Tibetan
ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་ཡིན་ལ། མི་མཐུན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བའི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞག་རུང་སྟེ། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་དཔྱད་ན། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཉོན་འཁྲུལ་པས་བསྐྱེད་པ་མིན་ཞིང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ལས་བྱུང་བ་དང་། སྒྲིབ་པས་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་བདེན་ཞིང་མི་བསླུ་བར་གྲུབ་པའོ། །འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅེས་བྱའོ། །འདིའི་བདེན་མི་བདེན་ནི་མི་བསླུ་བ་དང་བསླུ་བའི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གནས་སྣང་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའོ། །མི་མཐུན་པར་འཛིན་པ་ལ་ རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་ཅན་ནོ། །གནས་སྣང་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཚད་མའི་གནོད་པ་བསྟན་པས་ནམ་ཡང་ལྡོག་བྱེད་མེད་པས་བརྟན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེར་བྱས་ན་ཐག་པར་འཛིན་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་སྟོན་དུ་ཡོད་པས་གནོད་པ་མཐོང་ན་ལྡོག་སྟེ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་བཞིན་མི་བརྟན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོར། ཡེ་ཤེས་ནི་རྟག །རྣམ་ཤེས་མི་རྟག་གསུངས་པ་རྒྱུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བཤད་ན་བློ་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བློར་ཤོང་། ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མིན་པར་བཤད་ན། དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཆོས་ཉིད་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་རྟག་པར་འགྲུབ་བོ། །གྲུབ་ཀྱང་དེའི་ཕྲིན་ལས་དང་གདུལ་བྱ་ལ་ལམ་སྟོན་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གདུལ་བྱ་རང་ངོར་རིམ་ཅན་དུ་བྱུང་ཞིང་མི་རྟག་པར་སྣང་གི་རྟག་པར་སྣང་མི་ཤེས་ཏེ། གནས་མ་གྱུར་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དེ་ལས་སྣང་ཐབས་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་རིམ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེའི་དུས་ཀྱི་ནམ་མཁས་གོ་འབྱེད་པར་སྣང་གིས། འབྲས་བུ་རང་རང་སྐྱེ་བའི་དུས་མིན་པར་ནམ་མཁས་གོ་ འབྱེད་དུ་མེད་པས། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ན་ནིང་གི་ལོའི་གོ་འབྱེད་པའི་ནམ་མཁའ་ད་ལོའི་གོ་འབྱེད་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་ཅིག་ཅར་གོ་འབྱེད་དགོས་པས་ནམ་མཁས་ཀྱང་འབྲས་བུའི་གོ་འབྱེད་པའི་དོན་རིམ་ཅན་དུ་བྱེད་པར་སྣང་མོད། ནམ་མཁའ་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་མི་རྟག་པའི་དོན་བཞག་ཏུ་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིས་དབང་ཕྱུག་རྟག་པས་སྣོད་བཅུད་སྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པའང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འདྲ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་དངོས་པོར་ཁས
Chinese
一切的法都是胜义谛，由不和合之力产生的轮回的一切法，可以安立为世俗谛。如果以名言衡量之量来衡量，身和智慧的一切显现，不是由烦恼错乱所生，而是从真实的智慧力中产生，并且没有被障碍所染污，因此成立为真实且不欺骗。轮回的诸法与此相反，因此不能成立为真实。此处的真与不真，是由不欺骗和欺骗的名言衡量之量所成立的。如此一来，对于境与显现相符者，称为智慧，即无有能取所取。对于执持不相符者，称为识，即具有能取所取。对于境与显现相符的智慧之境，由于已经指出了量之损害，因此永远没有能遮遣者，所以是稳固的，如果以世间的例子来说明，就像执持绳子的心一样。对于境与显现不相符之境，量可以指出其损害，如果见到损害就会转变，就像执持蛇的心一样，是不稳固的。因此在《无尽慧经》中说：“智慧是常，识是无常。”如果就相续的角度来解释，小根器者也能理解。如果就自性的角度来解释，而不是刹那，那么这个与法界无二的智慧，与法性没有差别，因此成立为常。即使成立为常，但其事业和引导所化众生的知、悲、力三者，在所化众生自己的面前是次第产生的，并且显现为无常，却不知道是常，因为对于未转依的识来说，没有从它显现的方法。对于次第生长的果实来说，似乎是当时的天空在开显，但如果不是果实各自生长的时节，天空就无法开显。如果就果实生长的角度来说，去年的开显天空不是今年的开显，如果是，就必须同时开显，因此天空也似乎是次第地做着开显果实的事情。要知道，这就像对于无为法的天空来说，无法安立无常的意义一样。如果有人问：这样一来，自在天是常，因此也能成立其产生器情世间的作用吗？不相同，因为自在天承许为实有。
English
All dharmas are ultimate truth. All dharmas of samsara, which arise from the power of disharmony, can be established as relative truth. If measured by the valid cognition that examines terms, all appearances of body and wisdom are not produced by afflictive emotions and confusion, but arise from the power of correct wisdom, and because they are not tainted by obscurations, they are established as true and not deceptive. The dharmas of samsara are the opposite of this, and therefore cannot be established as true. The truth or untruth of this is established by the valid cognition that examines terms of non-deception and deception. In this way, that which has an object where the abiding and appearance are in harmony is called wisdom, which is without grasping and being grasped. That which grasps in disharmony is called consciousness, which has grasping and being grasped. For the object of wisdom where the abiding and appearance are in harmony, because the harm of valid cognition has been shown, there is never anything that can reverse it, so it is stable. If we take a worldly example, it is like the mind that grasps a rope. For an object where the abiding and appearance are not in harmony, valid cognition can show its harm. If harm is seen, it will reverse, so it is unstable, like the mind that grasps a snake. Therefore, in the Sutra of Inexhaustible Intelligence, it is said, "Wisdom is permanent, consciousness is impermanent." If explained from the point of view of continuity, it will fit into the minds of those with little intelligence. If explained from the point of view of essence, and not momentary, then this wisdom that is non-dual with the expanse is not different from the nature of reality, so it is established as permanent. Even if it is established, its activities and the three qualities of knowledge, compassion, and power that guide sentient beings appear sequentially in the minds of the sentient beings themselves and appear impermanent, but they do not know that it is permanent, because for consciousness that has not been transformed, there is no way to appear from it. For fruits that grow sequentially, it seems that the sky at that time is opening up, but if it is not the time for each fruit to grow, the sky cannot open up. If we consider it from the point of view of the growth of fruits, the sky that opened up last year is not the opening up of this year, because if it were, it would have to open up all at once, so the sky also seems to be doing the work of opening up the fruits sequentially. It should be understood that this is like the fact that for the unconditioned sky, the meaning of impermanence cannot be established. If someone asks, "In this way, the Lord is permanent, so can it also be established that he performs the function of producing the container and its contents?" It is not the same, because the Lord is asserted to be substantial.
Tibetan
་ལེན་པས་སངས་རྒྱས་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་དང་མི་འདྲ་ལ། དབྱིངས་ཡེ་ཟུང་འཇུག་ནི་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་རིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དབང་ཕྱུག་རྟག་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ནི་སྣོད་བཅུད་བསྐྱེད་པའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་སུ་ཡང་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་ཉོན་གྱིས་བསྐྱེད་ཟིན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེའི་རྐྱེན་བྱེད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འབྱུང་མེད་གཟུགས་དོན་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ཞིབ་མོར་བསམ་ན། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་དང་བྲལ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །ཆོས་དབྱིངས་ནམ་ཡང་འཕོ་འགྱུར་མེད་བཞིན། ལས་སྣང་སྒྱུ་མ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་འབྱུང་བའང་དེའི་ངང་ལས་མ་འདས་ལ། དོན་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཡང་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱས་པ་མེད་མོད། སྲིད་ཞིའི་རང་སྣང་གི་སྣང་བ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གོ་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདོད་མའི་ཆོས་དབྱིངས་ངང་ལས་གྲོལ་འཁྲུལ་བྱུང་ཞིང་། དེར་གནས། དེར་ཐིམ་པས། དུས་འཁོར་ལས། གང་ལས་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁམས་ཞེས་པ་དང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའང་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ་སྟོང་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་ཡིན་པའམ། ཡོད་པའི་དབང་གིས་དེ་ལ་དམིགས་པས་གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། དེའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་མེད་ན་འབྱུང་མི་ཤེས་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་རྟོག་པ་དང་སྐྱེད་པའི་བྱེད་པ་མེད་མོད། མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་རྒྱུར་ཁས་ལེན་པར་རིགས་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུ་ནི་རྒྱུས་རྟེན་འབྲེལ་དངོས་ཡིན་ཀྱང་། ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ལ་དེ་དེའི་རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་བར་ཆོས་སྐུའི་ ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དགེ། ༈ ཡང་། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆ་སོ་སོར་བློ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས། རང་ངོས་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པས། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཡིན། ཡོད་རྐྱང་མེད་རྐྱང་ལྟ་བུ་མིན་པས་སྣང་སྟོང་ཡ་བྲལ་རེ་རེ་ནས་མིན། སྣང་ན་སྟོང་མི་ཤེས་ན་སྣང་བ་འདི་དཔྱད་བཟོད་དགོས་ཀྱང་དེ་མི་སྲིད་པ་དང་། སྟོང་ན་སྣང་མི་སྲིད་ན་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་མི་རྙེད་པའི་ཆོས་ཐམས
Chinese
以接受来说，与佛陀非造作的大集不同，法界原始双运可以通过究竟的理智来证实，没有成立自在常一的道理。另外，自在是产生器情世界的因素，而佛陀没有创造任何众生，而是对业和烦恼所生的众生作利益安乐之缘。如《宝性论》中所说：“无生色等义”，仔细思考，如虚空般，远离一切因缘。这是所说的意义。法界如虚空般永不改变。 业显现如幻，智慧如幻的显现也未曾超出其范围。实际上，法界并未作为产生任何法的因素，但轮回涅槃的自显现之显现是从因缘和合而生，法界如虚空般开显。因此，从原始法界的自性中产生解脱和迷惑，安住于此，融入于此。如时轮中所说：“从何处生三有等”。无始时际的界，以及如来藏，也是具足一切功德的法界。法界或空性是实相，或者因为存在而缘于此，从而获得转依，因此，如果无有无漏的根和其一切对境，则无法产生，但法界没有分别和产生的行为。如果没有，则应承认为不产生的因素是合理的。佛陀往昔的愿力之力量是因缘的真实联系，但现在佛陀没有对此的分别念，而是以法身 事业任运成就的方式显现。吉祥！又，在分别显现于二谛各自部分的种种名相之胜义时，一切法在名言中存在，如果以胜义谛来观察，则不成立，因此，自性是空性，是显空双运。不是仅仅存在或仅仅不存在，因此不是显空分离的任何一个。如果显现而不了解空性，那么这个显现需要经得起观察，但那是不可能的。如果空性而不显现，那么胜义谛观察无法找到的一切法
English
In terms of acceptance, it is different from the great uncreated assembly of Buddhas, and the primordial union of the dharmadhatu can be verified by ultimate reasoning, and there is no reason to establish a permanent and singular sovereign. Furthermore, the sovereign is the cause of the arising of the container and its contents, but the Buddha does not create any sentient beings, but rather acts as a condition of benefit and happiness for sentient beings born from karma and afflictions. As stated in the Uttaratantra, "The meaning of unborn form, etc.," upon careful consideration, like the sky, it is free from all causes and conditions. This is the meaning of what is said. The dharmadhatu is unchanging like the sky. The appearance of karma is like illusion, and the appearance of wisdom is also not beyond its scope. In reality, the dharmadhatu has not acted as a cause for the arising of any dharma, but the appearance of self-appearance of samsara and nirvana arises from the combination of causes and conditions, and the dharmadhatu reveals like the sky. Therefore, liberation and delusion arise from the nature of the primordial dharmadhatu, abide therein, and dissolve therein. As stated in the Kalachakra, "From whence arise the three realms, etc." The realm of beginningless time, as well as the Tathagatagarbha, is also the dharmadhatu that possesses all virtues. The dharmadhatu or emptiness is the reality, or because of existence, it is focused upon, thereby obtaining transformation, therefore, if there is no uncontaminated root and all its objects, it cannot arise, but the dharmadhatu has no discrimination and action of arising. If it does not exist, then it is reasonable to accept that the cause of non-arising is reasonable. The power of the Buddha's past aspirations is the real connection of cause and condition, but now the Buddha has no conceptualization of this, but rather appears as the dharmakaya's activity spontaneously accomplished. Auspicious! Again, when establishing the ultimate truth of the various nominal categories that appear to the mind in the respective parts of the two truths, all dharmas exist nominally, but if examined by the ultimate truth, they are not established, therefore, the self-nature is emptiness, which is the union of appearance and emptiness. It is not merely existence or merely non-existence, therefore it is not any one of the separate appearance and emptiness. If appearance does not understand emptiness, then this appearance needs to be able to withstand examination, but that is impossible. If emptiness does not appear, then all dharmas that cannot be found by ultimate truth examination