Tibetan
ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་དུ་འཇོག་པ། ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དང་འཛིན་སྟངས་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་པས། ཡུལ་ཚད་མར་གྲུབ་མ་གྲུབ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་མིན་ལས་ བཞག་དགོས་ཀྱི། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ཙམ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་ལ། ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་མིན་དང་། ཡུལ་ཚད་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཇི་ལྟར་བཞག་སོམས་ཤིག །དེས་ན་གནོད་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཐ་སྙད་འཇོག་གི། དེ་ལས་འདས་ན་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་འཇོག་མི་སྲིད་དོ། །ཧ་ཧ། ཐ་སྙད་དུ་རྟོག་པས་གདགས་གཞི་མེད་པར་ཕར་བཏགས་ཙམ་ཡིན་ན། རི་བོང་རྭ་ལྟར་ཐམས་ཅད་མེད་པས་ཚད་གྲུབ་ཇི་ལྟར་ཡོད། གདགས་གཞི་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཡོད་ན་དེ་ཐ་སྙད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ཕར་བཏགས་ཙམ་མིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས་གོ་ཆོད་ན། དུག་ལ་སྨན། དགེ་ལ་སྡིག་པ། མེ་ལ་ཆུ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་ཐལ་བས། ཚད་མ་ཚད་མིན་མེད། དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ན་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གོ་མི་ཆོད་ལ། དབང་པོ་གནོད་མེད་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ལས་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་ཟེར་བ་དང་། བུམ་པ་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་ཟེར་བ་དང་། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་ཞེས་བུམ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་། བདེན་གྲུབ་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཟེར་བ་འདི་གཉིས་དངོས་སུ་འགལ་ཏེ། བུམ་སོགས་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། དེ་ཡོད་བཞིན་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་བཞག་ཅི་ལ་དགོས། ཀུན་རྫོབ་ལ་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་ན། བུམ་སོགས་རང་གི་ངོ་བོ་ཅིས་མི་སྟོང་། ༈ བུམ་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ངོས་ནས་སྟོང་པར་ཐལ། རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང་། ཡང་། བུམ་སོགས་རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་བུམ་པས་མི་སྟོང་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཕེན་ནོ། །ཡང་ཡོད་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་གང་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ངོ་བོ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པར་ཡོད་པ་ལ་རྫས་ཡོད་དང་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་ན་སྤྱིར་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་དངོས་མེད་རྣམས་ནི་
Chinese
将事物安立为量和非量，是由于名言的状态和执持方式是否一致所致。因此，应当根据是否是不错乱的、成立为量的对境的觉知来安立。一切名言都只是由分别念假立，而名言本身并没有自性。请思考能境是否是量，以及对境是否由量成立是如何安立的。因此，凭借无损的根识所显现而安立名言，如果超出这个范围，就不可能安立名言的量成立。哈哈。如果名言是由分别念在没有所依处的情况下假立的，那么就像兔角一样，一切都不存在，又怎么会有量成立呢？如果存在作为所依处、缘起的显现，那么这就是名言法的自性，而不是仅仅假立的。此外，如果仅仅由分别念假立就能成立名言，并且能起作用，那么毒药就变成药物，善业变成恶业，火变成水等等，一切都变成一切，这样就没有量和非量了。如果不是这样，那么仅仅由分别念安立就不能使名言起作用，并且必须承认在无损的根识所显现的对境具有自性。此外，说“世俗的法都是由分别念假立，而事物本身没有自性”，和说“瓶子只是由分别念安立，而没有自己的自性”，以及“瓶子不会因瓶子而空”，即瓶子等世俗的法不会因自己的自性而空，而是因其他实有而空，这两者实际上是矛盾的。瓶子等从自身来说不空的自性，就是名言的自性。既然如此，又何必在存在的情况下，仅仅由分别念假立来安立名言呢？如果世俗谛是由分别念假立，而事物本身没有自性，那么瓶子等为什么不会因自己的自性而空呢？总而言之，瓶子等法，应是自性空，因为你们认为只是由分别念假立，而没有自己的自性。如是说。还有，瓶子等只是由分别念假立，而不是没有自己的自性，应是这样，因为瓶子不会因瓶子而空，所以自己的自性不会空。如是破斥。此外，凡是存在的都遍及无常，即名言的法，凡是具有自相的自性，能够起作用的自性，能够独立存在的，就称为实有和事物。因此，总的来说，在有和无两种自性中，事物是存在的，与此相反，无事物是……
English
To establish something as valid or invalid cognition depends on whether the state and manner of grasping of terms are consistent or not. Therefore, it should be established based on whether or not it is an unerring awareness that establishes an object as valid. All terms are merely imputed by conceptual thought, and terms themselves have no essence. Please consider how to establish whether the object-possessor is valid cognition and whether the object is established by valid cognition. Therefore, terms are established by virtue of what appears to the unimpaired sense faculty. If it goes beyond that, it is impossible to establish the validity of terms. Haha. If terms are merely imputed by conceptual thought without a basis for imputation, then just like a rabbit's horn, everything is nonexistent, so how can there be any valid establishment? If there is an appearance of dependent arising as the basis for imputation, then that is the essence of nominal phenomena, not merely imputed. Furthermore, if terms are established and effective merely by being imputed by conceptual thought, then poison would become medicine, virtue would become sin, fire would become water, and so on, everything would become everything, so there would be no valid or invalid cognition. If it doesn't change like that, then merely establishing by conceptual thought cannot make terms effective, and it must be admitted that the object appearing to the unimpaired sense faculty has an essence. Furthermore, saying that "conventional phenomena are merely imputed by conceptual thought and things themselves have no essence," and saying that "a pot is merely established by conceptual thought and has no essence of its own," and "a pot is not empty by a pot," that is, conventional phenomena such as pots are not empty by their own essence, but are empty by other truly existent things, these two are actually contradictory. The very essence of pots and so on not being empty from their own side is the essence of terms. Since that is the case, why is it necessary to establish terms merely by imputing them by conceptual thought when they exist? If conventional truth is merely imputed by conceptual thought and things have no essence of their own, then why are pots and so on not empty by their own essence? In short, phenomena such as pots should be empty of self-essence, because you assert that they are merely imputed by conceptual thought and have no essence of their own. Thus it is said. Also, it should be the case that pots and so on are not merely imputed by conceptual thought and do not lack their own essence, because a pot is not empty by a pot, so its own essence is not empty. Thus it refutes. Furthermore, whatever exists is pervaded by impermanence, that is, whatever nominal phenomenon has an essence of its own characteristic, an essence that can perform a function, and can exist independently, is called a substance and a thing. Therefore, in general, among the two essences of existence and non-existence, things exist, and conversely, non-things are...