Tibetan
་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བྱ་ཚུལ་ཙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཁམས་བཅུ་ནི་དེ་ དེའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཆོས་ཁམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་ནི། །ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་བསྡུས་པའོ།། དེ་ལ་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནས། ཡིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་བར་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེ་ཡང་མིག་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་ནང་གི་དྲུག་པོ་འཛིན་པ་དང་། གཟུགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་ཕྱིའི་དྲུག་ནི་གཟུང་བ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་ལ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྒོར་གྱུར་པས་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱའོ། །ཕུང་པོ་ལྔས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཀྱང་། འདུས་མ་བྱས་མ་བསྡུས་ལ། ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་ནི་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་འདུའོ། །གོང་དུ་ཁམས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་བཤད་པས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་དོན་གྱིས་ཤེས་སོ། །སྐབས་འདིར་ཡིད་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་འཕྲོས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི་མིག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་ཤེས། དབང་ལྔ་ཡང་རྣམ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་ཤེས་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ནང་དུ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གཅིག་གིས་བསྡུས་ཤིང་རང་རིག་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཤེས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་རང་དང་བཅས་པ་ཡང་འགྱུར་བས་ཡིད་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་སོ་ ཅོག་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་དུ་རུང་ཞིང་། དེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱ་རྣམས་ལ་མ་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། ཡིད་དེ་དགེ་ན་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་དགེ་བ་སོགས་དང་། ཡིད་དེའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་གཞན་ཡུལ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིད་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཡིད་འགྲོ་སྟེ། །ཡིད་མགྱོགས་ཡིད་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱེད་ཐམས་ཅད་བློ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་སུ་འདུའོ། །བློ་དེ་ལ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་མེད་ཡིན་ལ། ཡིད་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས་ཡོད་དེ། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི། ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་མ་འདྲེས་པ། རང་དུས་ཀྱི་རང་མཚན་མིང་གི་སྒྲ་དང་འདྲེ
Chinese
只是关于此时的分类方法而已。同样，十个有色界就是那个的生处，法界就是法的生处。七个识界都包含在意生处中。因此，从眼生处和色生处开始，到意和法生处之间共有十二个。其中，从眼到意的六个是内在的执取者，从色到法的六个是外在的所取者。因为识通过能取和所取的途径在境上产生和发展，所以称为生处。五蕴包含了所有有为法，但没有包含无为法。然而，由于它们被包含在界和生处中，因此所有所知都包含在这两者之中。上面已经解释了界的详细分类，因此通过意义也可以理解生处。在这里，从意法生处引申出一些术语的分类，即意能了解眼等境的色等，五根也以随行和返回的方式与识一起存在，因此意是所有所知的对境。不仅如此，由于内在被一个识的相续所包含，并且是自证的缘故，意识在无分别的境中，五门识和意自身也会变化，因此意是所有法的对境。因此，有分别的意可以对内外一切法进行命名，并且通过这种方式，可以不迷惑地了解所知。因此，意是所有法的对境，是了解诸法意义的，是进入和返回的作者。如果意是善的，其他识也是善的等等。由于意的作意的影响，其他识会进入和返回境等，因此意是主要的。如世尊在经中所说：法的前行是意，意速疾，意是主要的。因此，所有能知都包含在智中，所有所知都包含在法中。对于智来说，五门识在任何情况下都是无分别的，而意则有有分别和无分别两种。无分别识的对境是：境、时、相不混杂，自身时的自相与名称的声音相混。
English
It is just about the way of classifying things at that time. Similarly, the ten realms of form are the sources of that, and the realm of Dharma is the source of Dharma. The seven realms of consciousness are included in the source of mind. Thus, there are twelve from the source of eye and the source of form to the source of mind and Dharma. Among them, the six internal ones from eye to mind are the apprehenders, and the six external ones from form to Dharma are the apprehended. Since consciousness arises and develops in the object through the gate of apprehension and being apprehended, it is called the source. Although the five aggregates include all conditioned phenomena, they do not include the unconditioned. However, since they are included in the realms and sources, all knowable things are included in these two. Since the detailed classification of the realms has been explained above, the sources can also be understood accordingly through meaning. Here, some classifications of terms are derived from the source of mind and Dharma, that is, the mind can understand the forms and so on of the objects of the eye and so on, and the five faculties also exist with consciousness in the manner of following and returning, so the mind is the object of all knowable things. Moreover, since the inner is included by one stream of consciousness and is self-aware, the five sense consciousnesses and the mind itself also change in the object of non-conceptual mind, so the mind is the object of all dharmas. Therefore, the conceptual mind can name all external and internal dharmas, and through this way, one can understand the knowable without being confused. Therefore, the mind is the object of all dharmas, the one who understands the meaning of all dharmas, and the one who enters and returns. If the mind is virtuous, other consciousnesses are also virtuous and so on. Due to the influence of the mind's attention, other consciousnesses enter and return to the object and so on, so the mind is the main one. As the Bhagavan said in the sutra: Mind precedes all dharmas, mind is swift, mind is the main one. Therefore, all knowers are included in intelligence, and all knowable things are included in Dharma. For intelligence, the five sense consciousnesses are non-conceptual in all aspects, while the mind has both conceptual and non-conceptual. The object of non-conceptual consciousness is: the object, time, and aspect are not mixed, and the self-characteristic of one's own time is mixed with the sound of the name.
Tibetan
ས་སུ་མི་རུང་བའོ། །རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་བུམ་པ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་དོན་གྱི་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་ཡིད་ངོར་སྣང་བ་སྟེ། འདི་ནི་མིང་གི་སྒྲ་དང་འདྲེས་སུ་རུང་བ་ཡིན་པས་འདི་ལ་དོན་སྤྱིའམ་སྒྲ་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བརྡ་ལ་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དང་སྒྲ་བསྲེས་ནས་བཟུང་བ་དེའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་བསྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སྣ་ཚོགས་བྱེད་དེ། ཤེས་བྱ་དང་། དེའི་དབྱེ་བ་དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་དང་། དངོས་པོ་ལ་བེམ་ ཤེས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་དང་། དེ་དག་གོང་མ་གོང་མར་བསྡུ་བ་དང་། ཤེས་བྱ་དང་དངོས་པོ་ནི་བེམ་པོ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པ་དང་། བེམ་པོ་སོགས་དེའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པ་དང་། བཏགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་པ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་དང་། བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྟོག་མེད་ཤེས་པ་རྣམས་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྫས་ལ་འཇུག་པ་དང་། རྟོག་བཅས་ཀྱིས་དེ་མིན་གཞན་རྣམ་པར་བསལ་བས། གཞན་སེལ་ལམ། རྣམ་བཅད་དམ། གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་བཏགས་པ་རྣམས་ལ་སེལ་བས་འཇུག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འདྲའི་བཏགས་པ་དེ་ལ་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་སེལ་དེ་ལ་དོན་རང་མཚན་དེ་གཞན་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཆ་ནས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གཞན་སེལ་དང་། གཞན་སེལ་བ་དང་མཐུན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཡི་གཞན་སེལ་གཉིས་ཡོད་དོ། །སེལ་བའམ་རྣམ་བཅད་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས། གཞན་བུམ་པ་མིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན། བུམ་པ་རང་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་ཅིང་། བུམ་པའི་སྟེང་ན་མ་བྱས་པ་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་བྱས་པ། རྟག་པ་ལས་ལོག་པའི་ཆ་ནས་མི་རྟག་པ་སོགས་ལྡོག་པའི་ཆོས་དུ་མར་འབྱེད་པའི་རྣམ་བཞག་བྱེད་དོ། །ཡང་ཡུལ་ཅན་བློ་ལ་རིགས་བཞི་སྟེ། མ་རྟོགས། ལོག་རྟོག །ཐེ་ཚོམ། ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའོ། །མ་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་མངོན་སུམ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ ཚད་མ་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ཡིད་དཔྱོད་གཉིས་ནི། ཡིད་ཤེས་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའོ། །ལོག་རྟོག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་རྩེ་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་ཕྱོགས་མ་ཆོད་པའོ། །ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ལ་རྒྱུ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གཉིས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཅད་ཤེས་ཏེ་ངེས་ཤེས་སོ། །ཡུལ་ལ་སྣང་ཡུལ་ནི་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ལྟ་བུ་ཞེན་ཡུལ་ནི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པས་དོན་སྤྱི་ལ་ཡུལ་དུ་ཞེ
Chinese
于处不容也。有分别之境者，谓瓶等诸法各自之义之总相，于意中显现也。此与名之声可相杂，故此谓之义总或声义也。于语精通者，以彼与声相杂而执持，由彼之门，以处时形相杂之方式，作瓶等诸法之种种安立也。如知识，及其差别有实无实二者，及实物分为色、 有识、非相应行三者之类之名言。彼等向上向上收摄，及知识与实物是色等之总相，及色等是彼之差别，及不待假立而自性实有如蓝色者，及唯以假立而有如总相等等，及无分别识等由显现之门而入于实物，及有分别者，以彼非他而遣除，故由他遮或异品断或由他返还之门，于假立等以遮遣而趣入也。如是之假立彼谓之返还。彼他遮，于义自相彼于异于他之体性而住之分位，有义自相之他遮，及与他遮相顺而执持之智之他遮二者也。以遮遣或异品断之威力，若断除他非瓶者，则瓶自身成唯独断也。于瓶之上，就异于未作之分位而言，有已作，就异于常之分位而言，有无常等等，作分别诸多返还之法之安立也。又有境之识有四种，即：不领会、颠倒领会、怀疑、如实领会也。不领会之差别有现量显现而不决定者，及未依循比量 正量之意测二者，就意识不能引生决定之分位而安立也。颠倒领会者，谓倒执也。怀疑者，谓于二端趣入而未决择方向也。如实领会者，有因现量正量及比量正量二者也。彼二者之果是决断识，即是决定识也。于境，显现境是无分别识之境，如色等，耽著境是有分别之识以义总为境而耽
English
It is not suitable for the place. The object of conceptual thought is the general appearance in the mind of the individual meanings of phenomena such as vases. Because this can be mixed with the sound of names, it is called the general meaning or the sound-meaning. Those who are proficient in terminology grasp it by mixing it with sound, and through that, they make various arrangements of phenomena such as vases in a way that mixes place, time, and form. For example, the terms of knowledge and its divisions into two, real and unreal, and the division of things into three: form, consciousness, and non-associated compositional factors. And gathering those higher and higher, and that knowledge and things are the generalities of form, etc., and that form, etc., are its particulars, and that which exists as substance itself without relying on imputation, such as blue, and that which exists only by imputation, such as generality, etc., and that non-conceptual consciousness enters into substance through appearance, and that conceptual consciousness eliminates others by being other than that. Therefore, it enters into imputations, etc., by eliminating, or cutting off from different kinds, or by turning away from others. Such imputation is called reversion. That other-exclusion, in terms of the fact that the self-characterized meaning abides in the nature of being different from others, there are two: the other-exclusion of the self-characterized meaning, and the other-exclusion of the mind that grasps in accordance with the other-exclusion. By the power of elimination or cutting off from different kinds, if one cuts off others who are not vases, then the vase itself becomes the sole determinant. On the vase, in terms of being different from what is not made, there is what is made; in terms of being different from what is permanent, there is impermanence, etc., and one makes the arrangement of distinguishing many reverting dharmas. Furthermore, there are four types of minds that have objects: non-apprehension, distorted apprehension, doubt, and correct apprehension. The distinctions of non-apprehension are: manifest appearance but not determined, and inference Two types of mental speculation that do not rely on valid cognition are established in terms of the fact that mind consciousness cannot lead to determination. Distorted apprehension is to grasp in a reversed manner. Doubt is to engage in two extremes without deciding on a direction. Correct apprehension has two types: causal manifest valid cognition and inferential valid cognition. The result of these two is decisive knowledge, which is definitive knowledge. In terms of objects, the appearing object is the object of non-conceptual consciousness, such as form, etc., and the object of attachment is that conceptual consciousness takes the general meaning as the object and is attached.