Tibetan
མེད་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་གྱི་རང་གི་ངོས་ནས་ཡོད་མེད་འཇོག་ཚུལ་འདི་ཁོ་ནར་བཟུང་ན། ཡོད་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་སྟེ་ དངོས་མེད་རྣམས་དོན་གྱི་ཡོད་པ་མིན་པས་སོ། །ཚུལ་བཞི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། ས་པཎ་ཀྱིས། ཡོད་ལ་མི་རྟག་ཁྱབ་སོགས་དྲངས། །ནམ་མཁའ་མེད་ཅེས་ཟེར་བའང་། །དངོས་པོར་མེད་ཅེས་ཚུལ་འདིས་བཞག་པར་གོ་དགོས་སོ། །དེ་འདྲའི་རང་མཚན་དངོས་པོར་མེད་ཀྱང་བཏགས་པས་ཡོད་པ་རྣམས་དངོས་པོ་མིན་པས་བཏགས་པས་ཡོད་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་བཏགས་ཡོད་ཀྱང་། སྤྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པས། ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་དག་བྷ་བ་ཞེས་པ་ཡོད་པ་དངོས་པོའི་སྐད་དོད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ལ། འདིར་དངོས་པོར་བྱས་ན་ལེགས་ཞེས་གསུངས། དེ་ཐ་སྙད་སྦྱར་བདེ་བ་ཡིན་ཀྱང་། གཉིས་ཀ་ཡོད་མེད་ཀྱི་འཛིན་མཚམས་སོ་སོའི་ལུགས་ལྟར་བྱས་ན་དོན་ལ་འགལ་བ་མེད། དངོས་པོའི་ཆ་ནས། དངོས་པོའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལས་བཏགས་པའི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་སོགས་དངོས་པོར་གཏོགས་པ་དང་། དངོས་པོ་དགག་པ་ལས་བཏགས་པའི་མེད་པ་བཞི་པོའི་ཐ་སྙད་ཡོད་ཀྱང་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་དེ། དངོས་མེད་ཡིན། དངོས་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་གོ་བའི་ཆེད་དེ། ཐོགས་རེག་ མེད་པར་ནམ་མཁའ་ཞེས་སོགས་བཞིན་ནོ་དགེ། ༈ །ཡང་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པར་རང་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་ན། དབུ་མ་ནི་ཐེག་གསུམ་ཐུན་མོང་བའི་ལམ་ཡིན་གྱི། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མིན་གྱི་ལམ་མིན་པར་ཐལ་ཞེས་དང་གཉུག་སེམས་སྟེང་གི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེ་དང་ཚོགས་བསགས་པས་མ་ཟིན་ན་ཉན་རང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། ཞེས་སྨྲས་ན་ལན་ཅི་ཡོད། མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་པད་དཀར་ལས་གསུངས་ཤིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། ཉན་རང་གི་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་སམ་མ་རྟོགས། རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་སྨྲོས་ཤིག །བདེན་མེད་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་ན་བདེན་སྟོང་རྟོགས་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་འདྲིའོ། ༈ །བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཨེ་ཡོད ། དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་སུ་འགྱུར། ཁ་ཅིག་རང་སངས་རྒྱས། ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་ན། ཤེར་ཕྱིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུམ་ཐུན་མོང་མིན་པ་མ་ཡིན་ པར་ཐལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་ངེས་མིན་པར། སྙིང་རྗེ་དང་ཚོགས་བསགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐུན་མིན་དུ་འདོད་དགོས་སོ། །དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོས་ནས་བཞག་པའི་ས་བཅུ་པོའི་བདུན་པོ་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་དུ་ཐལ་ལོ། །དེ་ལྟ་ན་ས་བཅུ་པོ་བྱང་འཕགས་ཁོ་ནའི་ལམ་དུ་བཤད་པ་འགལ། ཚོགས་ཀྱིས་ཟིན་མ་ཟིན་ཡོད་ཟེར་ན། རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་སངས་མི་རྒྱ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་ན་པད་དཀར་གྱི་ལུང་སོགས་དང་འགལ་ལོ། ༈ །སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ནི་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐུན་མིན་ཡིན་ན། ཉན་རང་ལ་དེ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་དེ་དང་བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཚུལ་བཤད་དགོས་སོ། །བྱང་སེམས་ས་དང་པོ་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་སམ་མ་རྟོགས། མ་རྟོགས་ན་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཏེ། འདུས་བྱས་མ་བྱས་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་བར་དུ་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་གལ་ཆེ། སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་ཞི་མཐའ་ཁོ་ནར་གཞོལ་ན་མཉམ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་མིན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་པའི་ཐེག་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་མེད་པར་ བཏང་ངོ་། །དེ་བཞིན་མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཀུན་སྟོང་གཉུག་སེམས་འོད་གསལ་དང་། འགྱུར་མེད་བདེ་བ་རྟོགས་ཀྱང་ཉན་རང་གི་མཐར་ལྷུང་བ་སོགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཟུང་འཇུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་མི་སྤང་། ཞི་མཐར་མི་གནས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་ཡིན་པས་དམིགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་རྟོགས་ན་ཞི་མཐར་ལྷུང་བ་ག་ལ་སྲིད། སྲིད་ན་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་འོད་གསལ་མངོན་དུ་བྱས་པའང་ཞི་མཐར་ལྷུང་སྲིད་དོ། །བདེན་སྟོང་རྟོགས་པས་སྲིད་མཐའ་འགོག་ན། ཟུང་འཇུག་རྟོགས་པས་ཆད་པ་ཞི་མཐའ་ཅིས་མི་ཁེགས། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་འཁོར་བར་མི་ལྷུང་ན། མྱང་འདས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱང་འདས་སུ་ག་ལ་ལྷུང་། ལྷུང་ན་སྲིད་མཐར་ལྷུང་བའང་མི་ཁེགས་ཏེ། སྲིད་དང་ཞི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་། ཞི་མཐར་ལྷུང་བ་བཞིན་འཁོར་བར་ལྷུང་བའང་སྲིད་དེ། རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱིས་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་མི་ཁེགས་པར། སྙིང་རྗེ་ཁོ་ནས་ཞི་མཐའ་འགོག་ན། འཁོར་བ་ལ་སྐྲག་ནས་སྐྱོ་ཡིད
Chinese
所谓的“无之法”，如果仅仅从事物自身方面来确定有无，那么凡是存在的都遍及无常，因为非实有都不是事物意义上的存在。四句是经文的观点，萨迦班智达说：“有者遍及无常等是正确的。说虚空不存在，也应理解为以事物不存在的方式来安立。”像这样，虽然自相在事物上不存在，但以假立而存在的事物，因为不是事物，所以即使以假立而存在，也不一定是无常，因为它的自性在事物上是不存在的。然而，即使是名言假立的存在，也必须承认仅仅是普遍的存在。因此，后来的学者们说，“婆婆”（藏文：བྷ་བ་，梵文天城体：भवा，梵文罗马拟音：bhava，汉语字面意思：有）这个词是存在和事物的共同术语，在这里做事物来解释是好的。虽然这样容易套用术语，但如果按照各自的观点来区分有无的界限，那么在意义上没有矛盾。从事物方面来说，从成立事物的法中假立的不相应行等属于事物，从破除事物中假立的四种不存在，虽然有名词，但意义上自身是不存在的，因为是非实有。非实有的名词是为了理解事物不存在，就像没有阻碍和触碰的虚空等等一样。吉祥！ 如果声闻和独觉没有证悟空性就无法获得自己道路的果实，那么中观就是三乘共同的道路，应该是大乘不共的道路，并且即使证悟了本觉心上的空性，如果没有慈悲和积累资粮，也应该有获得声闻和独觉果实的情况。如果这样说，有什么回答？《白莲经》中说，证悟平等性就是成佛，这是建立最终唯一乘的理路，龙树父子也是这样用理路来建立的。声闻和独觉证悟或未证悟平等性？如果证悟了，就应该变成佛。如果未证悟，请说出如何未证悟。如果无实有是究竟的实相，那么通过证悟真谛空性，如何证悟平等性呢？ 证悟真俗二谛双运的法性平等性之后，是否会显现声闻的果位？有些中观派会变成声闻，有些会变成独觉，有些会变成佛，那么般若波罗蜜多是佛陀的共同之母吗？
English
The so-called "non-existent dharma," if we only consider the way of establishing existence and non-existence from the perspective of the thing itself, then everything that exists is pervaded by impermanence, because non-existents are not existence in the sense of things. The four modes are the intention of the scripture, and Sakya Pandita said, "That existence is pervaded by impermanence, etc., is correct. Saying that space does not exist should also be understood as being established in the way that things do not exist." Like this, although self-characteristics do not exist in things, things that exist by imputation, because they are not things, even if they exist by imputation, they do not necessarily have to be impermanent, because their self-nature does not exist in things. However, even if it is a nominal imputation of existence, it must be admitted that it is merely a general existence. Therefore, later scholars said that the word "Bhava" (藏文：བྷ་བ་，梵文天城体：भवा，梵文罗马拟音：bhava，汉语字面意思：有) is a common term for existence and things, and it is good to interpret it as things here. Although it is easy to apply terms in this way, if the boundaries of existence and non-existence are distinguished according to their respective views, then there is no contradiction in meaning. From the aspect of things, the non-associated formations, etc., that are imputed from the establishment of things belong to things, and the four non-existences that are imputed from the negation of things, although there are nouns, their own nature is not existent in meaning, because they are non-real. The noun of non-real is for the purpose of understanding that things do not exist, just like space without obstruction and touch, etc. Auspicious! If the Shravakas and Pratyekabuddhas cannot obtain the fruit of their own path without realizing emptiness, then Madhyamaka is the common path of the three vehicles, and it should be the uncommon path of the Mahayana, and even if emptiness on the original mind is realized, if it is not grasped by compassion and accumulation of merit, there should be cases where the fruit of Shravakas and Pratyekabuddhas is obtained. If you say this, what is the answer? The White Lotus Sutra says that realizing equality is becoming a Buddha, which is the reasoning for establishing the ultimate one vehicle, and the father and son Nagarjuna also established it in this way with reasoning. Do the Shravakas and Pratyekabuddhas realize or not realize equality? If they realize it, they should become Buddhas. If they do not realize it, please explain how they do not realize it. If non-reality is the ultimate reality, then how is equality realized through the realization of the emptiness of truth? After realizing the equality of the nature of reality of the union of the two truths, will the fruit of the Shravaka be manifested? Some Madhyamikas will become Shravakas, some will become Pratyekabuddhas, and some will become Buddhas, then is the Prajnaparamita the common mother of the Buddhas?
Chinese
不应理。 因为，仅仅证悟真如，并不能确定成佛，必须承认大悲和积累资粮是成佛的不共之因。从胜义菩提心的角度安立的十地中的第七地，与声闻、缘觉共通，不应理。如果这样，那么十地仅仅是菩萨圣者的道，这种说法就相违了。如果说有被资粮摄持和未被摄持的区别，那么就会导致，从证悟的角度，即使证悟了平等性，也有不能成佛的情况。如果承认，就与《白莲经》的教证等相违。 如果证悟了有寂平等性的般若波罗蜜多，是不住有寂二边的涅槃佛陀的不共之因，那么声闻、缘觉有这个吗？没有吗？如果有，就必须说明它与菩萨圣者的证悟有什么差别。菩萨初地者从真如的角度证悟了有寂平等性了吗？没有证悟吗？如果没有证悟，那么十六空性如何圆满？因为在没有证悟有为、无为、轮回和涅槃自性空之前，不会证悟十六空性。这个很重要。即使证悟了有寂平等性，如果仅仅执着于寂灭边，那不是没有证悟平等性吗？如果这样，那么以证悟平等性来成立成佛的唯一乘的理路，就都被否定了。 同样，即使证悟了万法皆空、本觉光明和不变的安乐，也会堕入声闻、缘觉的边等过失。双运法界平等性，其自性不舍弃轮回，是不住寂灭边的具有事业者，因此与无缘大悲不可分离。如果证悟了它，怎么会堕入寂灭边呢？如果会，那么大乘圣者和现证密咒光明也可能会堕入寂灭边。如果证悟空性能够遮止有边，那么证悟双运为什么不能遮止断灭寂灭边呢？如果证悟了轮回无自性就不会堕入轮回，那么证悟了涅槃无自性，怎么会堕入偏于寂灭一边的涅槃呢？如果会堕入，那么堕入有边也无法遮止，因为即使证悟了有寂无自性，也可能像堕入寂灭边一样堕入轮回，因为证悟无自性不能遮止有寂二边。如果仅仅依靠大悲来遮止寂灭边，那么因为害怕轮回而生起厌离心。
English
It is not reasonable. Because, merely realizing Suchness does not necessarily guarantee Buddhahood, it must be admitted that great compassion and the accumulation of merit are the unique causes of Buddhahood. The seventh of the ten bhumis, established from the perspective of ultimate bodhicitta, is common to Sravakas and Pratyekabuddhas, which is not reasonable. If so, then the statement that the ten bhumis are solely the path of Bodhisattva Aryas is contradictory. If you say that there is a difference between being sustained by merit and not being sustained, then it would lead to the situation where, from the perspective of realization, even if one realizes equality, there are cases where one cannot attain Buddhahood. If you admit this, it contradicts the teachings of the Lotus Sutra, etc. If the Prajnaparamita that realizes the equality of existence and peace is the unique cause of the Nirvana Buddha who does not abide by the extremes of existence and peace, then do Sravakas and Pratyekabuddhas have this or not? If they do, then it must be explained what the difference is between that and the realization of Bodhisattva Aryas. Does a Bodhisattva on the first bhumi realize the equality of existence and peace from the perspective of Suchness, or not? If not, then how are the sixteen emptinesses perfected? Because until one realizes that conditioned, unconditioned, samsara, and nirvana are devoid of inherent existence, one will not realize the sixteen emptinesses. This is important. Even if one realizes the equality of existence and peace, if one only clings to the side of peace, isn't that not realizing equality? If so, then the reasoning for establishing the one vehicle of Buddhahood through the realization of equality is all negated. Similarly, even if one realizes that all phenomena are empty, the luminous nature of the innate mind, and unchanging bliss, one will fall into the faults of the extremes of Sravakas and Pratyekabuddhas. The equality of Dharmadhatu, the union of two truths, by its very nature does not abandon samsara, and is a being of activity who does not abide in the extreme of peace, therefore it is inseparable from great compassion without objectification. If one realizes it, how could one fall into the extreme of peace? If one could, then even the Mahayana Aryas and the manifestation of the luminosity of mantra could fall into the extreme of peace. If the realization of emptiness of inherent existence can prevent the extreme of existence, then why can't the realization of the union of two truths prevent the extreme of annihilation and peace? If realizing that samsara is without inherent existence prevents falling into samsara, then realizing that nirvana is without inherent existence, how could one fall into a nirvana that is biased towards the side of peace? If one could fall, then falling into the extreme of existence cannot be prevented either, because even if one realizes that existence and peace are without inherent existence, it is possible to fall into samsara just as one falls into the extreme of peace, because realizing the absence of inherent existence cannot prevent the extremes of existence and peace. If only relying on great compassion to prevent the extreme of peace, then because of fearing samsara, arising weariness.