Tibetan
ར། དེའི་དོན་རི་བོང་རྭ་མེད་དུ་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། རྟོག་མེད་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དམིགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། དེ་འདྲའི་ཚིག་གི་སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་མི་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བདེན་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱས་ན་འགལ་བ་མེད་མོད། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་ཞེས་ཁས་བླངས་དེ་ལྟར་ན། ཐ་སྙད་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཅིས་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་མི་བཟོད་ན་སྟོང་པར་ཁས་ལེན་རིགས་ན། མི་སྟོང་ན་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཅིས་མི་ འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་ཆོས་དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ན་བདེན་གྲུབ་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་སྟོང་། ཡང་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ་ཏེ། སྐྱེ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་མཚན་དོན་དམ་པས་མི་ཁེགས་པས་དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའམ། སྐྱེ་བ་དང་བུམ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་ཏེ། དེའི་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་དུས་ན་མཉམ་བཞག་སྣང་མེད་དེའི་ངོར་ཆོས་གང་ཡང་མི་སྣང་བའི་མཉམ་བཞག་སྣང་མེད་དུ་འདོད་དགོས་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་བཞིན་དུ། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་ལ་དེ་མི་སྣང་བས། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དེ་བུམ་སོགས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་ན་སྐྱོན་དེ་གསུམ་གང་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་མི་བཟོད་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ཆོས་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་བློ་ངོར་སྣང་དུའང་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱིས། དེས་དེ་མེད་པར་ བྱས་པ་མིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་ཀྱི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་གསུངས། དེའི་ཕྱིར་བུམ་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ངོ་བོར་མ་རྙེད་པའི་རིགས་པ་དེའི་དོན་དྲན་བཞིན་པར། འདི་ལྟར་སྣང་ཡང་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་ན། དེ་གོམས་ནས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བག་ཆགས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ན། ཆགས་སྡང་དང་། འཇིགས་སྐྲག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱིས་མི་གནོད་པ་འབྱུང་གི། འདི་བདེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ། དཔྱད་ལུགས་མ་ནོར་བར་བྱས་ན
Chinese
若，那件事就像认为兔子没有角一样，是带有分别念的意识的对境。不是无分别等持智慧所现量照见的对境。确定那样的词句的空性有什么必要呢？还有，如果说一切法的自性，用胜义谛的理智观察时不可得，因此将空性称为无实有，这没有矛盾。如果承诺一切法各自的自性不空，那样的话，名言谛为什么不能被理智审查呢？如果不能被审查，就应该承认是空性。如果不空，为什么不能被审查呢？那样的话，法就变成真实成立，真实成立又怎么会空呢？而且，会过分地导致胜义谛的生不被遮破。因为生自己的自性或者自相不被胜义谛遮破，所以会有胜义谛的生，或者生和瓶等一切法会成为胜义谛存在。还有，会过分地导致圣者的等持成为事物坏灭之因。因为在那时现量证悟空性的时候，如果必须认为等持是无所显现的，在那等持的面前什么法也不显现的无所显现的等持。一切法本来就不是自性不可得的空性，却在现量证悟空性的等持中不显现，所以圣者的等持会变成瓶等一切事物坏灭之因。如果一切法自性空，就不会有那三种过失。因为一切法不能被胜义谛的理智审查，所以没有胜义谛存在的法。因此，在证悟胜义谛的智慧面前也不显现。因为一切法本来就是空性的空性，那是现量证悟，不是它使之不存在。经中说：空性不是使诸法空，而是诸法以自己的自性空。因此，对于瓶等名言中显现的那些，心里想着没有在胜义谛的理智面前找到的道理的意义。像这样显现，但像显现那样成立的微尘也没有，这样想。如果习惯了那样，空性的习气变得强大，就不会受到贪嗔和恐惧等对境的损害。心里想着这个没有真实，如果没有错误地进行观察。
English
If so, that matter is like thinking that a rabbit has no horns, it is an object of consciousness with conceptualization. It is not an object directly perceived by non-conceptual equipoise wisdom. What is the need to ascertain the emptiness of such words? Also, if it is said that the nature of all phenomena is not found by examining the ultimate truth, therefore calling emptiness unreal is not contradictory. If it is promised that all phenomena are not empty of their own nature, then why can't conventional truth be examined by reason? If it cannot be examined, then it should be admitted as emptiness. If it is not empty, why can't it be examined? In that case, the dharma would become truly established, how could true establishment be empty? Moreover, it would excessively lead to the non-negation of ultimate birth. Because the self-nature or self-characteristic of birth is not negated by the ultimate truth, there would be ultimate birth, or birth and vase etc. all phenomena would become ultimately existent. Also, it would excessively lead to the equipoise of the noble ones becoming the cause of the destruction of things. Because at the time of directly realizing emptiness, if it must be thought that the equipoise is non-appearing, in that equipoise's presence no dharma appears, the equipoise is non-appearing. All phenomena are not emptiness that is inherently unobtainable, but it does not appear in the equipoise that directly realizes emptiness, so the equipoise of the noble ones will become the cause of the destruction of all things such as vases. If all phenomena are empty of self-nature, then none of those three faults would exist. Because all phenomena cannot be examined by the intellect of ultimate truth, there is no dharma that exists ultimately. Therefore, it does not appear in the presence of the wisdom that realizes ultimate truth. Because all phenomena are originally the emptiness of emptiness, that is directly realized, it is not made non-existent by it. The sutra says: Emptiness does not make the dharmas empty, but all dharmas are empty by their own nature. Therefore, for those that appear conventionally such as vases, while remembering the meaning of the reason that was not found in the presence of the intellect of ultimate truth. Although it appears like this, there is not even a mote of dust that is established as it appears, think like this. If one becomes accustomed to that, and the habit of emptiness becomes strong, then one will not be harmed by objects of attachment, hatred, and fear etc. Thinking in the mind that this is not true, if one examines without error.
Tibetan
་དོན་འདྲ་ཡང་། སྔར་རང་གི་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་བདེན་གྲུབ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ། འདི་བདེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱས་ཀྱང་། འདི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ཡོད་པ་དེས། ཆགས་སྡང་འཇིགས་པ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་རང་མཚན་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་ཀྱི། བདེན་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཙམ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པ་ལ་བདེན་སྟོང་གཞན་སྦྱར་བའི་རྣམ་རྟོག་དེས་ཆགས་སྡང་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ནམ་ཡང་མི་ཟློག་སྟེ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གོམས་ཀྱང་དེ་ལས་མི་འདའ་འོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ཡིན། ཆོས་དང་གང་ཟག་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་ ཚིག་གི་ཐ་སྙད་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ཚེ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་ངོ་བོ་མི་དགག་པར། དགག་བྱ་ཡན་གར་བ་འགོག་ཚུལ་དུ་དཔྱད་པ་འདིས་བློ་སྐྱོན་ཞིག་འབྱུང་ལ། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བཀག་པའམ་མ་དམིགས་པ་དེ་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅེས་ཐ་སྙད་བྱས་ཤིང་། དེས་ཆོས་དང་གང་ཟག་མ་དམིགས་ཀྱང་། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ངོར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཡོད་པ་མི་ཁེགས་པས། དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ཡིན་གྱི་ཆོས་དང་གང་ཟག་མིན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྐྱོན་མེད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་འགལ་མེད་དུ་འཆར་བ་གོ་དགོས་ཀྱི། དོན་དམ་དཔྱོད་པ་རང་གི་ངོར་བཀག་རྒྱུའི་ཆོས་ཤིག་དང་། མི་བཀག་པར་ཐ་སྙད་སྐལ་བར་བཞག་རྒྱུ་གཉིས་སྲིད་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར། བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པའི། །རིགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་རིགས་པས། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་གི་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེས་རིགས་བྱ། །ཞེས་སོགས་འདིའི་ཐད་ཀྱི་རང་རྒྱུད་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་མཚན་མི་འགོག་པའི་སླད་དུ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་མི་འཐད་པའི་གནད་བསྟན་པ་འདི་ཐལ་འགྱུར་བའི་སྟོང་ཉིད་ གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པ་དོར་ནས། ཐལ་འགྱུར་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་མི་འདོར་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེས་ན་ལེགས་པར་ཤན་མ་ཕྱེས་ན་འདི་གཉིས་ལ་གོ་ཚུལ་རེས་ཁྱད་མེད་ལྟ་བུ་དང་། རེས་ཁྱད་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་འཆར་ཞིང་། ཕན་ཚུན་སུན་ཕྱུང་ཡང་མི་ནུས་པ་ལྟ་བུའི་བློ་བལ་བ་ཛ་ལྟར་འཛིངས་པ་ཞིག་ལས་ཐག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་དཀའ་ལ། དེའི་གནད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་མི་སྟོང་གི་
Chinese
即使意义相同，就像以前从自己的角度确定不空且真实成立，并由其他事物判定为空那样。即使心里想“这没有真实性”，但因为这事物以自己的体性存在而不空，就会产生贪嗔、恐惧、痛苦等所有自相分别念。仅仅是“无真实”这个词，以及将真实空性强加于自己体性不空的事物上的分别念，永远无法阻止对贪嗔等对境的执着。无论对此如何习惯，也无法从中解脱。因此，空性的理性能破斥的是二我。不要仅仅追随并非是法和补特伽罗的词语名相，如果在胜义谛的观察中，不破斥法和补特伽罗的体性，而是以阻断独立存在的破斥对象的方式进行观察，这会产生智慧上的错误。胜义谛的观察破斥或未观察到补特伽罗和法的体性，就称之为法和补特伽罗的无我。虽然如此，但即使它未观察到法和补特伽罗，在名言的观察者面前，法和补特伽罗的存在也不会被否定。因此，破斥对象是二我，而不是法和补特伽罗的名相，也同样可以无过失地存在。因此，必须理解事物的法性如何使二谛无矛盾地显现。胜义谛的观察本身，不需要既有需要破斥的法，又有不破斥而留在名言份额中的两者并存。如《入中论》所说：“自他俱生皆非理，彼亦不能生于彼，是故汝生从何有？”以及“彼体非从他缘生，故是世间生之宗。”等等。关于这一点，自续派为了不遮止名言的自相，而附加真实成立的差别是不合理的。舍弃了这层指出了应成派确立空性方式的特殊之处，虽然承认是应成派，却不舍弃自续派的观点，这是什么原因呢？因此，如果不善于区分，那么对这两者，有时会觉得理解上没有差别，有时又觉得差别很大。像毛线一样缠绕在一起，即使互相驳斥也无能为力，很难从中产生决定的定解。其关键在于一切法以自己的体性是空还是不空。
English
Even if the meanings are similar, just as before, something that is determined to be not empty and truly established from its own perspective, and judged to be empty by other things. Even if you think in your mind, "This has no truth," because this thing exists with its own nature and is not empty, it will generate all self-characterized conceptualizations such as attachment, hatred, fear, and suffering. The mere word "no truth," and the conceptualization of imposing a true emptiness on something that is not empty in its own nature, will never prevent attachment to the objects of attachment, hatred, etc. No matter how accustomed to this, one cannot escape from it. Therefore, what can be refuted by the reasoning of emptiness are the two selves. Do not merely follow the verbal terms that are not just phenomena and persons. If, in the investigation of ultimate truth, the nature of phenomena and persons is not refuted, but the investigation is conducted in a way that blocks independently existing objects of refutation, this will lead to an error in wisdom. The ultimate truth investigation refutes or does not observe the nature of persons and phenomena, which is called the selflessness of phenomena and persons. Even though it does not observe phenomena and persons, the existence of phenomena and persons is not denied in the presence of the observer of conventional terms. Therefore, the object of refutation is the two selves, and the terms that are not phenomena and persons can also exist without fault. Therefore, it is necessary to understand how the nature of things causes the two truths to appear without contradiction. The ultimate truth investigation itself does not need to have both a phenomenon that needs to be refuted and something that is not refuted but remains in the share of conventional terms. As it says in the *Entering the Middle Way*: "It is not reasonable for things to arise from themselves, from others, or from both. Therefore, from what does your arising come?" and "That entity does not arise from other conditions, therefore it is the source of worldly arising." etc. Regarding this, the Svātantrika's addition of the distinction of true establishment in order not to negate the self-character of conventional terms is unreasonable. Abandoning this point, which points out the special way in which the Prāsaṅgika establishes emptiness, what is the reason for not abandoning the Svātantrika's view even though admitting to being a Prāsaṅgika? Therefore, if one is not good at distinguishing, then for these two, sometimes it seems that there is no difference in understanding, and sometimes it seems that there is a great difference. Like wool tangled together, even if they refute each other, they are powerless, and it is difficult to generate a decisive understanding from it. The key is whether all phenomena are empty or not empty in their own nature.