Chinese
不需加上真实成立等的差别。显现和空性不可分割，如火的热性一般，在自己的本体尚未成立的情况下显现。如果未成为离边离戏，则会落在自续派之上。如果经过分析而安立名言，则会变得像自续派的名言一样。愿文殊智慧善加辨别！如果说世俗是经过分析不真实的，那么，如果空性不是真实成立的，胜义也就会变成经过分析不真实的虚假。永远也找不到非虚假和真实。世尊所说的法等，引用《中论》的教证。无自性是真实的，因此那是实相。修习时，如果不对治对它的执着，按照那种方式，以断除它的方式，成立瓶子上存在真实空性，以这种方式，哪里没有什么，它就空于什么，剩余的有什么，就成为胜义。如果说，无自性即是无自性，只是名言安立，那么，这也成立了那不是究竟实相。空性被称为有对境还是没有对境？如果没有，则谁也无法了解它等，过失会返回到自己身上。如果有对境，那么以什么量来缘取？如果以义理观察和胜义中的等持来缘取，则会成立为胜义谛。如果在胜义谛观察面前存在，却不成为真实成立，那么，理应成为义理观察无法堪忍。如果承认，则会成为世俗谛。胜义谛永远也找不到。此外，空性是无为法，不能对因等进行观察。无分本质不能进行一异的分析，因此成立为可以观察。如果说，空性是以破除所破的方式安立的，自己的本体什么也没有成立，那么，已经成立了，因为仅仅成立为无自性。如果又说那也没有成立，那么，不退转无自性的誓言，以及抛掷胜义谛完全不存在的灰烬，这两者就都破灭了。如果说，仅仅无自性就成立为一切法的实相，那么，如上所述，那已经成立为可以观察。对于执着胜义谛为有对境，即使在遮破的方面执着为无实有，但在成立的方面，有实有的自性也会间接成立，因此他宗的意愿被遮破，而自宗无法成立，因为只要有承认存在，就无法离开对境，而只要不离开对境，那么
English
There is no need to add distinctions such as truly established. Appearance and emptiness are inseparable, like the heat of fire, appearing without its own essence being established. If it does not become free from extremes and elaborations, it will fall upon the Svatantrika school. If names are established after analysis, they will become like the names of the Svatantrika school. May Manjushri's wisdom clearly distinguish! If it is said that conventional truth is not true when analyzed, then if emptiness is not truly established, ultimate truth will also become a false lie when analyzed. One will never find what is not false and what is true. The Blessed One said, "Which dharma is..." etc., quoting the teachings of the Root Wisdom. Absence of inherent existence is truth, therefore it is the reality. When meditating on it, if one does not prevent the clinging to emptiness, according to that way, by the method of eliminating it, establishing that there is true emptiness on the vase, in this way, where something is not, it is empty of that, and what remains is what exists, it becomes definitive meaning. If it is said that the absence of inherent existence is the absence of essence, merely a designation, then it is also established that it is not the ultimate reality. Is emptiness said to have an object or not? If not, then no one can understand it, etc., the fault-finding will return to oneself. If there is an object, then by what valid cognition is it apprehended? If it is apprehended by reasoning and meditative equipoise in ultimate truth, then it will be established as ultimate truth. If it exists in the face of ultimate analysis, but does not become truly established, then it should become unbearable to ultimate analysis. If one accepts this, it will become conventional truth. Ultimate truth is never found. Furthermore, emptiness is unconditioned, and investigation into causes, etc., is not applicable. An indivisible essence cannot be subjected to analysis of one or many, therefore it is established as being able to be analyzed. If it is said that emptiness is established by the force of cutting off the object to be negated, but its own essence is not established in any way, then it is established, because it is only established as the absence of inherent existence. If it is said that even that is not established, then the vow not to turn back from the absence of inherent existence, and the throwing of ashes that ultimate truth is completely non-existent, both of these are destroyed. If it is said that merely the absence of inherent existence is established as the reality of all phenomena, then, as mentioned above, that has already been established as being able to be analyzed. For those who hold ultimate truth to be an object, even if they grasp it as non-existent in the aspect of negation, in the aspect of establishment, the nature of being existent will be indirectly established, therefore the intention of the other party is refuted, and one's own system cannot be established, because as long as there is acceptance, it cannot be separated from the object, and as long as it is not separated from the object, then
Tibetan
དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་རིགས་པས་སུན་དབྱུང་རྒྱུའི་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ལ་བརྗོད་བྲལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཙམ་ལས་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་ནི་དྲིས་པ་སོགས། ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་ལས་འདའ་མི་རུང་ན། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོས་ཀྱང་ཁས་ལེན་རིགས་ཀྱི་མི་གསུང་བར་བཞུགས་མི་རིགས་ལ། རྒྱལ་བས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཆོག་ལྡན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་སོགས་གསུང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དོན་དམ་གཏན་མེད་དུ་ཐལ་བ་འབབ་བོ། །དེས་ན་རྟོག་གེའི་སྨྲ་བསམ་གྱི་ཡུལ་ཡོད་མེད་གང་ རུང་གི་ཁས་ལེན་ལས་འདས་ན་དོན་དམ་གཏན་མེད་དུ་ཐལ་ལོ་སྙམ་པ་ནི་ངོ་ཚའི་བརྗོད་པ་སྟེ། རྟོག་གེའི་ཡུལ་ལས་འདས་ན་དོན་དམ་གཏན་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ། དོན་དམ་རྟོག་གེས་ཤེས་བྱ་ཡིན་དགོས་ཞེས་བསམས་ནས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་རྒྱན་ལས། ཟབ་མོ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །ཅི་ཕྱིར་བྱ་བ་དེ་ནི་སྐྲག་པའི་གནས་སུ་གསུང་པ་དང་། དེ་ཕྱིར་གཞན་པའི་ཆོས་འདི་ཡི་སོགས་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གནས་ལ་དགའ་ཞིང་སོགས། ཟབ་མོ་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་དོན་བསམ་བཞིན་རང་གིས་ཁུར་དུ་བླང་པའོ། །ཆོས་དབྱིངས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ན། རྟོག་གེའི་བློས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་རུང་གི། ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ཁས་ལེན་ཡོད་པས། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རྒྱུ་དང་། ཤེས་བྱ་མིན་པ་དང་། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། དེ་ལ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དང་། སྤྲོས་མེད་ཅེས་བརྗོད་དོན་མེད་དེ། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་སྨྲ་བ་དང་བསམ་པ་སོགས་སྦྱར་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མ་སྨྲས་ན། བུམ་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་ཀྱང་མི་འགལ་བས། དེ་དག་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུས་བྱས་མ་ བྱས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འགོག་གི། བདེན་གྲུབ་ཅེས་པའི་ཆོས་གཅིག་པོ་དེ་འགོག་ལ། དེ་ཡང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགོག་གི། རྟོག་མེད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་འཇལ་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་བཅད་ལྡོག་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལས། རྟོག་མེད་ཀྱིས་བདེན་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་འཛིན་བརྗོད་དགོས་སོ། །སྟོང་ཉིད་རང་ཡུལ་དེ། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་བློས་དམིགས་སམ་སྣང་ངོར་ཡོད་ན། དེ་དཔྱད་བཟོད་དུ་འགྱུར་
Chinese
无论如何承诺肯定或否定，都有被理证驳倒的过失。因此，对于探究究竟实相的如实之义，除了各自以自证智觉知外，没有任何承诺和目标。如果像文殊菩萨的提问等，不能超越承诺，那么诸佛之子也不应不作任何承诺之语而安住。佛陀也不应宣说超越言思表达之境，以及超越一切种类的殊胜智慧之境等。如果那样宣说，就会导致胜义谛彻底不存在的过失。因此，认为如果超越了分别念的言思之境，就会导致胜义谛彻底不存在，这是可耻的说法。如果超越了分别念之境，就会导致胜义谛彻底不存在，是因为认为胜义谛必须是分别念所能了解的对境。如《现观庄严论》中说：“甚深为何非，分别之境界，何故彼行境，说为恐怖处，是故异生法，此中皆远离。”以及“有情于处所，耽著即颠倒，甚深非稚童，行境故当舍。”等等所说，分明是自己承担了应舍弃之义。如果法界超越了有无之边，那么分别念的智慧无法思议是可以的。因为存在有无任何一方的承诺，有什么理由不能思议，不是所知境，不是智慧的行境呢？对于此，说无言思表达和无戏论是没有意义的，必须加上“真实成立”的言语和思想等。如果那样，如果不说“真实成立”，仅仅说瓶子等，言思表达也没有任何妨碍，因为它们在空性的层面上存在。空性不会阻碍任何有为无为的戏论，只会遮止“真实成立”这一法，而且是以有分别念的方式遮止。因为无分别念无法衡量空性，必须说明无分别念如何执持所破的断除和遣返的执着中的无实有自性。空性本身作为对境，如果圣者的等持智慧能够缘取或显现，那么它就会变成可以分析的对象。
English
Whatever affirmation or negation is promised, it has the fault of being refuted by reasoning. Therefore, regarding the ultimate reality, there is no commitment or aim other than to be known by each individual's self-awareness. If, like Manjushri's questions, one cannot go beyond commitment, then the sons of the Buddhas should not remain without speaking any kind of commitment. The Buddhas should not speak of transcending the realm of speech, thought, and expression, and transcending the realm of the supreme wisdom that possesses all aspects. If they were to speak in that way, it would lead to the fault of the ultimate truth being completely non-existent. Therefore, thinking that if one transcends the realm of conceptual thought, it would lead to the ultimate truth being completely non-existent is a shameful statement. If one transcends the realm of conceptual thought, it would lead to the ultimate truth being completely non-existent, because it is said with the thought that the ultimate truth must be an object knowable by conceptual thought. As it is said in the Ornament of Clear Realization: "Why is the profound not the object of conceptual thought? Why is that activity said to be a place of fear? Therefore, the laws of others are all far away from this." And "Beings are delighted in places, and attachment is inverted. The profound is not the object of children, so it should be abandoned." And so on, it is clearly taking upon oneself the meaning of what should be abandoned. If the dharmadhatu transcends the extremes of existence and non-existence, then it is permissible for the wisdom of conceptual thought to be inconceivable. Since there is a commitment to either existence or non-existence, what reason is there for it not to be inconceivable, not to be an object of knowledge, and not to be an object of wisdom? To say that it is beyond speech, thought, and expression, and without elaboration, is meaningless; one must add words and thoughts such as "truly established." If that is the case, if one does not say "truly established," there is no contradiction in merely speaking, thinking, and expressing about a pot, because they exist on the level of emptiness. Emptiness does not prevent any elaboration of conditioned or unconditioned phenomena, but only prevents the single phenomenon of "truly established," and that is prevented through the door of conceptual thought. Because non-conceptual thought cannot measure emptiness, it must be explained how non-conceptual thought grasps the nature of non-inherent existence from the conceptual thought that grasps the object to be negated, the cutting off, and the turning back. If emptiness itself, as its own object, is perceived or appears to the wisdom of the noble one's meditative equipoise, then it will become an object that can be analyzed.