Tibetan
་དོན་དམ་པའོ། །དམིགས་དམིགས་མེད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་ནས་ལམ་ཚོགས་གཉིས་ལ་སློབ་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པའོ། །དགེ། ༈ །ལས་དང་པོ་པ་གནས་ལུགས་ལ་གོ་མྱོང་གནད་དུ་མ་སོང་བ་དག་གི་བསམ་ངོར། སྟོང་པས་སྣང་བ་བཀག་པ། སྣང་བས་སྟོང་པ་བསྒྲིབ་པ་ལྟར་སོང་ནས་དོན་གཅིག་ཏུ་འཆར་མ་བཏུབ་པའི་ཚེ་དབུ་མའི་དོན་མ་གོ་བ་ཡིན། དེ་རེ་ཞིག་བདེན་མེད་སོགས་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་དེས་ཁ་ཁྲིད་བྱ་བ་ལས་འོས་མེད། བདེན་གཉིས་དོན་གཅིག་ཤར་ཚེ། སྟོང་བས་སྣང་བ་མ་བཀག །སྣང་བས་སྟོང་པ་མི་སྒྲིབ་པར་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དོན་གཅིག་རྟོགས་ཚེ་དབུ་མའི་དོན་གོ་བ་ཡིན། དེའི་ཚེ་ཡེ་ ནས་མ་སྟོང་ན་སྣང་ཚུལ་རྒྱུ་འབྲས་བྱ་བྱེད་སོགས་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་ལ། སྟོང་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཐད་པ་དང་། སྣང་བ་མིན་ན་སྟོང་པའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རི་རྭ་ལྟ་བུ་གཏན་མེད་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་མིན་ཞིང་། ཆོས་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་གཅིག་མེད་པ་དང་། སྔར་ཡོད་ཞིག་ནས་མེད་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ད་ལྟ་མ་སྐྱེས་ནས་མེད་པ་དང་། ཕྱོགས་ཁ་ཅིག་ན་བུམ་པ་མེད་པ་ལྟ་བུ་སོགས་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་ཇི་སྙེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ཚུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས། དེ་འཇིག་རྟེན་པས་རྟོགས་ནུས་ན། རང་བཞིན་མེད་པའམ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་མགོ་ཡང་མིན། སྟོང་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྟོང་པར་གནས་པ་གོ་བ་ཡིན་ལ། དེ་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་གཏན་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་དགོས་པ་ཡིན། དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་མེད་ན་དེའི་སྟོང་པའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་ཅན་མེད་པའི་རང་བཞིན་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྣང་སྟོང་འདི་གཉིས་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འབྲལ་མེད་ཡིན་པས། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་སྤང་བའི་ཕ་རོལ་ན་དོན་དམ་མམ་སྟོང་ཉིད། སྟོང་པ་སྤང་བའི་ཚུ་རོལ་ན་ སྣང་བའམ་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་མི་ཤེས་པས། ཡེ་ནས་འབྲལ་མེད་དུ་གོ་དགོས། དེ་ལྟར་ན། དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས། སྟོང་སྣང་། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་མཉམ་པ་སྟེ། ཚིག་དང་ལྡོག་པའི་ཁྱད་ཡོད་ཀྱང་། དོན་གྱི་ངོར་དབྱེར་མེད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །གནས་ལུགས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཁས་ལེན་མེད་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་དང་། འཛིན་པ་མེད་པ་དང་། བསམ་བྱ་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་ལ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ནས་ཅི
Chinese
是胜义谛。认识到有目标和无目标无有相违，并修学道和资粮二者，是正确的般若波罗蜜多。吉祥！ 对于初学者来说，如果对实相没有深刻的理解和体验，他们的想法会变成空性阻碍显现，显现遮蔽空性，以至于无法将二者理解为一个整体，这就是没有理解中观的含义。暂时来说，只能通过在心中浮现无实有等概念来引导。当二谛融为一体时，空性不会阻碍显现，显现也不会遮蔽空性，当认识到显现和空性无别，实为一个整体时，就是理解了中观的含义。那时，如果本来不是空性，那么显现、因果、作用等一切都不会成立。正因为是空性，所以这一切才成立。如果不是显现，那么空性也不可能存在。比如石女儿，像这样完全不存在的东西不是空性的含义。在一个事物上，互相不存在，或者曾经存在后来消失，或者未来尚未产生所以不存在，或者在某些地方没有瓶子等等，这些不存在的种种差别，只是世俗谛中不存在方式的差别。如果世间人能够理解这些，那也不是无自性或者空性的开端。空性是指，世俗谛中存在的诸法，本来就安住于无生的空性之中。这需要依靠一异等理证来理解。因此，如果世俗谛中存在的诸法不存在，那么它们的空性也不可能存在。没有自性的自性，没有法的事实，就像石女儿一样，将完全不存在。因此，显现和空性二者，以事物本性的方式不可分离。如果不了解远离了世俗显现的彼岸是胜义谛或空性，不了解远离了空性的此岸是显现或世俗谛，那么就必须理解它们本来就是不可分离的。这样一来，有目标和无目标，空和显，世俗谛和胜义谛都是平等的。虽然在词语和含义上有差别，但在意义上是无有差别的，应当这样理解。 再者，实相真谛无别，法界远离戏论，在证悟了此等境界的行境中，没有承认，没有目标，没有执着，以及思和言的止息。如果没有这样认识，那么会怎么样呢？
English
That is the ultimate truth. Recognizing that having and not having an object are not contradictory, and studying the two paths of accumulation, is the correct prajnaparamita. Good! For beginners, if they do not have a deep understanding and experience of the nature of reality, their thoughts will turn into emptiness hindering appearance, and appearance obscuring emptiness, so that they cannot understand the two as a whole. This is not understanding the meaning of Madhyamaka. For the time being, there is no choice but to guide them by having concepts such as non-reality arise in their minds. When the two truths merge into one, emptiness does not hinder appearance, and appearance does not obscure emptiness. When one realizes that appearance and emptiness are inseparable and are one whole, then one understands the meaning of Madhyamaka. At that time, if it were not empty from the beginning, then all appearances, causes and effects, actions, etc., would not be valid. It is precisely because it is empty that all of this is valid. If it were not appearance, then emptiness would not exist either. For example, a barren woman's child, something that does not exist at all, is not the meaning of emptiness. The mutual non-existence of one thing, or something that existed and then disappeared, or something that has not yet been born in the future and therefore does not exist, or the absence of a vase in some places, etc., these various differences of non-existence are only differences in the way of non-existence in conventional truth. If worldly people can understand these, then it is not the beginning of no self-nature or emptiness. Emptiness means that the phenomena that exist in conventional truth abide in emptiness without arising from the beginning. This needs to be understood based on reasonings such as oneness and otherness. Therefore, if the phenomena that exist in conventional truth do not exist, then their emptiness cannot exist either. The self-nature without self-nature, the suchness without phenomena, like a barren woman's child, will completely not exist. Therefore, these two, appearance and emptiness, are inseparable in the nature of things. If one does not understand that the other shore, which is far from conventional appearance, is the ultimate truth or emptiness, and does not understand that this shore, which is far from emptiness, is appearance or conventional truth, then one must understand that they are originally inseparable. In this way, having and not having an object, emptiness and appearance, conventional truth and ultimate truth are equal. Although there are differences in words and meanings, they are not different in meaning, and this should be understood. Furthermore, the true reality is inseparable, the dharmadhatu is free from elaboration, and in the realm of experience of realizing this state, there is no acceptance, no object, no clinging, and the cessation of thought and speech. If one does not understand this, then what?
Tibetan
་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་དང་། སྐྱོན་གདགས་སུ་དོགས་པས་ཁས་ལེན་མེད་པ་ངན་གཡོའི་ལྟ་བ་དང་། ལྐུགས་པས་བུ་རམ་མྱོང་བའམ་བྱིས་པས་ལྷ་ཁང་མཐོང་བ་ལྟར་བརྗོད་མི་ནུས་པ་དང་། ཡང་ན་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་གཏན་མེད་དུ་བཟུང་ནས་བློ་ཡུལ་དུ་མ་ཤར་བའི་བསམ་མེད་བརྗོད་མེད་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མིང་བརྗོད་ཤེས་ཀྱང་དོན་ཕྱོགས་ཙམ་འཆར་མ་མྱོང་བའི་རང་མཚང་ལྷུག་པར་བསྟན་པར་ཟད་དོ། ༈ །དཔེར་ན་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་རིགས་པའི་ལམ་ནས་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པར། བདེན་པར་ གྲུབ་པ་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། རིགས་པའི་ལམ་ནས་བདེན་མེད་དུ་ངེས་ནུས་བདེན་གྲུབ་མེད་དོ་སྙམ་པ། བདེན་གྲུབ་མེད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འདྲ་ཡང་སྔ་མས་གོ་མི་ཆོད་ལ། ཕྱི་མས་ཆོད་པའི་ཁྱད་ཡོད་པ་ལྟར། ཧ་ཤང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་བྲལ་དམིགས་པ་མེད་པར་རིགས་པས་དཔྱད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ངེས་པ་མ་སྐྱེས་པར་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པ་དང་། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རིགས་པས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པ་གཉིས་འདྲ་བའི་གོ་སྐབས་ག་ལ་ཡོད་དེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ༈ །སྤྲོས་བྲལ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་རིགས་པས་འགྲུབ་ལ་བདེན་མེད་མེད་དགག་གི་མཚན་མ་ཙམ་རིགས་པས་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་དམ་དོན་དམ་དཔྱོད་རིགས་གང་གིས་འགྲུབ། ཐ་སྙད་དུ་འགྲུབ་པར་ངེད་ཀྱང་འདོད་མོད། དེ་ཙམ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མིན་ལ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་རིགས་ཀྱིས་གྲུབ་ན། བདེན་མེད་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་དཔྱད་བཟོད་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་དགོས་ན་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ༈ །མདོར་ན་རེ་ཞིག་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ། དོན་དམ་པར་དཔྱད་བཟོད་མེད་པ་ལ་བདེན་མེད་དང་། དེ་ཡོད་པ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྦྱར་བ་རང་ གཞན་སུས་ཀྱང་འདོད་པས། དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་། བདེན་མེད་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་མེད་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་ན་རྩོད་པ་མི་འབྱུང་ལ། ཐ་སྙད་ཅི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་མོད། དེ་ལྟར་ན་མཐར་ཐུག་སྤྲོས་བྲལ་དུའང་འགྲུབ་མོད། བདེན་མེད་མེད་དགག་གི་མཚན་མར་ཞེན་ནས་དེ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་འགོག་པ་ལྟར་ན། ཁྱོད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ནི་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ནའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས། བདེན་གྲུབ་མེད་ན་ཟུང་འཇུག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་སྣང་དོན་གཅིག་པའི་བདེན་གྲུབ་མེད་པ་རི་རྭ་དང་། དེའི་སྟོང་པ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ནི་བདེན་གྲུབ
Chinese
還有不執著的哈尚的見解，以及害怕被指責而沒有承認的奸詐的見解，還有像啞巴品嚐紅糖或孩子看見寺廟一樣無法表達的，或者認為所知和所說完全不存在，而執著於未在心中顯現的無思無言，這真是太可笑了。即使知道空性和真如的名字，也從未體驗過其意義，這只不過是徹底暴露了自己的缺點。༈ 。例如，在沒有通過理性的道路產生對真實成立的定解之前，認為沒有真實成立，以及能夠通過理性的道路確定無真實，認為沒有真實成立。雖然認為沒有真實成立在心中是相似的，但前者無法理解，而後者能夠理解，存在這樣的區別。同樣，哈尚在沒有首先通過理性分析，對一切法無邊無執著產生定解之前，什麼也不執著，以及通過理性獲得對四邊戲論寂滅的定解之後，什麼也不執著，這兩者怎麼可能有相似的機會呢？就像前者一樣。༈ 。戲論寂滅是通過無相的理性來證成的，如果認為僅僅通過理性就能證成無真實的無遮的相，那麼通過名言、勝義還是觀察的理性來證成呢？我們也認為通過名言來證成，但僅僅如此並非究竟的實相。如果通過究竟的觀察理性來證成，那麼執著於無真實本身就必須是經得起觀察的，並且變成真實成立，因為那是不合理的。༈ 。總之，暫時在建立名言的勝義時，沒有勝義的觀察的，就稱為無真實，而有勝義的觀察的，就稱為真實成立，這是自他任何人都認可的。如果承認沒有勝義的，以及無真實是勝義的觀察所無法觀察的，這些都是一個意思，那麼就不會產生爭論，無論如何命名都沒有矛盾。如果那樣，那麼最終也能夠證成戲論寂滅。如果執著於無真實的無遮的相，並且認為那是究竟的實相，從而阻礙戲論寂滅，那麼你的空性就只是真實成立的空性，如果沒有真實成立，那麼雙運也將不存在，因為空顯一味的真實成立不存在，就像兔角和它的空性一樣。沒有生滅是真實成立
English
Furthermore, there is the view of the Heshang, which does not grasp, and the deceitful view, which does not acknowledge for fear of being blamed. There is also the inability to express, like a mute tasting molasses or a child seeing a temple. Or, holding that knowable objects and expressible things are completely nonexistent, and clinging to a mindless, speechless state that does not arise in the mind, this is truly laughable. Even if one knows the names of emptiness and suchness, one has never experienced even a fraction of their meaning, and this only serves to expose one's own shortcomings. ༈ For example, without generating certainty through the path of reasoning that there is no true establishment, thinking that there is no true establishment, and being able to ascertain non-true existence through the path of reasoning, thinking that there is no true establishment. Although it seems similar to contemplate the absence of true establishment in the mind, the former cannot understand, while the latter can understand, and there is such a difference. Similarly, how can there be any opportunity for the Heshang, without first analyzing through reasoning that all phenomena are free from extremes and without focus, not to grasp anything, and to not grasp anything after gaining certainty through reasoning about the freedom from the four extremes of elaboration? It is just like the former. ༈ Freedom from elaboration is accomplished through reasoning without characteristics, but if one thinks that only the characteristic of non-affirming negation of non-true existence is accomplished through reasoning, then through which, nominal, ultimate, or analytical reasoning, is it accomplished? We also agree that it is accomplished through nominal designation, but that alone is not the ultimate reality. If it is accomplished through ultimate analytical reasoning, then clinging to non-true existence itself must be able to withstand analysis and become truly established, because that is unreasonable. ༈ In short, for the time being, when establishing the conventional ultimate, that which cannot withstand ultimate analysis is called non-true existence, and that which can is called true establishment, which is accepted by oneself and others. If one acknowledges that that which does not exist ultimately, and that which is non-true existence and cannot be analyzed by ultimate analysis, are all the same meaning, then there will be no dispute, and there is no contradiction no matter how it is named. If that is the case, then ultimately freedom from elaboration can also be accomplished. If, however, one clings to the characteristic of non-affirming negation of non-true existence and considers it to be the ultimate reality, thereby obstructing freedom from elaboration, then your emptiness is only the emptiness of true establishment. If there is no true establishment, then union will also not exist, because the true establishment of emptiness and appearance being of one taste does not exist, like a rabbit's horn and its emptiness. Without arising and ceasing is truly established.