, are all conventional truths, that is, existence and appearance are inconsistent, because in selflessness, self appears to exist, and what is naturally pure also appears to be impure. The dharmas of stainless nirvana, which are distinguished by selflessness, are called ultimate truth, because they are not deceptive and existence and appearance are consistent, that is, in selflessness, one apprehends selflessness, and what is naturally pure also appears to be pure. Even so, the appearance of dependent arising is not deceptive, it is conventional truth, and ultimate truth cannot be observed. If we consider it from the perspective of how appearance and emptiness and the two truths are established, the appearance of the pure form body and wisdom is also empty from the perspective of appearing in many ways, but it is not non-empty. Therefore, these two must be understood as non-contradictory. If the ways of establishing ultimate truth before and after are confused and they argue with each other, then the other-empty school's own tenets will not be established, because if it is the ultimate truth investigating intellect that establishes conventional truth, then that intellect must also admit that the form body and wisdom are empty of all characteristics. If it is not empty, then the two selves cannot be refuted, because the person who has the form body and wisdom has the self of the person, and the form body and wisdom that are truly established are the self of phenomena, which cannot be denied. In this way, the application of intellect is no different, so it is deluded.
Tibetan
དག་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་པའམ། ཡང་ན་མ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ ལའང་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་འགྲུབ་བོ། །བདེན་གཉིས་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནམ་ཡང་མི་ཟློག་པར་འགྲུབ་ཀྱང་། གནས་སྣང་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བདེན་གཉིས་འདི་ཡང་ཁས་ལེན་ངེས་པར་དགོས་ཏེ། སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལའང་། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་བསླུ་མི་བསླུའི་ཁྱད་ཕྱེ་དགོས་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཚད་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་མི་དགོས་སོ། །དོན་དམ་པའི་མིང་བཏགས་ཚད་སྟོང་རྐྱང་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ལ་གཞལ་ལུགས་ཀྱི་མིང་སོ་སོར་འོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་འདི་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེའོ།། ༈ རྒྱུད་བླའི་དོགས་བཤད། སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གསུངས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་ཁམས་སུ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། སེམས་ཞུམ་སོགས་ཉེས་པ་ལྔ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་གསུངས། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་འདྲའི་ཁམས་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་རྫུས་ཚིག་དྲང་དོན་ནམ། ངེས་དོན་གང་ཡིན་ན། དྲང་དོན་ ཡིན་ན་རྒྱུད་བླའི་རང་ཚིག་དང་དངོས་སུ་འགལ། ངེས་དོན་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཇིག་མེད་རྟག་པའི་ལམ། ཐེག་ཆེན་རྟོགས་རིགས་ཐུན་མིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡིན་པར་ཡང་། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི། །སོགས་ཀྱིས་བཤད་དེ། ལས་ཉོན་རྣམ་སྨིན་གྱི་བསྡུས་པའི་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་དབྱིངས་ལ་ཡེ་ནས་མི་ལྡན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཡིན་པས་འབྲལ་རུང་དང་། ཟག་མེད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མཁའ་གོ་འབྱེད་དང་། ཉི་མ་ལ་འོད་བཞིན་འབྲལ་མི་རུང་བར་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་ལྡན་ཏེ། གཤེགས་སྙིང་ནི་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་མིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་འོད་གསལ་ཡིན། དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཐོག་གཞི་ཡི་གནས་ལུགས་ཡིན། ཟུང་འཇུག་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ། དེ་རྟོགས་པས་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ལས་ཉོན་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕྲ་བ་གང་ཟག་ཕན་ཆད་སྤང་བྱ་གཏན་མེད་པ་ནི། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱིས་སོགས་གཞི་ཡིན། དེ་སྤང་བ་
Chinese
或者也有二我吗？或者在不错误的显现中，也成立二我空性。虽然说二谛者们也成立一切法显空双运离戏，是任何时候都不可否认地成立的。但是，也必须承认这种依处显现一致不一致所安立的二谛。因为，属于显现世俗谛方面的法，也必须区分错与不错、欺骗与不欺骗的差别，并非凡是世俗谛就一定是错乱显现。凡是安立为胜义谛的，也并非一定是单空，因为，世俗和胜义有各自衡量方式的两种道理，这在经部和论典中是广为人知的。吉祥！ རྒྱུད་བླའི་དོགས་བཤད།（宝性论的疑问解答） 如云和梦一样宣说一切法为空性后，接着询问，宣说一切有情的心之法性界为如来藏功德本具之界，有何必要？答：为了断除怯懦等五种过失。如此宣说，像这样没有功德之界，却说有，是虚伪语的不了义，还是了义呢？若是不了义，则与宝性论的自语直接相违。是了义，即生起菩提心后，不退转的无死常恒之道，是大乘证悟之理的不共之处。也是因为，“真实之边乃有为”等所说的。业烦恼异熟所摄的轮回之法，本来就不具于法界。因为自性清净，所以可以分离。无漏不住涅槃的一切功德，如虚空开阔和太阳有光一样，不可分离地具于自性中。如来藏不是仅仅单空，而是空性光明。这是所有法的本来初始之基位。是双运真谛无别的实相，是具足一切殊胜的空性。它是不住于自性之有寂，具有圆满的佛陀功德。证悟它，就能生起大乘道的一切功德。业烦恼异熟的细微习气乃至有情都不可断除，这是因为无明习气等是基。断除它
English
Or are there also two selves? Or in the non-erroneous appearance, the emptiness of two selves is also established. Although those who speak of the two truths also establish all phenomena as the union of appearance and emptiness, free from elaboration, which is undeniably established at any time. However, it is also necessary to acknowledge these two truths, which are established based on whether the basis of appearance is consistent or inconsistent. Because, even for phenomena that belong to the aspect of apparent conventional truth, it is necessary to distinguish between correct and incorrect, deceptive and non-deceptive, and not everything that is conventional truth must be a deluded appearance. Not everything that is labeled as ultimate truth must be mere emptiness, because the two ways in which conventional and ultimate truth have their own respective ways of measuring are well-known in the sutras and great treatises. Auspicious! ༈ Explanation of Doubts in the Uttaratantra. After stating that all phenomena are empty like clouds and dreams, what is the need to then say that the element of the nature of mind of all sentient beings is the realm of the Tathagatagarbha, which is a realm endowed with qualities? It is said that it is for the purpose of abandoning the five faults such as discouragement. Is such a statement, that such a realm exists even though it has no qualities, a false statement that is provisional or definitive? If it is provisional, then it directly contradicts the Uttaratantra's own words. It is definitive, that is, after generating the mind of enlightenment, it is the irreversible, indestructible, and permanent path. It is the uncommon aspect of the Mahayana realization lineage. That it is so is also explained by "The true limit is conditioned," etc. The phenomena of samsara, which are included in karma, afflictions, and ripening, are not inherently present in the element. Because it is naturally pure, it can be separated. All the qualities of the uncontaminated, non-abiding nirvana are present in its own nature inseparably, like the openness of space and the light of the sun. The Sugatagarbha is not merely emptiness, but emptiness is luminosity. That is the original ground of all phenomena. It is the indivisible state of the union of the two truths, the emptiness that possesses all supreme aspects. It does not abide in existence or peace in its essence, and it has the qualities of the Buddha spontaneously present. By realizing it, all the qualities of the Mahayana path arise. The subtle karma, afflictions, and ripening, even down to the individual, are not to be abandoned completely, because ignorance and habitual tendencies are the basis. Abandoning that