Tibetan
ག་མི་ཁེགས་པས། བདེན་མེད་དུ་ཁས་བླང་བའི་ཚིག་ཙམ་ཞིག་གིས་སྤྲོས་པ་སྣ་གཅིག་མི་ལྡོག་པས། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཙམ་ཞིག་ལས་ལྷག་པའི་དོན་དམ། དོན་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་པས་དོན་དམ་སྣ་གཅིག་གསར་དུ་གོ་རྒྱུ་མེད་པས། དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཆོས་གང་དང་གང་ལའང་བདེན་གྲུབ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་འདི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་གོ་བྱེད་ཡིན་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་མི་དགོས་པའི་ཚིག་སྦྱར་ཚུལ་ལེགས་པ་ཡིན། རང་གཞན་སུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་མོད། དེའི་བརྗོད་ཚུལ་ལ་བསམས་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་བུམ་སོགས་ལས་གཞན་པའི་དགག་བྱ་གཞན་དུ་གོ་ནས་བུམ་པ་གཞན་སྟོང་དུ་ཁས་ལེན་གྱི། མི་མིས་སྟོང་པའི་ལུང་དོན་དོན་དཔྱོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཁས་ལེན་ཡིན་པ་མི་གོ་བར། མི་མིས་སྟོང་ན་མི་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པའི་གོ་བ་ཞིག་གསར་དུ་བླངས་ནས་གཞན་སྟོང་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་དེའི་ངོར་ཆེས་ལེགས་ལེགས་འདྲ་ཡང་། བདེན་གཉིས་འགལ་འདུར་གྱུར་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་མཚན་མི་སྟོང་པའི་དོན་དུ་སོང་ནས་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་མི་སྟོང་པའི་གནད་མ་གོ་བར། བདེན་མེད་དུ་ཁས་བླང་བས་བདེན་མེད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཚིག་གི་གྲུབ་མཐས་བློ་ཚིམ་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་པའི་སྐྱོན་ཞིག་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ཟླ་བས་བརྗོད་པ་འདི་འོང་། བདག་དང་ཆོས་སུ་བཟུང་བས་གཟུང་འཛིན་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་བྱུང་བ་ཡིན་ན། དེ་ཟློག་པ་དེའི་ཡུལ་བདག་དང་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དཔྱད་པས་མེད་པར་ཤེས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཟློག་དགོས་ན། བཟློག་བྱའི་བདག་དང་ཆོས་དེ་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་བདག་འཛིན་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་ཆོས་སུ་བདེན་པར་བཟུང་བས་སྒྲིབ་པ་འབྱུང་སྟེ། བདེན་པར་ གྲུབ་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་ཞི་ལྷས་གསུངས། བདག་དང་ཆོས་ནི་བཟློག་བྱ་ཡིན། །མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་དང་ཆོས་ཟློག་ན་ཆད་ལྟར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞེས་པ་དེ། བདག་དང་ཆོས་རྣམས་མི་སྟོང་པ་ལ་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། སྟོང་པ་དང་བདེན་མེད་གནད་གཅིག་ལ་ཐ་དད་པའི་དོན་མིན་ལ། ཁྱོད་ལྟར་ན་བདག་དང་ཆོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་པ་ལྟར་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་འདི་ནི་ངའོ་ཞེས་བཟུང་བ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་མ་ཡིན་ནམ། བདེ་བའམ་ནི་སོགས་དྲངས། དེ་བཞིན་འདི་ནི་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་དེ་ལ་དེར་བཟུང་བ་ཙམ་གྱིས་བདག་གོ་ཆོས་སོ་ཞེས་རྟོག་ན། ཀུན་རྟོག་འདི་ཙམ་གྱིས། ཉོན་མོངས་ཀྱང་སྐྱེད། ལས་ཀྱང་བསགས། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མྱོང་ཆོག་པས། འདི་མ་བཀག་ན། འདི་ལས་ཐ་དད་པའི་བདེན་གྲུབ་གཞན་དེས་ནི། ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེད། ལས་མི་བསགས་པས་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་དེ་དགག་ཅི་དགོས། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུའི་སྐབས་སུ། མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་ནང་། ཕྱི་ཡི་དྲུག་ ལ་ཕྱི་དེ་བཞིན་གཞན་ཀུན་ལ་དེ་དང་དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོར་ཞེན་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དང་དེར་འཛིན་ཞེན་འབྱུང་བས། དེའི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་བསྒྲུབ་པར་མི་སྟོང་པར་སྒྲུབ་ན། ཕྱི་བདེན་གྲུབ། ནང་བདེན་གྲུབ་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་ཤེས་ཀྱང་། དེ་ནང་ལ་ནང་གི་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་སོགས། དེ་དེའི་ཞེན་པ་མི་ཁེགས་པས། ནང་དང་ཕྱི་དང་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ །ཆེན་པོ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་ལ་དེ་དང་དེར་འཛིན་བཟློག་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་དགོས་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ། དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་དེས་དེར་འཛིན་སྣ་གཅིག་ཟློག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །གསུངས་པ་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཕུང་ལྔ་རང་གིས་མ་སྟོང་པར་ཡོད་ན། ཕུང་འཛིན་མི་ལྡོག་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ལ། ནང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོར་བཟུང་བ་ཙམ་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན། ངར་འཛིན་ཇི་ལྟར་བཟློག་ཕུང་ལྔ་བདེན་གྲུབ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་ལྔ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ཡོད་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་ ཡང་རུང་། ཕུང་པོར་འཛིན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་གནོད་མི་ནུས་ཏེ། བུམ་པ་སྣམ་བུས་སྟོང་ཡང་བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ལ་ཅུང་ཟད་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་ཞེས་པ་དང་། བདེན་མེད་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་བཟུང་ན་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་བརྗོད་ཀྱང་མི་འགལ་མོད། ཁྱད་ཡོད་དེ་ཕུང་ལྔ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་ཞིང་། གཞན་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་བཟུང་ན་དེ་འདྲའི་སྟོང་ཚུལ་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་མི་ལྡོག་གོ། །དེས་ན་བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་གྲུབ་པས་སྟོང་སྟེ། བདེན་པའི་གཅི
Chinese
既然不能遮止，仅仅以承认无实的言辞，也不能够遣除任何戏论。既然不能通过仅仅是世俗名言的情况，而新理解任何胜义，通过理智分析，也不能新理解任何胜义。那么，宣说这样的空性没有任何必要，因为世俗中不存在的事物，已经被世俗的分析者所成立了。总之，说任何法都不存在真实成立，这虽然是理解胜义中不存在的方便，但胜义中不存在，并不意味着世俗中也必须不存在，这样的语句组合方式是很好的。 自己和他人任何人，仅仅这样说都没有矛盾。但思考其表达方式后，从世俗的瓶子等之外，理解为其他的破斥对象，从而承认瓶子是他空。不理解人空之义是理智分析所允许的承认。如果人空，就新产生一种人世俗中不存在的理解，并承认他空，这在其看来似乎非常好，但却变成了二谛相违。世俗的自相不空，最终变成了真实成立也不空的要点，不理解这一点。以承认无实，怎么会变成无实呢？像这样，以言辞的宗派来满足自己的想法，自续派会这样说。如果执着于我和法，由于各种能取所取，就会产生烦恼障和所知障。如果要遣除这些，就必须通过分析，了解其对境我和法是不存在的，从而遣除我执和法执。那么，仅仅执着于要遣除的我和法，并不是我执，而是因为执着我和法为真实存在，才会产生障碍，真实成立是破斥的对象。寂天（Śāntideva）说：我和法是破斥的对象。因为没有这样说，如果遣除我和法，就会变成断见，这样想的话，那么，所谓真实成立，并不是说我和法不空，空性和无实，并非意义相同而只是名称不同。如果像你这样认为，我和法不是空性的，而是以真实成立而空，那么，众生也会缘取世俗中存在的自己的五蕴，执着于这是我，这就是俱生我执。
English
Since it cannot be prevented, merely acknowledging the absence of truth cannot eliminate any elaboration. Since one cannot newly understand any ultimate truth beyond the mere state of conventional terminology, and one cannot newly understand any ultimate truth through rational analysis, then there is no need to teach such emptiness, because what does not exist in convention has already been established by the conventional analysts. In short, saying that there is no true establishment in any dharma is a means of understanding the absence in the ultimate truth, but the absence in the ultimate truth does not necessarily mean that it must also be absent in the conventional truth. Such a way of combining statements is good. There is no contradiction for oneself or others to say it that way. But after thinking about its expression, from the conventional pot and so on, one understands another object to be refuted, and thus acknowledges the pot as other-empty. Not understanding that the meaning of the emptiness of persons is an acknowledgment allowed by rational analysis. If persons are empty, then a new understanding arises that persons do not exist in convention, and acknowledging that as other-empty, although it seems very good in its view, it becomes a contradiction between the two truths. The self-nature of the conventional is not empty, and ultimately becomes the point that true establishment is also not empty, not understanding this point. By acknowledging the absence of truth, how can it become the absence of truth? Like this, satisfying one's mind with the tenets of words, the Svātantrika will say this. If one clings to self and phenomena, due to various grasping and apprehended objects, afflictive and cognitive obscurations will arise. If one wants to eliminate these, one must analyze and understand that their objects, self and phenomena, do not exist, thereby eliminating self-grasping and phenomena-grasping. Then, merely clinging to the self and phenomena to be eliminated is not self-grasping, but because clinging to self and phenomena as truly existent, obscurations arise, and true establishment is the object to be refuted. Śāntideva said: Self and phenomena are the objects to be refuted. Because he did not say that, if one eliminates self and phenomena, it will become nihilism, if one thinks like that, then, the so-called true establishment does not mean that self and phenomena are not empty, emptiness and absence of truth are not the same meaning but only different names. If you think like that, self and phenomena are not empty, but empty of true establishment, then sentient beings will also focus on their own five aggregates that exist in convention, clinging to this as me, and that is the co-emergent self-grasping.
Chinese
不是吗？ 快乐等等被引导。 同样，认为“这是瓶子”的念头执着于法。 仅仅因为将事物执着于彼处，就认为“我”或“法”，仅仅是这种分别念，也会产生烦恼，积累业力，体验痛苦。 如果不阻止它，那么与此不同的真实存在的事物，不会产生烦恼，不会积累业力，就像兔角一样，没有名称，为什么要否认它呢？ 同样，在二十空性的情况下，眼睛等内部的六处生处为内，外部的六处为外，同样，仅仅因为将其他一切事物理解为彼和彼，就会产生对彼和彼自性的执着。 这样，对一切法都会产生执着，如果不证成它的境是空性，而是证成不空，那么即使知道外真实存在、内真实存在等空性的二十空性，也不会阻止将内执着于内法等，因此，内和外以及内外二者，伟大和空性等，为了遣除对彼和彼的执着而宣说就变得没有必要了，因为那样的空性无法遣除一种执着。 如经所说：“只要有对蕴的执着，就有对它的我执。” 按照这样，如果世俗名称的五蕴不是自己空性而存在，那么执着蕴就不会止息，这是显而易见的。 仅仅因为执着于内在相续的蕴，我执就会产生，这也是显而易见的。 如果认为我执如何止息，五蕴空于其他真实存在的事物，所以没有过失，那么，对于五蕴不是自己自性空性而存在的事物，执着于我执，即使空于其他法，也丝毫不能损害对蕴的执着，就像瓶子空于布，也丝毫不能帮助瓶子自己自性空性一样。 因此，如果认为“蕴自己自性空”和“无真实”的意义没有差别，那么说没有真实存在也没有矛盾。 如果有差别，即五蕴不是从自己方面空性，而是执着于空于其他真实存在的事物，那么无论多么习惯于那样的空性，也不会止息对蕴的执着。 因此，瓶子，有法，空于真实存在，因为真实的单
English
Isn't it? Happiness and so on are guided. Similarly, the thought that "this is a vase" is clinging to the Dharma. Just because things are clung to there, one thinks "I" or "Dharma," and just this kind of conceptualization will generate afflictions, accumulate karma, and experience suffering. If you don't stop it, then something else that is truly existent, different from this, will not generate afflictions, will not accumulate karma, and like a rabbit's horn, there is no name, why deny it? Similarly, in the case of the twenty emptinesses, the six internal sources of eyes and so on are internal, the six external are external, and similarly, just because everything else is understood as that and that, attachment to that and that's own nature will arise. In this way, attachment to all dharmas will arise, and if you don't prove that its object is emptiness, but prove that it is not empty, then even if you know the twenty emptinesses of external true existence, internal true existence, etc., it will not prevent clinging to internal dharmas, etc. Therefore, the inner and outer and both inner and outer, the great and emptiness, etc., are said to be unnecessary for the purpose of reversing the attachment to that and that, because that kind of emptiness cannot reverse a single kind of attachment. As the sutra says, "As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self." According to this, if the five aggregates of worldly names are not empty by themselves, then the clinging to the aggregates will not cease, which is obvious. Just because of clinging to the aggregates of the inner continuum, self-clinging will arise, which is also obvious. If you think how self-clinging will cease, the five aggregates are empty of other truly existent things, so there is no fault, then, for the things that the five aggregates are not empty of their own nature, clinging to self-clinging, even if empty of other dharmas, cannot harm the clinging to the aggregates at all, just as a vase is empty of cloth, it cannot help the vase's own nature to be empty at all. Therefore, if you think that there is no difference between the meaning of "aggregates are empty of their own nature" and "no reality," then there is no contradiction in saying that there is no true existence. If there is a difference, that is, the five aggregates are not empty from their own side, but are clinging to being empty of other truly existent things, then no matter how accustomed you are to that kind of emptiness, the clinging to the aggregates will not cease. Therefore, the vase, the dharma, is empty of true existence, because of the true single