Tibetan
ག་དང་། བདེན་པའི་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གྱི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤན་དེས། བུམ་པ་དོན་གཞན་གྱི་སྟོང་པ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་བཤད་དགོས་བྱུང་བ་འདི་བཞིན། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་དོན་དུ་མི་འཛིན་པར། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཡོད་པར་བཟུང་བ་འདིས། བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་སྟོང་པ་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་སོང་བས། བུམ་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་མི་ཁེགས་སོ། །དེས་ན་ བུམ་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཡིན་སོགས་སྦྱར་བ་ལ། བུམ་པ་ལས་བུམ་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་དུ་དོན་ལ་ཡོད་པ་གོ་ན། མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང་མེ་དོན་ལ་ཐ་དད་པར་ཐལ་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དོན་ལ་མི་རྟོན་པའི་ལམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་འཚོལ་བ་འདིས། སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཚིག་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ལ། དོན་གྱི་རྟོགས་བྱ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་མི་སྐྱེ་བའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་མང་བས། ཚིག་གི་གྲུབ་མཐའ་ཙམ་གནས་སྐབས་སུ་ཟིན་པ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་གནད་ཆེ་འདྲ་སྟེ། བློ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ནས་བསམ་ན་དངོས་འཛིན་མི་ལྡོག་པའི་ཚིག་གི་གྲུབ་མཐའ་དེ་འདྲས་རྣམ་གྲོལ་མི་ཐོབ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་ན་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྟན་གྱི། ཚིག་གི་འཐེན་ཁྱེར་རྩོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔར་སྣང་བ་བསླུ་མེད་འདི་ལ་རགས་པ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་གཞིག་ཚེ། ཕུང་པོ་ལྔ་རིལ་བོ་དང་རགས་པ་མེད་པར་རིགས་པ་དེས་རྟོགས་ནུས་ཀྱི། དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །རྡུལ་ཕྲ་ཆ་མེད་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ངེས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ པ་དང་། ཕུང་ལྔའི་བྱེ་བྲག་རེ་རེའང་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་མེད་པར་མཐོང་ཚེ། དེ་འདྲའི་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཆོས་ལ་འདིང་ཞེས་མི་འཛིན་ཏེ། བདག་དུ་མར་ཐལ་བ་དང་། མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་རང་གི་བློས་རྟོགས་ནས་བདག་ཅེས་པ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པ་དེས་བདག་འཛིན་ཟློག་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་ཉན་ཐོས་པ་ལའང་ཡོད་དགོས་སོ། །དེའི་སྐབས་སུ་ཕུང་པོ་རགས་པ་མི་སྟོང་གི། རགས་པ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་། དུ་མ་མི་སྟོང་གི། དུ་མ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་། མི་རྟག་
Chinese
以及，因为远离真实的众多。以这种通过反驳记号、法、意义这三者的方式来成立的，追随词句的偏颇，就像这样，不得不将瓶子解释为与他物不同的空性之意义。瓶子，作为所立宗，是空性的，因为在胜义谛的观察中不可得。不要执着于这个意义，而是执着于瓶子，作为所立宗，是真实成立的空性。因为执着于具有这种特性的缘故，瓶子和瓶子的空性在意义上就变得不同了。因此，瓶子执着的对境就无法遮破了。因此，如果将瓶子的自性是空性等等结合起来，如果理解为瓶子的自性在意义上与瓶子是不同的，那么就会变成火的自性是热，火在意义上是不同的等等的过失。因此，通过追随词句而不依赖意义的道路来寻找空性，在某些时候，虽然那样说，但由于很多时候会成为对空性之意义的理解不生起的障碍，所以仅仅暂时掌握词句的宗派，空性的意义似乎更为重要。如果在内心深处思考，像那样不能遣除实执的词句宗派是不能获得解脱的，如果见到空性的意义就能获得解脱。因此，空性是为了获得解脱而宣说的，而不是为了争论词句的牵强附会而宣说的。因此，对于显现为五蕴的这个无欺之境，如果将粗大的分解到极微尘之间，就能通过理智了悟到五蕴没有整体和粗大。因此，就能见到五蕴是众多和无常的自性。即使不能确定无分微尘没有自性，但如果见到五蕴不是执着为一个整体，并且五蕴的每个部分也不是执着为单独的一个，就不会执着于像那样众多和无常的法为我，因为会以自己的智慧了悟到会导致成为多个我和会导致成为无常的过失，从而知道我只是依赖于五蕴而假立的，并没有自己的本体，通过了知这一点就能遣除我执。像这样的道理，声闻乘也应该有。在那个时候，粗大的蕴不是空性的，而是粗大在真实成立上是空性的。众多不是空性的，而是众多在真实成立上是空性的。无常
English
And, because it is separated from the many that are true. This bias of following the words of proof, dharma, and meaning, which are established through the negation of the three, is like this: the pot has to be explained as the meaning of emptiness, which is different from other things. The pot, as the subject, is empty, because it is not found in the ultimate truth. Instead of holding onto this meaning, hold onto the pot, as the subject, is empty of true establishment. Because of holding onto having this characteristic, the pot and the emptiness of the pot become different in meaning. Therefore, the object of attachment to the pot is not refuted. Therefore, if you combine the nature of the pot is emptiness, etc., if you understand that the nature of the pot is different from the pot in meaning, then it will become the fault that the nature of fire is heat, and fire is different in meaning, etc. Therefore, seeking emptiness by following the words and not relying on the meaning, at some point, although it is said that way, because it often becomes an obstacle to the understanding of the meaning of emptiness not arising, it seems more important to grasp only the tenets of the words temporarily, and the meaning of emptiness. If you think deeply in your heart, such tenets of words that cannot remove the clinging to reality cannot attain liberation, and if you see the meaning of emptiness, you can attain liberation. Therefore, emptiness is taught for the sake of attaining liberation, not for the sake of arguing about the quibbles of words. Therefore, for this infallible realm that appears as the five aggregates, if the gross ones are broken down to the finest particles, one can realize through reason that the five aggregates have no whole and no grossness. Therefore, one can see that the five aggregates are of the nature of many and impermanent. Even if it is not certain that the indivisible particle has no nature, if one sees that the five aggregates are not clung to as one whole, and that each part of the five aggregates is not clung to as a single one, then one will not cling to such many and impermanent dharmas as self, because one will realize with one's own wisdom the faults of leading to becoming multiple selves and leading to becoming impermanent, and thus know that self is only imputed in dependence on the five aggregates, and has no own entity, and by knowing this, one can remove self-grasping. Such a reason must also be present in the Hearers. At that time, the gross aggregates are not empty, but the gross is empty in terms of true establishment. The many are not empty, but the many are empty in terms of true establishment. Impermanent
Tibetan
པ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་གི། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་སྦྱར་བའི་གཞན་སྟོང་འདི་མ་སྦྱར་ཀྱང་བདག་མེད་རྟོགས་ནུས་ལ། སྦྱར་ན་ཕུང་པོ་རགས་པར་བདེན་པ་དེ། ལྔ་ཀ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པའི་རགས་པ་དེའམ། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཚོགས་པའི་རགས་པའམ། ཐ་ན་ཡིད་རགས་པ་མི་སྟོང་བ་དེ་བདག་གི་གདགས་གཞིར་བྱས། བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་བདག་ཡོད་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་བསྟན་དུ་མེད་དེ། རགས་པ་དེ་རིལ་པོ་དང་། གཅིག་པུ་དང་། རྟག་པ་ཡིན་རུང་སྟེ། རིལ་པོ་མི་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་པས། དེ་འདྲའི་ རིལ་པོ་གཅིག་པུ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་དུང་དེ་དུ་མ་དང་སྐད་ཅིག་མར་དབྱེ་བའི་ཆར་གསིལ་རྒྱུ་ཡོད་ན། རྟག་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པའང་། དུ་མའི་ཆོས་ལ་རྟག་གཅིག་ཏུ་བཏགས་ཀྱི། རྟག་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་གཅིག་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་བརྡ་སྦྱར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཁོ་བོས་ཀྱང་འདོད་མོད། རྟག་གཅིག་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ། དེ་གཉིས་མི་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན། རང་ངོས་མི་སྟོང་པར་ཁས་བླང་ཕན་ཆོད། གཞན་གྱིས་སྟོང་ཡང་མི་ཕན་ཏེ། དུ་མ་ཡིན་པས་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་མིན་པའི། གཅིག་པུ་བདེན་གྲུབ་ཅེས་པ་དང་། རྟག་པ་བདེན་གྲུབ་དང་། རིལ་པོ་བདེན་གྲུབ་ཅེས་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་དུ་མི་སྲིད་པས། དེས་སུ་ལའང་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་དང་། བདག་འཛིན་མི་སྐྱེད་པས་དེ་དགག་མི་དགོས་སོ། །ཆོས་ཀུན་རང་སྟོང་མིན་གཞན་སྟོང་ཡིན་པའི་འཆད་ཚུལ་འདིས། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ནི་གོ་རྒྱུ་ཡར་ལྷག་ཡོད་པས་ཕན་པ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་མ་ཟད་གནོད་བྱེད་དེ། རང་གི་ངོ་བོ་མི་ སྟོང་པར་གྲུབ་ཕན་ཆོད། ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་སྨྲས་ཀྱང་དེར་འཛིན་ཟློག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་དེ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་རང་སྟོང་ལས་ལྷག་པའི་གོ་བ་བསྐྱེད་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་མ་ཟད་གནོད་དེ། ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་ལ་ཕུང་ལྔ་སྙོན་མེད་དུ་སྣང་། སྣང་བ་དེ་དུ་མར་སྣང་བ་དང་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་སྣང་གི། དེ་ལས་བཟློག་པ་གཅིག་པུ་དང་། རྟག་པར་མི་སྣང་བས། ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་རང་ལ་བརྟེན་ནས། རང་གི་ངོ་བོར་སྟོང་པར་དཔྱད་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་ལ་མ་བརྟེན་པར་དོན་དམ་རང་རྐྱ་བར་རྟོགས་ཚུལ་མེད་པས། ཐ་སྙད་རང་གི་སྣང་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡི
Chinese
就自身而言并非空性。将“以谛实成立而空”附加其上的他空，即使不附加，也能证悟无我。如果附加，那么粗大的蕴，即五者聚集为一的粗大，或者六识聚集的粗大，甚至不空的心粗大，被作为我的施设处。对于我执的对境——我的存在，无法以理证进行妨害，因为粗大可以是整体、唯一和常恒。由于承认整体不空，因此，这样的整体是唯一的，并且会变成非刹那的常恒。如果还能将其分解为众多和刹那，那么所安立的常一，也是在众多的法上安立常一，而不是常一的自性不空。如果常一的自性空，那就可以用“以谛实成立而空”来表达，那样我也认可。但如果像你一样，认为常一的自性不空，却以谛实成立而空，这两者不是一回事，那么承认自性不空也没用，即使被其他空掉也没用。因为不是众多，所以唯一的自性空；因为不是刹那，所以常恒的自性不空。所谓“唯一谛实成立”、“常恒谛实成立”和“整体谛实成立”，在世间是不可能存在的词语。因此，它不会让任何人执着于蕴，也不会产生我执，所以不需要遮破。这种“诸法皆非自空而是他空”的说法，对于证悟胜义空性，没有丝毫增上的意义，反而有害。因为即使成立了自性不空，说了以他空，也无法遣除执着。 对于那个承认，在世俗的显现上，不但不能产生比自空更殊胜的理解，反而有害。因为在名言显现上，五蕴无可否认地显现，而且显现为众多和变化，而不是相反的唯一和常恒。因此，名言显现本身，是通过分析其自性空而成立的。如果不依赖名言，就没有独立证悟胜义的方式。因此，名言本身的显现，本来就是在自性未成立的情况下显现的。
English
It is not empty from its own side. Even without attaching the other-emptiness of "empty by true establishment," one can realize selflessness. If attached, then that coarse aggregate, that coarse aggregate of the five gathered as one, or the coarse aggregate of the six consciousnesses, or even the non-empty mind coarse, is made the basis of my imputation. There is no way to show that the object of self-grasping, the existence of self, is harmed by reason, because the coarse can be whole, one, and permanent. Since it is admitted that the whole is not empty, such a whole is one, and it becomes a permanent that is not momentary. If it can still be divided into many and momentary, then even the established permanent one is established as permanent one on many dharmas, but the nature of permanent one does not become non-empty. If the emptiness of the nature of permanent one is expressed as emptiness by true establishment, then I also agree with that. But if, like you, you think that the nature of permanent one is not empty, but is empty by true establishment, and that the two are not the same, then it is useless to admit that the self-nature is not empty, and it is useless even if it is emptied by others. Because it is not many, the nature of one is empty; because it is not momentary, the nature of permanent is not empty. The so-called "one truly established," "permanent truly established," and "whole truly established" are impossible terms in the world. Therefore, it does not cause anyone to cling to the aggregates, nor does it generate self-grasping, so there is no need to refute it. This way of explaining that "all dharmas are not self-empty but other-empty" not only has no benefit for realizing the ultimate emptiness, but is also harmful, because it is enough to establish that one's own nature is not empty. Even if one says that other dharmas are empty, one cannot reverse clinging to it. Regarding that admission, in the appearance of conventional truth, it not only does not generate a more superior understanding than self-emptiness, but is also harmful. Because in the appearance of nominal truth, the five aggregates undeniably appear, and the appearance appears as many and changing, not the opposite of one and permanent. Therefore, the appearance of nominal truth itself is established by analyzing its self-nature as empty. If one does not rely on nominal truth, there is no way to independently realize the ultimate truth. Therefore, the appearance of nominal truth itself appears without the establishment of its own nature.