Tibetan
དམིགས་པ་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པས་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་གནས་པའོ། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལྷུང་བས་ཐེག་ཆེན་ལས་ཉམས་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་ཟུང་དུ་ཞུགས་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པར་གོ་དགོས་སོ། ལྕགས་ཡོས་ཟླ་༡༠ཚེས་༡༥ལའོ།། ༈ ཁ་དོག་ཡིན་ཁྱབ་སྐོར་ལ། དཀར་པོ་ཟླ་བའམ་དུང་གི་མདོག་ལྟ་བུ། སེར་པོ་གསེར་རམ་བ་བླའི་མདོག་ལྟ་བུ། དམར་པོ་པདྨ་རཱ་གའམ་བྱེ་རུའི་མདོག་ལྟ་བུ། ལྗང་གུ་གཡུའམ་སྤང་གི་མདོག་ལྟ་བུ། སྔོན་པོ་འཛམ་གླིང་གི་ནམ་མཁའི་མདོག་ལྟ་བུ། དབྱིབས་ལ་ཟླུམ་པོ་ཟླ་བ་ཉ་གང་བའི་དབྱིབས་ཅན། གྲུ་བཞི་སོགས་ལའང་དེས་འགྲེས་ཏེ། ཟླ་གམ་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཀུན་ལ་ཡོངས་གྲགས་མི་འགྱུར་བ་བཀོད་ན་གོ་བདེ་ཚིག་འཁྲི་ཆོད། རིང་པོ་གྱེན་དུ་བལྟ་དགོས་པའི་ལྗོན་ཤིང་། ཐུང་ངུ་གྲོག་སྦུར་གྱི་ཡན་ལག །ཆེ་བ་རི་རབ། ཆུང་བ་སྣང་དུ་རུང་ཙམ་གྱི་རྡུལ་ཕྱལ་ལེ་བ་མེ་ལོང་ མཉམ་པའི་ངོས་ལྟ་བུ། ཕྱལ་ལེ་བ་མིན་པ་རྒྱ་མཚོའི་རླབས་ལྟ་བུ་སོགས་བཀོད་ན་ལེགས་པས་ཡང་དག་པར་དཔྱོད། །དགེ། ༈ །ཡང་། རིགས་པསདགག་བྱ་བདག་གཉིས་ལམ་གྱིས་དགག་བྱ་བདག་འཛིན་གཉིས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་སོགས་དང་། ཉོན་མོངས་རྐྱེན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ལྟ་ལས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ཁེགས་པས་བདག་འཛིན་ཁེགས། དེ་ཁེགས་པས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཁེགས། ཉོན་མོངས་ཁེགས་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཁེགས། རྒྱུ་ལས་ཉོན་ཁེགས་པས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འགགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་གྱིས་བདག་གཉིས་རིགས་པས་ཁེགས་ལ། དེ་ཁེགས་པས་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཁེགས། དེ་ཁེགས་པས་སྒྲིབ་གཉིས་ཁེགས་ཏེ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་འགགས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འགྲུབ་བོ། །མུ་བཞི་ནི་དོན་དཔྱོད་ཀྱི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་མིན་པ་མེད་དེ་ལྟ་སྒོམ་ཀུན་གྱིས་སོ། །ཐ་སྙད་དཔྱོད་པས་ཡོད་པ་ཁེགས་པ་རི་བོང་རྭ་ལྟ་བུ་ རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ཀྱང་ལམ་གྱི་མིན་ནོ། །ལམ་གྱི་དགག་བྱ་བདག་འཛིན་གཉིས་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས། གཉིས་ཀའི་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ལྟ་བུ། གཉིས་ཀའི་དགག་བྱ་མིན་པ་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་དམ་བདག་མེད་རྟོགས་མཁྱེན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་དོན་དཔྱོད་ཀྱི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། བདེན་གྲུབ་དགག་བྱར་བརྗོད་དགོས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་རང་མཚན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྟོགས་ནས། དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་གོ་དགོས་ཀྱི། བདེན་གྲུབ་ཡན་གར་བ་དགག་པ་ཡིན་ན། བདེན་མེད་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་བུམ་སོགས་གཉིས་ཀ་དོན་དམ་པར་དམིགས་པས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་ཀྱི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་མི་ལྡོག་དེ་ལྟ་ན་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་གཉིས་སྣང་མངོན་གྱུར་ཀྱང་ལོག་པ་མི་སྲིད་ན། ས་བོན་དང་བག་ཆགས་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། སྤོང་ཚུལ་དང་པོ་མངོན་གྱུར། དེ་ནས་ས་བོན། དེ་ཟད་ནས་བག་ཆགས་སྤོང་བ་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རིམ་པས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་མིན་ན། བདེན་གྲུབ་ཡན་གར་བ་ཁེགས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་ལ། དེས་ན་དེ་ལ་དམིགས་པའང་དོན་ དམ་མཉམ་བཞག་གིས་མི་ལྡོག་པས་གཉིས་སྣང་ལྡོག་ཐབས་མེད། ལྡོག་ན་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོའི་འཇིགས་རྒྱུར་ཐལ་སོགས་གསུམ་འབྱུང་ངོ་། །དང་པོ་རིགས་པས་ངེས་པ་རྙེད་དུས་གཉིས་སྣང་མངོན་གྱུར་མི་ལྡོག་ཀྱང་དེར་ཞེན་ལྡོག །སྦྱོར་ལམ་དུ་མངོན་གྱུར་ལྡོག་ཀྱང་ས་བོན་མི་སྤོང་། འཕགས་སློབ་ཀྱིས་ས་བདུན་དུ་ས་བོན་སྤོང་། དག་སར་བག་ཆགས་སྤོང་ངོ་། །དེས་ན་མདོར་བསྡུ་ན། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པས་གཉིས་སྣང་སྤོང་བ་ཡིན་གྱི། བདེན་སྟོང་མེད་དགག་གིས་ཅུང་ཟད་མིན་ནོ། །འདི་གལ་ཆེ། བུམ་པའི་སྟེང་དུ་ཆོས་བདག་འགོགས་ཀྱི་བུམ་པ་མི་འགོག་པར་སྨྲ་དགོས་ཀྱང་། ཆོས་བདག་འདི་བུམ་པ་དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་ཡིན་པས། དོན་དམ་དུ་བུམ་པ་མི་དམིགས་པ་ལ་གོ་དགོས་ཀྱི་ཡན་གར་དུ་མེད། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་རྒྱུ་བུམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་གོ་དགོས། ཁྱོད་ལྟར་ན་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་མི་དགག་རྒྱུའི་ཆོས་མེད་པས། གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་དང་ཕར་ཕྱིན་གནས་ལུགས་དང་སྟོང་ཉིད། བདག་མེད་རྟོགས་མཁྱེན་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་ན། དེ་མེད་པར་ལྟ་དགོས་པས་མི་ འཐད་ཟེར་ན། དེ་དག་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པར་ལྟ་དགོས་ཀྱང་། དེ་དག་མེད་པར་ལྟ་ག་ལ་དགོས་ཏེ། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལྟ་བ་ཡིན་པས་ཡོད་མེད་དུ་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །ཁས་ལེན་རྣམ་གྲངས་པའི་ལྟར་ནའང་། དེས་དོན་དམ
Chinese
当有执着的时候，即使获得了无分别的智慧，也无法进入法界戏论寂灭的境界，所以是安住在有执着的见解上。因此，像观想菩提心和因果存在等等，也都会落入有执着的行境，从而偏离大乘，如果与无执着双运，就应该理解为具有大乘的意义。铁兔年十月十五日。关于颜色的周遍：白色如月亮或海螺的颜色；黄色如黄金或姜黄的颜色；红色如红莲宝石或珊瑚的颜色；绿色如翡翠或草地的颜色；蓝色如地球天空的颜色。形状方面，圆形如满月的形状。正方形等等也依此类推。如果列举像初八的月亮这样众所周知、不会改变的事物，就容易理解，也能避免词句繁琐。长的是需要向上看的树木；短的是蚂蚁的肢体；大的是须弥山；小的是能够看见的微尘；平坦的如镜子的表面；不平坦的如大海的波浪等等，这样列举比较好，要正确地辨别。善哉！
English
As long as there is clinging, even if one attains non-conceptual wisdom, one cannot enter the peaceful state of the cessation of elaboration in the Dharmadhatu. Therefore, one abides in a view that has clinging. Thus, contemplating the existence of Bodhicitta and cause and effect, etc., also falls into the realm of clinging, thereby deviating from the Mahayana. If it is united with non-clinging, it should be understood as possessing the meaning of the Mahayana. Iron Rabbit Year, 10th month, 15th day. Regarding the pervasiveness of colors: White is like the color of the moon or a conch shell; yellow is like the color of gold or turmeric; red is like the color of a ruby or coral; green is like the color of jade or grass; blue is like the color of the Earth's sky. In terms of shape, round is like the shape of a full moon. Squares, etc., are explained in the same way. If one lists things that are well-known and unchanging, such as the eighth-day moon, it is easy to understand and avoids wordiness. Long is like a tree that needs to be looked up at; short is like the limb of an ant; large is like Mount Meru; small is like a dust particle that can be seen; flat is like the surface of a mirror; uneven is like the waves of the ocean, etc. It is better to list them this way, so discern correctly. Good!
Chinese
或者是不存在，如实证悟法性或者无我。也就是说，以意义辨析的理智所破斥的，是一切法都以自性或者自性成立，必须说成是真实成立的破斥对象。然而，在证悟一切法无自性以及人我自相或自性之后，必须理解为在胜义中无所缘。如果破斥的是独立存在的真实成立，那么真实不存在和世俗的瓶子等二者，因为在胜义中有所缘，所以真实成立的三轮不缘取。如果法的诸三轮不返回，那么安住于此，即使二取显现，也不可能颠倒，更何况是种子和习气呢？断除的方式是，首先是显现，然后是种子，种子灭尽之后，以粗细的次第断除习气。如果诸事物在胜义中不是不存在，那么因为独立存在的真实成立被遮破，所以自己的自性不会空无。因此，缘取它也无法被胜义等持所返回，所以没有办法返回二取。如果返回，就会出现空性成为事物恐惧之因等三种过失。首先，以理智获得定解之时，即使二取显现不返回，也会返回对它的执着。在加行道中，显现返回，但是不舍弃种子。圣者在七地舍弃种子，在清净地舍弃习气。因此，总而言之，是通过证悟二谛无别的实相来断除二取，而不是通过真实空性的无遮止。这很重要。虽然必须说在瓶子上遮止法我，而不是遮止瓶子，但是这个法我是瓶子在胜义中所缘取的，因此必须理解为胜义中不缘取瓶子，而不是独立存在。因为在胜义中不缘取的原因是瓶子本身，所以必须理解为是二谛无别的究竟实相。如果像你一样，没有意义辨析所不破斥的法，如果慈悲和波罗蜜多、实相和空性，以及无我证悟是理智的破斥对象，那么必须视其为不存在，这不合理。虽然必须视其为在胜义中不缘取，但是怎么能视其为不存在呢？因为是二谛无别的实相之见，所以不承认是有是无。即使按照承认宗派的观点，它也是胜义。
English
Or it is non-existent, like realizing the suchness of reality or selflessness. That is to say, what is refuted by the reasoning of meaning analysis is that all phenomena are established by their own nature or self-nature. It must be said that what is refuted is truly established. However, after realizing that all phenomena are without self-nature and that the self of a person is without its own characteristic or self, it must be understood as unapprehendable in the ultimate sense. If what is refuted is independently existing truly established, then both the truly non-existent and conventional objects such as vases, because they are apprehended in the ultimate sense, the three wheels of truly established are not apprehended. If the three wheels of phenomena do not return, then abiding in that, even if dualistic appearances manifest, it is impossible to be reversed, let alone seeds and habitual tendencies. The way to abandon them is, first, manifestation, then seeds, and after the seeds are exhausted, habitual tendencies are abandoned in a gradual order of coarse and subtle. If things are not non-existent in the ultimate sense, then because independently existing truly established is refuted, one's own self-nature will not be empty. Therefore, apprehending it cannot be reversed by ultimate equipoise, so there is no way to reverse dualistic appearances. If it is reversed, then three faults such as emptiness becoming the cause of fear for things will occur. First, when certainty is gained through reasoning, even if dualistic appearances do not reverse, attachment to them will reverse. On the path of joining, manifestation reverses, but seeds are not abandoned. Noble disciples abandon seeds on the seven grounds, and habitual tendencies are abandoned on the pure ground. Therefore, in short, it is by realizing the reality of the inseparability of the two truths that dualistic appearances are abandoned, not by the mere negation of true emptiness. This is important. Although it must be said that the self of phenomena is refuted on the vase, not the vase itself, this self of phenomena is what the vase apprehends in the ultimate sense, so it must be understood as not apprehending the vase in the ultimate sense, not as independently existing. Because the reason for not apprehending in the ultimate sense is the vase itself, it must be understood as the ultimate reality of the inseparability of the two truths. If, like you, there is no phenomenon that is not refuted by meaning analysis, if compassion and the perfections, reality and emptiness, and the realization of selflessness are objects of refutation by reasoning, then it is unreasonable to have to view them as non-existent. Although it must be viewed as not apprehending them in the ultimate sense, how can one view them as non-existent? Because it is the view of the reality of the inseparability of the two truths, it does not affirm existence or non-existence. Even according to the view of the affirming school, it is ultimate.