Tibetan
་མེད་ཀྱང་དམིགས་པར་སྣང་བ་གཉིས་འགལ་མེད་དུ་ཡོད་པ་འདི་བདེན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཟབ་མོ་མུ་སྟེགས་སོགས་ལ་མེད་པ་ཡང་དག་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། ༈ །དང་པོ་ནས་བདེན་གཉིས་འགལ་འཛིན་གྱི་བློས། དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་མི་ནུས་པར། བདེན་གྲུབ་ཁེགས་པ་ལ་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཟུང་། དེ་དག་གི་ལྟར་ན། གནས་ལུགས་ནི་དངོས་དངོས་མེད་གང་དུ་དམིགས་པ་མེད་པ་མིན་པར་དངོས་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བདེན་གྲུབ་བཅད་པའི་མེད་དགག་ལ་གནས་ལུགས་སུ་རློམས། བདེན་གྲུབ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་མེད་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འགོག །བུམ་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད། དོན་དམ་པར་མེད་ཟེར་བ་ལས་འོས་མེད་ཀྱང་། དེ་དག་ལ་དྲིས་ན་བུམ་པ་དོན་དམ་པར་མེད་ན་ བུམ་པ་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པར་ཡང་ཁས་ལེན་རུང་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེས་གོ་མི་ཆོད་པར། བདེན་གྲུབ་ལོགས་སུ་ཕྱེ་བས་ཅི་བྱ། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཡིན་གྱིས། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཚད་མི་དམིགས་པར་འདོད་མི་རུང་བར་དམིགས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ན། བུམ་པའང་དམིགས་པར་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དམིགས་པ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀར་གྲུབ་མོད། འདིར་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་དམིགས་པར་འདོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བུམ་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད། བདེན་གྲུབ་དེ་གཉིས་ཆར་མེད་པས་གཞལ་བྱ་བདེན་གྲུབ་བཀག་ཤུལ་དུ་བུམ་པ་དངོས་སུ་འཕེན་པས་མ་ཡིན་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་དེས་སྟོང་གོ་མི་ཆོད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྟོང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། །སྟོང་ཉིད་ནི་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས། ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་དང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མིན་ན། སྟོང་ཉིད་ནི་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་པས། བུམ་པ་དངོས་པོའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། བདེན་སྟོང་དངོས་མེད་གཉིས་སོ་སོའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ། ལམ་དེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆགས་པ་ལས་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། གཉིས་སྣང་ཇི་ལྟར་ནུབ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་དེ་འདྲ་རྟོགས་ཀྱང་། དེ་དག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནག་རྭ་རི་རྭས་སྟོང་པ་ལ་བདེན་གཉིས་འགལ་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཟབ་མོ་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནག་རྭ་རི་རྭས་སྟོང་པར་ཤེས་མོད་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བདེན་ག
Chinese
即使没有，但显现为所缘的这二者无有相违，这是区分二谛的意义，即佛陀了知后所开示的甚深之法，是外道等所没有的真实之道。 ༈ 从一开始就以执着二谛相违的分别心，不能遮止所有缘于胜义谛的对境。将遮破真实成立执为究竟胜义。按照他们的观点，实相不是不缘任何事物或非事物，而是将断除事物之差别——真实成立的无遮，执为实相。真实成立则完全遮止二谛。虽然不得不说瓶子在世俗中存在，在胜义中不存在，但如果问他们，如果瓶子在胜义中不存在，那么是否也允许瓶子在胜义中不显现？如果这样，那么这样做就毫无意义，区分真实成立又有什么用？因为不显现的是在世俗中不存在的事物。如果必须承认所有在世俗中存在的事物都会显现，那么也必须承认瓶子会显现。而且，在世俗中显现，自他双方都成立。这里是辨析胜义的场合，所以必须承认在胜义中显现。这样，瓶子就在胜义中存在。由于真实成立这二者都不存在，因此衡量对境，在遮止真实成立之后，瓶子实际出现，因此非遮的空性无法通达空性，因为一切法都会变成不空，变成真实成立。空性是远离一切事物和非事物的相状，如果不远离一切承认、对境和戏论的边，那么空性就会变成非事物的相状，变成具有承认和对境。这样，二谛都是具有对境的，因此在执着瓶子为事物的相状，并且真实空性和非事物二者各自 具有相状而存在的情况下，这条道路如何能从三界的系缚中解脱？无分别智慧如何产生？二取显现如何止息？即使证悟了这样的空性，由于没有产生这些的因，所以也不会产生。牛角空于山角，如何会有二谛无违的甚深证悟，成为圣者的行境？因为即使是孩子们也知道牛角空于山角，像这样又有什么二谛呢？
English
Even if it doesn't exist, the appearance as an object of perception without contradiction is the meaning of distinguishing the two truths, that is, the profound Dharma taught by the Buddha after knowing it, is the true path that is not present in heretics and others. ༈ From the beginning, with the mind that grasps the contradiction of the two truths, it is impossible to prevent all objects of perception in the ultimate truth. Holding the negation of true establishment as the ultimate truth. According to their view, reality is not the absence of perception of anything or non-things, but the distinction of non-things, the negation of true establishment, is regarded as reality. True establishment completely negates both truths. Although one has to say that the pot exists in conventional truth and does not exist in ultimate truth, if you ask them, if the pot does not exist in ultimate truth, is it permissible to admit that the pot does not appear in ultimate truth? If so, then it is meaningless to do so, what is the use of distinguishing true establishment? Because what does not appear is what does not exist in conventional truth. If it must be admitted that everything that exists in conventional truth will appear, then it must also be admitted that the pot will appear. Moreover, appearance in conventional truth is established by both self and others. This is the occasion for analyzing the ultimate truth, so it must be admitted that it appears in the ultimate truth. Thus, the pot exists in ultimate truth. Since both of these true establishments do not exist, measuring the object, after negating true establishment, the pot actually appears, so the emptiness of non-affirming negation cannot understand emptiness, because all dharmas will become non-empty and become truly established. Emptiness is free from all characteristics of things and non-things, if it is not free from all extremes of affirmation, object of perception and proliferation, then emptiness will become the characteristic of non-things, and become with affirmation and object of perception. In this way, both truths have objects of perception, so while grasping the pot as the characteristic of things, and the two, true emptiness and non-things, each having characteristics, how can this path be liberated from the bondage of the three realms? How does non-conceptual wisdom arise? How does dualistic appearance cease? Even if one realizes such emptiness, it will not arise because there is no cause for these to arise. How can the profound realization of the two truths without contradiction, the emptiness of a cow's horn being empty of a mountain's horn, be the realm of activity of the noble ones? Because even children know that a cow's horn is empty of a mountain's horn, what two truths are there like this?
Tibetan
ཉིས་འགལ་མེད་ཀྱི་དོན་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ཏེ། འགལ་བར་དོགས་པའང་མི་ཟ་བ་བཞིན་ནོ། ༈ །ཡང་། བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་གཏོང་མི་རུང་ཟེར་ན། སྔ་རབས་པ་དག་གིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཁས་ལེན་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་ཀྱང་མིན་ཞེས་ནམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པས། སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའང་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་གོ་ཆོད་དེ། སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པ་ལས་ནམ་ཡང་མི་ལྡོག །སྤྲོས་བྲལ་གནས་ལུགས་ཡིན། དེ་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དམ། དམིགས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། ཅིར་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་དུ་མེད་པའོ་ཞེས་བཟུང་ནའང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདི་ཐམས་ཅད་ཚུལ་འདྲའོ། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་འཛིན་སྟངས་ དོན་མཐུན་ཡིན་པར་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་དང་འདྲའོ། །རྟེན་འབྱུང་ཡིན་ནའང་དེ་འདྲ་སྟེ། ཁྱོད་ལ་རྟེན་འབྱུང་མེད་ན་བདེན་མེད་ཁོ་ནས་དབུ་མའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། ༈ ཅི་ཙམ་དུ་དམིགས་པ་དང་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བདུད་ལས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་ནི། མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གནས་ལུགས་ལ་དངོས་དངོས་མེད་སོགས་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཚན་མེད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཡིན། བདེན་མེད་དུ་དམིགས་པའང་མེད་པར་དམིགས་པ་ལས་མ་འདས་སོ། །སྤྲོས་བྲལ་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། སྤྲོས་བྲལ་ལ་དམིགས་རྒྱུ་དང་། དམིགས་མེད་ཉིད་དམིགས་པར་སོང་ན་སྤྲུ་སྨན་དུག་སོང་འདྲའོ། །དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ན་ཐ་སྙད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་དམིགས་ནས་ལམ་སྒྲུབ་པ་སོགས་མི་འགོག་སྟེ། དོན་དམ་པར་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན། དམིགས་མེད་ཀྱི་བྱམས་སོགས་དང་། སྦྱིན་སོགས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་འགལ་མེད་གོ་དགོས། བདེན་མེད་དང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་གོ་དགོས། དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་འཆར་དགོས། དེ་ལྟ་ན་བདེན་ གཉིས་ཟུང་འཇུག་སོགས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོའོ། །དོན་དམ་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི། དོན་དམ་དམིགས་མེད་ལ་དམིགས་པར་བཟུང་བས་སྤྲུ་སྨན་དུག་སོང་འདྲ་སྟེ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནའོ། །དེ་བཞིན་མི་རྟག་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་མི་རྟག་པར་དམིགས་སུ་མེད་པས། མདོར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཚན་མར་བཟུང་ནས་དམིགས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེར་ཕྱིན་ལྟར་སྣང་ཡིན། དམིགས་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ལས་མི་འདའ། དམིགས་མེད་ནི
Chinese
就像没有任何二元对立的意义一样，就像不对矛盾感到怀疑一样。又，如果说不应该舍弃执着于无真实，那么古人就是远离戏论的。如此承诺，但从不承诺说不是远离戏论。因此，认为自己是远离戏论的，也足以成为修习空性的理由，因为永远不会从远离戏论的状态中退转。远离戏论是实相。同样，一切法皆是空性吗？无所缘吗？等等也与此相同。如果认为什么也不应该去想，也与此相同，因为这一切都是相似的方式。认为二谛无别等等，在意义上与执着于无真实相同。即使是缘起也是如此，因为如果你没有缘起，仅仅无真实就无法成就中观的意义。总之，所有执着和造作都被指出是魔业的意义是，就最终的实相进行观察而言，实相中没有任何可以执着的，包括有和无等等四边的戏论。因此，这是无相的等持。执着于无真实也未超出执着于无所执着。远离戏论也与此相同。如果执着于远离戏论，并且无所缘本身变成了所缘，那就如同服用解毒药反而中毒一样。如果在胜义谛中证悟无所缘，那么就不会阻止在世俗谛中执着于如幻的显现，从而修持道等等，因为在胜义谛中不存在，但在世俗谛中存在并不矛盾。就像无所缘的慈爱等等，以及布施等等一样。因此，必须理解二谛无有矛盾。必须理解无真实和胜义谛中不存在是同一个意思。必须显现胜义谛中不存在和世俗谛中存在是无有矛盾的同一个意思。如果这样，那么二谛双运等等，就能正确地进入圣者的道。执着于胜义谛无实有的相，就像执着于胜义谛无所缘一样，如同服用解毒药反而中毒一样，这是就最终的观察而言。同样，即使思维无常，但在最终的意义上，无常也是不可执着的。总之，如果执着于空性之相，那么所有具有执着的显现都像是般若波罗蜜多。所有具有执着的都无法超出世俗谛，无所缘是
English
Just as there is no meaning in having no contradiction, just as there is no suspicion of contradiction. Furthermore, if it is said that one should not abandon clinging to non-truth, then the ancients were free from elaboration. Thus it is acknowledged, but it is never acknowledged that it is not free from elaboration. Therefore, even holding the thought that one is free from elaboration is sufficient to serve as a reason for meditating on emptiness, because one will never turn back from the state of being free from elaboration. Being free from elaboration is the reality. Similarly, are all phenomena emptiness? Are they without an object of focus? And so on, are also the same as this. Even if one holds that one should not think of anything, it is also the same as this, because all of this is a similar way. Holding that the two truths are inseparable, etc., is similar to clinging to non-truth in terms of meaning. Even dependent arising is the same, because if you do not have dependent arising, then mere non-truth will not suffice to accomplish the meaning of the Middle Way. In short, the meaning of pointing out that all clinging and actions are the work of demons is, in terms of examining the ultimate reality, there is nothing to cling to in reality, including the elaborations of the four extremes such as existence and non-existence. Therefore, this is the samadhi of no characteristics. Clinging to non-truth also does not go beyond clinging to non-clinging. Being free from elaboration is also the same as this. If one clings to being free from elaboration, and the very absence of an object of focus becomes the object of focus, it is like taking an antidote and being poisoned instead. If one realizes that there is no object of focus in the ultimate truth, then it does not prevent one from clinging to illusory appearances in the conventional truth, thereby practicing the path, etc., because it is not contradictory that it does not exist in the ultimate truth, but exists in the conventional truth. Just like the compassion of no object of focus, etc., and generosity, etc. Therefore, one must understand that the two truths are without contradiction. One must understand that non-truth and non-existence in the ultimate truth are the same meaning. One must manifest that non-existence in the ultimate truth and existence in the conventional truth are the same meaning without contradiction. If it is like that, then the union of the two truths, etc., will correctly enter the path of the noble ones. Holding onto the characteristic of the non-substantiality of the ultimate truth, is like clinging to the absence of an object of focus in the ultimate truth, it is like taking an antidote and being poisoned instead, this is in terms of the ultimate examination. Similarly, even if one thinks of impermanence, but in the ultimate meaning, impermanence is not something to be clung to. In short, if one clings to the characteristic of emptiness, then all appearances with clinging are like the Prajnaparamita. All that has clinging does not go beyond the conventional truth, the absence of an object of focus is