Tibetan
ཏེ་ཡོད་པར་ བཞག་པ་རྨི་ལམ་རང་ངོའི་རྟ་གླང་བཞིན་ནོ། །དཔྱད་ཅིང་དཔྱད་ན་ནང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་འབྱུང་ལ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའི་ཕུགས་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དང་། །སོགས་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྲིད་པར་རང་སེམས་དབང་གིས་འཆིང་ལ། རང་སེམས་གྲོལ་ན་གྲོལ་བ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་འཆིང་གྲོལ་མི་བྱེད་པར་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་བོ། །གོམས་པའི་དབང་གིས་མེ་གཅིག་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་ཚ་བ། ཁ་ཅིག་གིས་མི་ཚ་བ། ཁ་ཅིག་གིས་གནས། ཁ་ཅིག་གིས་སྲེག་བྱེད་སོགས་སུ་འཛིན་པ་བཞིན་ཏེ་མི་དང་མེ་ལྷ་སོགས་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཕྱི་དོན་ལའང་འཕྲལ་དུ་སྔགས་སོགས་ཀྱིས་མེ་མི་ཚ་བ། དུག་མེད་པར་ཡང་བྱེད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་འཕྲལ་གྱི་རྟེན་འབྱུང་ལས་མི་འདའོ། །ཕུགས་བཅད་ན་སྣོད་བཅུད་རྣམས་ལས་ཀྱིས་བཀོད་ལ་དེ་ཡང་སེམས་ཀྱིས་བྱས་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །སོགས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐབས་སུ་སྤྲོས་པ་ལོག་དགོས་ལ། དེ་ལྡོག་བྱེད་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །སྤྲོས་པ་ནི་རང་སེམས་ཀྱི་རང་རྩལ་ཏེ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་ འཛིན་པའི་དབང་གིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། འཛིན་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཅི་ལས་བྱུང་ན་སེམས་ལས་བྱུང་སྟེ། སེམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་ཅན་འདིའོ། །སེམས་གང་ལས་བྱུང་ན་འོད་གསལ་བའི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མར། ས་ནི་ཆུ་ལ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་གོང་འོག་གི་བསྟན་དོན་ནི། སྔགས་ལས། གང་ལས་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་ཏུ་འགྱུར་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཡང་འགྱུར་ཚུལ་ཕུགས་ཐག་བཅད་ན་རྫོགས་ཆེན་ལས། དང་པོ་གཞི་འཁོར་འདས་གང་ཡང་མིན་པ་ལས། ལམ་འཁོར་འདས་སུ་བྱུང་ཚུལ་གསུངས་པར་ཕུགས་ཆོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་སུ་སྔ་ཟེར་ན། སེམས་ཅན་སྔོན་སོང་གི་སངས་རྒྱས་མ་གཏོགས། ཡེ་ནས་འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་གདོད་མའི་མགོན་པོ་མེད་ན། སེམས་ཅན་སྔ་བར་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་འཁྲུལ་མཉམ་ལ་ལམ་སྟོན་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་གསུང་བ་ངེས་པར་འབབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་སྔ་ཕྱི་མེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་དང་པོ་འཁྲུལ་པ་དང་མཉམ་དུ་ཐོག་མའི་སངས་རྒྱས་དང་པོར་ གྲོལ་བ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོལ་འཁྲུལ་གྱི་ཐོག་མར་འདི་ཞེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློས་བཟུང་དུ་མེད་མོད།
Chinese
存在于那里， 安住于此犹如梦中自身的马和牛。仔细分析，内部习气的缘起最终是内道佛教的宗义之精髓。心性即是众生世间，等等。因此，在轮回中，被自己的心所束缚，自己的心解脱即是解脱，并非由自在天等束缚或解脱，这是以事实证明的。由于习惯的力量，对于同一团火，有些人觉得热，有些人觉得不热，有些人觉得舒适，有些人觉得烧灼，就像人和火神等一样。同样，对于外境，立即通过咒语等使火不热，毒药也变得无害。但这些也无法超越暂时的缘起。归根结底，器情世间由业力所造，而这又是心所为。如“业与烦恼分别念”等。因此，从轮回中解脱的方法是止息戏论，而证悟那止息戏论者本身即是成立的。戏论是自心的自力，由于执着于各种显现。因此，经中说：“由执着而痛苦。”那么，能取所取的戏论从何而来呢？它从心而来，即心本身具有能取所取的本性。心从何而来呢？它从光明清净的法界而来。如《宝性论》中说：“地依于水”等等。因此，上下部经的教义要点是，如密咒中所说：“从何处三有的一切都转变”等等。如果要确定其转变方式的究竟，那么在《大圆满》中，从“最初的基，非轮涅任何一者”开始，讲述了“道如何成为轮涅”的方式，从而确定了究竟。因此，如果说众生和佛陀有先后，除了先前的众生佛陀之外，如果没有从未迷失的原始怙主，就必须承认众生在前。如果这样，就会出现迷失相同而没有导师的过失。因此，应该说佛陀和众生没有先后，因为众生最初迷失的同时，最初的佛陀也同时解脱。虽然无法用名言概念来把握解脱和迷失的最初。
English
Existing there, Remaining there is like one's own horses and cows in a dream. Upon careful examination, the ultimate of the dependent origination of inner imprints is the essence of the tenets of inner Buddhism. Mind itself is the sentient world, and so on. Therefore, in samsara, one is bound by the power of one's own mind, and liberation is when one's own mind is liberated. Not by Ishvara or others, binding or liberating, this is proven by fact. Due to the power of habit, some perceive a single fire as hot, some as not hot, some as comfortable, and some as burning, like humans and fire gods, and so on. Similarly, regarding external objects, one can immediately use mantras, etc., to make fire not hot and poison harmless. However, these also do not transcend temporary dependent origination. Ultimately, the container and its contents are arranged by karma, and that is also done by the mind. As it says, "From karma and afflictions, conceptual thoughts," and so on. Therefore, the method for liberation from samsara is to reverse elaboration, and realizing that which reverses it is established. Elaboration is the self-power of one's own mind, due to the power of clinging to various appearances. Therefore, it is said, "Suffering arises from clinging." If so, from where does the elaboration of grasper and grasped arise? It arises from the mind, that is, the mind itself has the nature of grasper and grasped. From where does the mind arise? It arises from the realm of clear light. As it says in the Uttaratantra, "Earth depends on water," and so on. Therefore, the teaching point of the sutras, both higher and lower, is as it says in the tantras, "From where all three realms of existence transform," and so on. If one were to determine the ultimate way of transformation, then in Dzogchen, from "The first ground, which is neither samsara nor nirvana," it explains how "the path becomes samsara and nirvana," thereby settling the ultimate. Therefore, if one says that sentient beings and Buddhas are earlier or later, apart from the Buddhas who were sentient beings before, if there is no primordial protector who has never been deluded, then one must accept that sentient beings are earlier. If so, the fault of being equally deluded without a guide will necessarily follow. Therefore, one should say that Buddhas and sentient beings are not earlier or later, because the first sentient being is deluded at the same time as the first Buddha is liberated. Although the beginning of liberation and delusion cannot be grasped by conceptual thought.