Tibetan
བ་པས་དམིགས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་ན། དེ་ལ་གོམས་ཚེ་དེ་དང་དེའི་འདུ་ཤེས་འགོག་པས་དེ་ལ་ཆགས་སྡང་སོགས་མི་སྐྱེ་ལ། དེ་བཞིན་ཆོས་ཀུན་ལ་སྦྱར་ན་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་རྗེས་མཐུན་པ་དང་། སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཞི་བ་རྗེས་མཐུན་པ་མྱུར་དུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འདྲེན་ནུས་ཀྱི། འདི་བདེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱས་ན། ལེགས་པའི་ཚད་དུ་གོམས་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤར་ནས་དངོས་ཞེན་ཆུང་བ་ལ་ཕན་གྱི། ཡུལ་དེ་དང་དེའི་འདུ་ཤེས་ནི་མི་ལྡོག་པས་དངོས་ཞེན་ལྡོག་དཀའ་སྟེ། བདེན་འཛིན་གྱིས་དངོས་པོར་མ་ཞེན་ཀྱང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེའི་མཚན་མར་ཞེན་པ་མི་འགོག་པས་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་ཙམ་མོ། །འོ་ན་ཡུལ་གང་ དང་གང་དེ་མི་དམིགས་པར་བསམ་ན་དེ་དང་དེ་མི་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་ཆེ་ནས་ཆད་པར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། ཇི་ལྟར་ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་དམིགས་པར་བསྒོམ་པའི་བསྒོམ་པ་དེའི་ངོར་ཆོས་དེ་སྐྱེ་བའང་མེད་ལ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ལ། ཆད་པ་དང་། རྟག་པ་དང་། འགྲོ་འོང་གཅིག་ཐ་དད་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་གར་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་གོམས་པས་ཆོས་ཅན་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་རྣམས་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འདྲེན་ཅིང་། གོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སློབ་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་གཟུང་འཛིན་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པར་འདྲེན་ནུས་ཀྱི། ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དམིགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་བསྒོམ་པར། གཞན་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལྟ་བུར་ཡིད་ལ་བྱས་ན་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་མཉམ་བཞག་ཇི་ལྟར་འདྲེན། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྒོམ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་སྟོང་ཕྱོགས་དམིགས་མེད་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྙམ་ན། དེའི་དོན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དངོས་ཞེན་ལྡོག་པ་ནི་གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཐུན་པར་སྟོང་ཉིད་ བསྒོམ་པའི་ཚེ་ན། སྣང་བ་ལོགས་སུ་བསྒོམ་མི་དགོས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམ་ཆོས་བྱེ་བྲག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བློ་བཞག་པ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཅན་བསྒོམ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རྣམས་མི་དམིགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ། རེ་ཞིག་ལས་དང་པོ་པས་དེ་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་སྟོང་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་བཞིན་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་
Chinese
如果以无所缘的方式禅修，习惯了它，就能阻止那个和那个的认知，因此不会对它产生贪嗔等情绪。同样，如果将其应用于所有法，则与不执着三轮相一致，并且能够迅速将平息各种戏论认知的状态引入自相续。如果心里想着“这没有真实性”，如果习惯到好的程度，就会像幻象一样显现，从而有助于减少对实有的执着。由于那个和那个境的认知不会逆转，因此很难逆转对实有的执着。即使不因真实执着而执着于事物，也无法阻止对世俗法的那个和那个相状的执着，因此只是后得如幻的定解。那么，如果认为任何境都不执着，是否会因为不执着那个和那个而过于执着于空性的一面，从而变成断灭呢？无论如何，在完全不执着任何法的禅修面前，那个法也不会产生。对于没有产生的事物，断灭、常恒、来去、一异等二法的相状也不会在任何地方出现。这样，由于习惯了法性，法相缘起的显现就像八种幻象的例子一样显现，并且自然而然地确定没有自性。当习惯圆满时，能够将有学的等持智慧引入像虚空一样，没有能取所取，也没有显现的状态。如果不禅修诸法自性不执着的空性，而是心里想着像由他真实成立的空性一样，如何引入没有二取显现的等持？难道不是必须禅修显空双运吗？有些人认为，如何只禅修空性无所缘呢？那不是那个意思。对事物逆转实有执着，与实相空性相符，在禅修空性时，不需要单独禅修显现，因为将心安住在所有法或特定法的自性空性上就是禅修空性，而不是必须禅修法相。不执着法相就是那个法相的法性。暂时初学者即使那样禅修，又怎么会是断空呢？因为这是与事物的实况相符地作意。后得时，所有法虽然无所缘，但缘起的显
English
If one meditates without any object of focus, then becoming accustomed to it, one prevents the perception of that and that, so that attachment, hatred, etc., do not arise towards it. Similarly, if applied to all phenomena, it is consistent with not fixating on the three spheres, and one can quickly introduce the pacification of various conceptual elaborations into one's own mind-stream. If one thinks, "This is not true," then if one becomes accustomed to it to a good degree, it will appear like an illusion, which will help to reduce clinging to reality. Since the perception of that and that object is not reversed, it is difficult to reverse clinging to reality. Even if one does not cling to things due to the clinging to truth, one cannot prevent clinging to the characteristics of those and those nominal phenomena, so it is only a post-meditation certainty like an illusion. Now, if one thinks that any object is not fixated upon, will one not become too attached to the side of emptiness because that and that is not fixated upon, and thus become nihilistic? In any case, in the face of the meditation of meditating on any phenomenon whatsoever without any fixation, that phenomenon does not arise either. And for that which does not arise, the characteristics of the two phenomena, such as annihilation, permanence, coming and going, one and many, etc., do not occur anywhere. In this way, by becoming accustomed to the nature of phenomena, the appearances of dependent arising, which are phenomena, appear like the eight examples of illusion, and the certainty that they are without inherent existence is naturally introduced. When habituation is perfected, one can introduce the wisdom of the learning meditative equipoise, which is like the sky, without grasping and appearance. If one does not meditate on emptiness, the self-nature of phenomena not being fixated upon, but thinks of it as emptiness established by other-dependence, how can one introduce meditative equipoise without dualistic appearance? Is it not necessary to meditate on the union of appearance and emptiness? Some think, how can one meditate only on the empty side without any object of focus? That is not the meaning of it. Reversing the clinging to reality towards things is in accordance with the reality of emptiness. When meditating on emptiness, one does not need to meditate on appearance separately, because placing the mind on the emptiness of the self-nature of all phenomena or a particular phenomenon is meditating on emptiness, not that one must meditate on phenomena. Not fixating on phenomena is the nature of that phenomenon. Even if a beginner meditates on it for a while, how can it be nihilistic emptiness? Because it is thinking in accordance with the reality of things. In post-meditation, although all phenomena are without object of focus, the appearance of dependent arising
Tibetan
བ་བསླུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་བཞིན་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་བ། འགགས་པ་མེད་བཞིན་འགགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ལས། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པར། བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ངོ་ཤེས་པའི་སྐབས་བཞིན་ནོ། །མཉམ་གཞག་ཏུ་ནི་གཉིད་འཐུག་གི་འོད་གསལ་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་མེད་དུ་ཡང་ཡང་སྦྱང་བ་ནི། རྨི་ལམ་གྱི་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་དུ་བསྡུ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ཟུང་འཇུག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་རྒྱུད་ལ་འཆར་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་ནི་སོགས་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཡིད་དང་ལྟ་ རྣམས་ལ་སོགས་བཞིན་དུ། སོ་སྐྱེ་ལྟ་ཅི་འཕགས་པ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཉམ་བཞག་ཏུ་དོན་དམ་བདེན་པ་བསྒོམས། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དོན་དམ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་ཤར་བའི་ཐ་སྙད་བདེན་པ་སྦྱིན་སོགས་ལ་འཇུག་པ་རེས་འཇོག་ལས་མི་འོང་བས། མཉམ་བཞག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་རྗེན་པ་བསྒོམ་ན། དེའི་ཚེ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེས། བསྒོམ་བྱ་དམིགས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། བསྒོམ་བྱའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དམིགས་མེད་སྒོམ་པའི་སྟོང་ཉིད་སྐྱེ་བར་མི་བྱེད་འཕེལ་བར་མི་བྱེད་དེ་ནམ་མཁའི་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །ནམ་ཞིག་སྒོམ་བྱེད་བློ་དང་། བསྒོམ་བྱ་སྟོང་ཉིད་གཉིས་སོ་སོར་མི་སྣང་བར་བློ་ཡིས་མཚོན་ནས་ཆོས་ཀུན་དམིགས་མེད་སྟོང་ཉིད་ཉག་གཅིག་གི་ངང་དུ་ཤར་ཚེ། མཉམ་བཞག་དངོས་ཡིན། གཉིས་སྣང་མེད། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་ནི་ནམ་ཡང་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་དེ་དུས་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་གནས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་མི་འདའ། འདའ་བར་མི་འགྱུར་པས། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་ལོགས་སུ་ཆོས་ཅན་མི་དགོས་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། འདི་རྣམ་ཀུན་ མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་དུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སྣང་བ་འགགས་ཏེ་མེད་ཀྱང་། རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སམ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་དེས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་འོད་གསལ་མཐར་ཐུག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ལས་སྣང་བ་ཡིན་པས། ད་ལྟའི་དམིགས་མེད་འདི་ཡང་དབྱིངས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་པས། དེ་སྒོམ་བྱེད་ལ་བློ་ཡི་གཟུང་འཛིན་ཡོད། དབྱིངས་འདི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ་འཕོ་འ
Chinese
如同从无欺骗处，没有生而显现为生一样；如同没有灭而显现为灭一样。不以彼和彼的自性去思索的觉知中，仅以无实有如幻术般的势力的觉性，如同认识梦境的显现之时一样。在等持中，如同获得浓厚睡眠的光明一样。将一切法无所缘地反复串习，如同将梦幻之幻身摄入光明中一样。如此串习，空性与缘起的显现双运不可思议之义在相续中生起。如寂天菩萨所说：一切如虚空等，以及如虚空般的心和见等。如同这些一样，莫说凡夫，即使是圣者学人，也在等持中修习胜义谛。后得时，从胜义无生之状态中显现的世俗谛布施等，只能交替进行。如果在等持中修习赤裸的空性，那么，彼时修习的彼心，就是修习所修无所缘如虚空般。所修的世俗法，不会生起、不会增长修习无所缘的空性，如同虚空的色相一样。何时修习之心和所修空性二者不显现为异体，心以表征，一切法显现为无所缘空性唯一之状态时，就是真实等持。没有二取。因此，法性是永不增减，如虚空般周遍一切，但没有任何名相之觉知对象，那时恒常如虚空般安住。一切法不超离它，不会变为超离，因此，通达法性不需要另外的法相，因为一切法相都由它所摄持。此乃一切殊胜具足之空性。在圣者的等持之时，八识聚的显现止息而消失，但具有自性光明的智慧或自生智慧，以彼无二的方式证悟。密咒的光明究竟也与此相同。因此，一切法皆是从自性光明中显现，所以，现在的无所缘也是法界的体性部分，因此，修习它时，心有能取所取。此法界是一切法的法性，是法界，不会变
English
Just as from the infallible, there is no birth but it appears as birth; just as there is no cessation but it appears as cessation. Without the notion of contemplating that and its own nature, only with the force of awareness that is unreal and illusory, just like the time of recognizing the appearance of a dream. In meditative equipoise, it is like seizing the clear light of deep sleep. Repeatedly training all phenomena in aimlessness is like gathering the illusory body of a dream into clear light. By becoming accustomed to this, the meaning of the inseparability of emptiness and dependent arising, which is inconceivable, arises in the mind. As Shantideva said: All are like the sky, etc., and like the mind and views that are like the sky, etc. Just like these, not to mention ordinary beings, even noble learners meditate on the ultimate truth in meditative equipoise. In the subsequent attainment, engaging in generosity, etc., which are the conventional truths that arise from the state of ultimate unbornness, can only be done alternately. If one meditates on naked emptiness in meditative equipoise, then, at that time, that mind that meditates is meditating on the object of meditation, which is aimless and like the sky. The conventional phenomena that are the object of meditation do not give rise to or increase the emptiness of meditating on aimlessness, just like the form of the sky. When the mind that meditates and the emptiness that is meditated upon do not appear separately, and the mind represents it, and all phenomena appear in the state of the single aimless emptiness, that is true meditative equipoise. There is no duality. Therefore, the nature of reality never increases or decreases, and although it pervades all like the sky, there is no object of conceptual thought whatsoever, and at that time it abides like the sky at all times. All phenomena do not transcend it, and will not become transcendent. Therefore, realizing the nature of reality does not require a separate entity, because all entities are contained by it. This is also the emptiness that possesses all supreme aspects. At the time of the meditative equipoise of the noble ones, the appearance of the eight aggregates of consciousness ceases and disappears, but the wisdom of self-nature clear light or self-arisen wisdom exists, and it realizes non-duality with it. The ultimate clear light of mantra is also the same as that. Therefore, all phenomena appear from the clear light of self-nature, so this present aimlessness is also a part of the sphere of reality, so when meditating on it, the mind has grasping and clinging. This sphere of reality is the nature of reality of all phenomena, the dharmadhatu, it does not change.