Tibetan
་གཉིས་ཀ་ཡིན་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོད་མེད་ངོ་བོ་གཅིག་པ་འགལ་ཏེ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཤེས་བྱར་འདོད་པ་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ཀྱང་ངོ་བོ་མི་གཅིག་སྟེ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྣང་སྟོང་ཡང་ངོ་བོ་མི་གཅིག་འགལ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་སྟོང་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་མེ་ཆུ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཡིན་མིན་གཉིས་མིན་མིན་ཞེས་ཁས་ལེན་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་གཞི་གང་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་། གཉིས་ཡིན་མིན་ན་གཉིས་མིན་ཡིན་དགོས་ལ། གཉིས་མིན་མིན་ན་གཉིས་ཡིན་ཡིན་དགོས་ཏེ། དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་དེ། ཡོད་པ་མིན་མེད་པ་མིན་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་མི་འཐད་པར་འཛིན་པ་ཅན་རང་གི་ཁས་ལེན་ནོ། །བཞི་ཀར་བདེན་གྲུབ་སྦྱར་ན། མཐའ་བཞི་བསལ་ཅི་དགོས། བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་བཀག་པས་ཆོག་གི། །དེ་ལྟ་ན་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ནས་མཐའ་བཞི་བསལ་གྱི། སྟོང་རྟེན་འབྱུང་སོ་སོས་ཅི་བྱེད་ལ། བདེན་གྲུབ་མེད་པའི་མཐའ་བཞིའི་འཛིན་སྟངས་དང་དོན་གཉིས་ཀ་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་ ཅེས་ཁས་ལེན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་ནི་མཐའ་བཞི་ཅར་ཁེགས་ཏེ་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་དགོས་ཏེ། སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟག་དངོས་གཉིས་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་གཅིག །བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་འདིའི་སྟེང་ན་ཕ་རོལ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་གནད་ཐམས་ཅད་ཡོད། རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་དང་། ཐ་སྙད་ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་གྱི་ཡུལ་གྱུར་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བྱས་ན། བདེན་གཉིས་གཅིག་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་སྙམ། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དུ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དོ། །ཆོས་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ལ་ཆོས་དབྱིངས་དུ་མ་མེད། དུས་གསུམ་ཁྱད་པར་སྦྱར་མེད། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་སོགས་ཐེག་ཆེན་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་འོང་གི། །རྣམ་གྲངས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འོངས་ཏེ། དེ་ནི་ཐ་དད་དུས་གསུམ་རེས་འགའ་བ། ཆོས་ཉི་ཚེ་བ་སོ་སོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་སོགས་སོ། །གཅིག་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་སོགས་དྲངས། རྣམ་གྲངས་པ་ལྟར་ན། གཅིག་གི་མི་རྟག་ཀུན་གྱི་མི་རྟག་ཡིན། །གཅིག་གི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དངོས་པོ་སོགས། །འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཕར་ཡིན་ཚུར་ཡིན་གཅེར་བུ་པའི་ལྟ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དངོས་གཅིག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་ན་དངོས་ཀུན་དེ་ལྟར་མ
Chinese
也必须是两者，就像认为存在和不存在本体相同是相违的，是不可能存在的所知一样。如果真谛和俗谛的本体不相同，也会变成相违。如果显现和空性本体不相同也会变成相违，这样一来，空性缘起的显现就会像水火一样。不能承认是“二者是”或“二者非”，因为对于任何事物所依赖的任何法来说，如果不是二者是，就必须是二者非；如果不是二者非，就必须是二者是。因为所知中没有不是这两者的，所以执着于承认“不是存在也不是不存在”是不合理的，这是持有这种观点的人自己的承认。如果在四边上都加上了“真实成立”，那又何必遣除四边？仅仅遮止真实成立就足够了。如果那样，仅仅由真实成立就能遣除四边，那么空性和缘起各自做什么呢？这样就变成了承认没有真实成立的四边的执着方式和意义都存在于实相中。 非名言的法界能完全遮止四边，不需要加上任何差别，因为它是超越一切戏论之网的。瓶子和瓶子的法性，常和实有二者，本体如何相同？在这真俗二谛本体相同的基础上，具有摧毁一切他宗承认的关键。如果只有非名言才是胜义谛，并且将一切名言、知识、言说、进入三者的对境都视为世俗谛，那么会认为真谛和俗谛是遮止一个而成立的异体吗？因为一切名言在实义中都不存在。如果从名言的胜义谛的角度来说，真谛和俗谛本体相同，反体相异。唯一的法界没有众多的法界，没有加上过去、现在、未来三时的差别，一切法在其本体中都是一味等等，一切大乘的意趣都来自于非名言。如果是有名言，那又如何产生呢？因为那是有差别的、有过去现在未来三时的、有时存在的，是各个事物各自的法性等等。一个的空性是什么等等被引导。 如果按照名言来说，一个的无常就是一切的无常。一个的事物就是一切的事物等等。如果仅仅因为相似就变成那样，那么一切所知都会变成彼是此是的裸体外道之见。如果见到一个事物的如是性，那么一切事物也都是如此
English
It must be both, just as considering existence and non-existence to be the same entity is contradictory and impossible to exist as an object of knowledge. If the entities of the two truths are not the same, they will also become contradictory. If appearance and emptiness are not the same entity, they will also become contradictory. In that case, the appearance of emptiness and dependent arising will become like fire and water. It is not permissible to admit that it is "both two" or "not two," because for any dharma that depends on any object, if it is not both, it must be not both; if it is not not both, it must be both. Because there is nothing in the knowable that is not both of these, clinging to the admission that "it is neither existent nor non-existent" is unreasonable, and this is the admission of those who hold this view. If "truly established" is added to all four extremes, then why eliminate the four extremes? It is enough to merely negate true establishment. If that is the case, then true establishment alone will eliminate the four extremes, so what do emptiness and dependent arising each do? This would become an admission that both the way of clinging to the four extremes without true establishment and their meaning exist in reality. The non-conceptual dharmadhatu completely eliminates all four extremes, and there is no need to add any distinctions, because it is beyond all networks of elaboration. How are the entity of a vase and the dharmata of a vase, permanence and reality, the same? On this basis of the identity of the two truths, there is the key to destroying all the tenets of others. If only the non-conceptual is the ultimate truth, and all objects of the three, namely, name, knowledge, speech, and entry, are considered conventional, then would one think that the two truths are different entities established by negating one? Because all names do not exist in reality. If we consider the ultimate truth of the conceptual, the entity of the two truths is the same, and the reverse is different. There is only one dharmadhatu, not many dharmadhatus. There is no distinction of the three times. All dharmas are of one taste in their entity, and all the intentions of all the Great Vehicles come from the non-conceptual. How does it arise in the conceptual? Because that is differentiated, with the three times of past, present, and future, sometimes existing, and is the dharmata of each individual thing, and so on. What is the emptiness of one, etc., is guided. According to the conceptual, the impermanence of one is the impermanence of all. The thing of one is the thing of all, and so on. If it becomes like that merely because of similarity, then all knowables will become the view of the naked heretics where this is that and that is this. If one sees the suchness of one thing, then all things are also like that.