Tibetan
་པར་དམིགས་སུ་མེད་པར་ལྟ་བ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་དེ། བདེན་མེད་དང་བདག་མེད་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གོང་རྣམས་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ཡིན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་ཁེགས་པས་སོ་ཟེར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དོན་དཔྱོད་ཀྱི་རིགས་པས་ཁེགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཁེགས་མི་དགོས་པས་སྐྱོན་མེད་ལ། ལམ་གྱིས་ཁེགས་ན་ལམ་མཐར་ཕྱིན་ནས་གཉིས་སྣང་ཟད་པའི་ཚེ་དེ་དག་གཏན་ཁེགས་སུ་འགྱུར་བས། སངས་རྒྱས་ལ་སྙིང་རྗེ་སོགས་མི་མངའ་བ་དང་། གནས་ལུགས་མི་གཟིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་ནི་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཕྱོགས་ལྷུང་ཅན་གྱི་ཁས་ལེན་བྱས་ན་མི་རུང་བས། བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡུལ་ལས་ཁས་ལེན་མེད་པར་རྟོགས་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་སྣང་ནུབ་པ་ནི་མེད་དགག་ལ་ནུབ་པའི་ཅི་མེད་ཅང་མེད་ཡིན་ན་མི་རུང་སྟེ། བདེན་ གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་མཐོང་བའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་གིས་ཡོད་པའམ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསམ་པར་ནུས་པ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བྱ་དགོས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཉིད། སོ་སོ་རང་རིག་པས་མཐོང་བ་ལ་གཉིས་ཆོས་གང་ཡང་མེད་དེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བདེན་གཉིས་དང་། སྐྱེ་སྐྱེ་མེད་གཉིས་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་རྟོགས་ན་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་གཏན་ལོག་ནུས་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན་ནོ། །གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཟད་པའི་ཚེ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་འབད་མེད་མཁྱེན་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བ་རྣམ་རྟོག་མེད་ལ། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པའང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། ཆོས་ཉིད་བསྒྲིབ་པའི་གེགས་ཕྲ་མོའང་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་ན་ཅིས་མི་མཁྱེན། མཁྱེན་ཚུལ་མཐའ་དག་སོ་སྐྱེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་མ་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་རྩ་བ་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཅིག་པུ་ལས་ཆོས་ ཉིད་གཞན་མེད་པ་འདི་གཙོ་བོའོ། །མེ་ལུག་ཟླ་ ༢ ཚེས་ ༡༢ ལའོ།། ༈ །བདེན་གཉིས་དཔྱོད་པའི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་མིན་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པ་མེད་དེ། རིགས་པས་མ་ཁེགས་པ་ལམ་གྱིས་ཁེགས་ན་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས
Chinese
对不作意而观有什么过失呢？就像无实和无我一样。如果上述这些是道的遮破，为什么呢？因为在等持智慧的面前不显现。如果说是以二取灭尽的等持所遮破，则非常不合理，即使以义理分析的理性能遮破，也不需要在名言中遮破，所以没有过失。如果以道遮破，那么道究竟圆满后，二取灭尽之时，这些将成为永断，那么佛陀将不具有慈悲等，并且将不照见实相。因此，观点如果是有偏袒于二谛各自一方的承认，则是不行的，必须了悟二谛双运无别，从各自自证的境界中没有承认。因此，二取灭尽如果是无遮，成为灭尽的什么都没有，什么都不剩，那是不行的，因为是证悟二谛双运之义的各自自证的境界。分别念不能以存在或不存在的名言来思量。然而，必须说二取不存在，因为法性二谛无别，唯是一点。在各自自证所见中，没有任何二法，即能取所取二者和二谛，以及生与无生二者等一切二法都不存在。因此，如果证悟二谛无别，就能永断二取的习气，否则不能。二取的习气灭尽之时，法界所摄的一切所知，在不作意的情况下，无勤而知是法性，因为不离法性，没有分别念。所有所知也不可能不是法性所摄，并且没有遮蔽法性的微细障碍，所以怎么会不知晓呢？所有知晓的方式都不是凡夫的行境，因为未转依的识不能知晓它的行境。因此，根本是二谛无别的实相，除此之外没有其他法性，这才是最重要的。火羊年二月十二日。༈。并非二谛观察的理性能遮破，而是仅仅是道的遮破，如果理性未遮破，而以道遮破，则会变成诽谤事物的道。就世间道而言。
English
What fault is there in viewing without intention? It is like non-reality and selflessness. If the above are obstructions to the path, why is that? Because they do not appear in the face of meditative wisdom. If it is said that they are obstructed by the samadhi that extinguishes dualistic appearance, that is very unreasonable, because even if they are obstructed by the reasoning that analyzes meaning, it is not necessary to obstruct them in name, so there is no fault. If they are obstructed by the path, then when the path is completely fulfilled and dualistic appearance is exhausted, these will become permanently obstructed, so the Buddha will not have compassion, etc., and will not see the reality. Therefore, it is not permissible to have a view that is biased towards either of the two truths, and it is necessary to realize that the union of the two truths is inseparable, without any acceptance from the realm of individual self-awareness. Therefore, the extinction of dualistic appearance is not a non-affirming negation, becoming an extinction of nothing and nothing left, because it is the realm of individual self-awareness that sees the meaning of the union of the two truths. Conceptual thought cannot be conceived by the terms of existence or non-existence. However, it must be said that dualistic appearance does not exist, because the nature of reality is the indivisibility of the two truths, a single point. In what is seen by individual self-awareness, there is no duality, that is, the duality of grasper and grasped, the two truths, and the duality of arising and non-arising, etc., all dualities do not exist. Therefore, if one realizes the indivisibility of the two truths, one can permanently reverse the habit of dualistic appearance, otherwise not. When the habit of dualistic appearance is exhausted, all that is known, encompassed by the dharmadhatu, is effortlessly known as the nature of reality without conceptualization, because it does not move from the nature of reality, there is no conceptualization. It is impossible that all that is known is not encompassed by the nature of reality, and there is no subtle obstacle that obscures the nature of reality, so how could one not know? All ways of knowing are not the realm of ordinary beings, because the consciousness that has not been transformed cannot know its realm. Therefore, the root is the reality of the indivisibility of the two truths, and there is no other nature of reality besides this, this is the most important. On the 12th day of the 2nd month of the Fire Sheep year. ༈. It is not that the reasoning that examines the two truths can obstruct, but only the path can obstruct. If reason has not obstructed, but the path obstructs, it will become a path of slandering things. In terms of the worldly path.
Tibetan
་ན། སུན་འབྱིན་གྱི་གཉེན་པོས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ལམ་གྱིས་འདོད་ཉོན་སྤོང་བ་ལྟ་བུ། ལམ་དེས་རིགས་པའི་ངོ་བོར་མེད་པ་དགག་པ་མིན་ཡང་། ཐ་སྙད་དཔྱོད་པས་སུན་འབྱིན་པར་ལྟ་བའི་ལྟ་བ་སྔོན་སོང་གི་ལམ་སྒོམ་པ་ཡིན་པས། དེས་རེ་ཞིག་སྤོང་ནུས་ཀྱི་གཏན་དུ་མི་ནུས་སོ། །འདས་ལམ་གཏན་དུ་བ་ཡིན་ན་ལྟ་བའི་ངེས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བཞིན་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། ༈ །ཡང་། དངོས་སྨྲ་བའམ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་དག་ན་རེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པ་དང་བླང་དོར་མེད་པར་རྟོགས་ན། ཕན་འདོད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྟེ། དགེ་ཆོས་སྒྲུབ་པ་དང་། མི་དགེ་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་ནས་བླང་དོར་བྱེད་དགོས་སོ་སྙམ་ན། གནས་ལུགས་ལ་གོ་མྱོང་མ་སྐྱེས་པ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག །གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་མེད་དང་བླང་དོར་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་ དུ་རྟོགས་པས། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཚུལ་ཙམ་དུ་དམིགས་པ་ཁེགས་ག་ལ་དགོས་ཏེ། འཁོར་འདས་བླང་དོར་དགག་སྒྲུབ་སྣ་ཚོགས་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་སུ་སྣང་ཡང་། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དམིགས་མེད་ཡང་དག་མཐའ་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་ནམ་ཡང་མི་གཡོའོ། །གནས་ལུགས་དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་ན། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་འཇུག་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་དགེ་སྒྲུབ་སྡིག་སྤོང་བླང་དོར་བྱེད་ཀྱང་། གནས་ལུགས་ལ་བླང་དོར་དང་དམིགས་པ་ཡོད་པར་འཛིན་མི་དགོས་ལ། གནས་ལུགས་ལ་དེ་དག་དམིགས་སུ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་དམིགས་པ་དང་བླང་དོར་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་མི་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་འགལ་མེད་ཡིན། གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་པ་མེད་རྒྱུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཡིན་ཏེ། མིན་ན་དེ་དག་གི་གནས་ལུགས་དེ་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ངོར། དམིགས་མེད་ཀྱི་བྱམས་སོགས་འབྱུང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡང་དག་ཡིན་ནོ། །གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དམིགས་པ་དེ་གཉིས་གང་རུང་མེད་པར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན། ཆོས་ ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་བདེན་གཉིས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཐ་སྙད་དམིགས་པ་བཞིན་གཉིས་ཆོས་མེད་པའི་དམིགས་མེད་མི་སྲིད་པས་དོན་དམ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་གནས་ལུགས་གཉིས་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པའི་དམིགས་མེད་གཞན་ཐ་སྙད་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བར་དོན་དམ་འབའ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཉིས་སུ་མེད་ཀྱང་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དང་། གཉིས་སུ
Chinese
是。以破斥的对治，如以第一禅的道断除欲界的烦恼。虽然此道并非遮破以理性的自性而无，但以名言分析而视为破斥的见解，是先行的修道，故能暂时断除，而不能永久断除。如果过去的道是永久的，则依赖于见解的定解先行而修的道。又，实事论者或属于彼方者说：如果了悟一切法无所缘且无取舍，则利益他人的布施等如何产生？因为必须缘着行善断恶，才能取舍。汝未生起对实相的体验，谛听！于实相中，以无所缘且无取舍而平等 了悟，怎能遮止仅是世俗显现的所缘？虽然显现为轮回涅槃、取舍、遮破、建立等种种不相杂的法，然彼显现之实相，从未动摇于无所缘之真实边际平等性。若了悟如是实相，则自然对未如是了悟之有情生起悲悯，如佛陀和菩萨。于名言中，虽行善断恶而取舍，然于实相中，不必执着有取舍和所缘，且于实相中，因彼等无所缘，故不必于名言中成为无所缘和取舍，此二者无有相违。于实相中无所缘，是因这些名言之法，否则彼等之实相将不成其为实相。故于了悟法性和法相无有相违之境，生起无所缘之慈等，乃是极为清净的大乘正道。于实相中虽无所缘，然于名言中所缘，若此二者阙一而成为一边，则以法相和法性所分的二谛将不成立。或者如名言所缘般，无有二法的无所缘不可能，故将不成其为胜义谛。或者实相是无有任何二法的无所缘，而其他名言二法皆不显现，将成为唯一的胜义谛。故无二却显现为二，以及二
English
Yes. With the antidote of refutation, such as abandoning the afflictions of the desire realm with the path of the first dhyana. Although this path does not negate the absence of inherent existence by reason, it is the practice of the path that precedes the view of considering it a refutation by nominal analysis. Therefore, it can temporarily abandon, but cannot permanently abandon. If the past path is permanent, then it relies on the path of meditation that precedes the certainty of the view. Furthermore, those who assert reality or belong to that side say: If one realizes that all dharmas are without object of focus and without acceptance or rejection, then how can generosity and other acts of benefiting others arise? Because one must focus on doing good and abandoning evil in order to accept or reject. You who have not experienced the understanding of reality, listen! In reality, by equally realizing without object of focus and without acceptance or rejection, how can the object of focus, which is merely a conventional appearance, be prevented from arising? Although it appears as samsara and nirvana, acceptance and rejection, negation and establishment, and various unmixed dharmas, the reality of that appearance never wavers from the equality of the true ultimate limit without object of focus. If one realizes such a reality, then compassion naturally arises for sentient beings who have not realized it in that way, like the Buddhas and Bodhisattvas. In name, although one practices good and abandons evil, accepting and rejecting, in reality, one does not need to cling to acceptance and rejection and object of focus, and in reality, because they are without object of focus, one does not need to become without object of focus and acceptance and rejection in name. These two are not contradictory. The reason for the absence of object of focus in reality is these nominal dharmas, otherwise their reality will not be their reality. Therefore, in the face of realizing that dharma nature and dharma characteristics are not contradictory, the arising of love and so on without object of focus is the perfectly pure Mahayana path. Although there is no object of focus in reality, if either of these two, the object of focus in name, is missing and becomes one-sided, then the two truths divided by dharma characteristics and dharma nature will not be established. Or, like the object of focus in name, the absence of object of focus without two dharmas is impossible, so it will not become the ultimate truth. Or, reality is the absence of object of focus without any two dharmas, and all other nominal two dharmas do not appear, it will become the only ultimate truth. Therefore, non-duality but appearing as duality, and duality