Tibetan
ངས་པའི་ཕྱིར། ས་བོན་བསྲེག་པ་སླར་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར་འཁོར་བ་གཏན་དུ་ལོག་པས་ཐར་པ་ཡང་དག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན། ལམ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་སྐྱོན་རྣམས་འབྱུང་ངམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གཤིས་ལ་བདག་ལྟ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འབྲལ་མི་རུང་བ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་བཞིན་སེམས་རྐྱེན་གྱིས་རེ་ཤིག་གོལ་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཟློག་བྱེད་གཉེན་པོ་བདག་མེད་སོགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བའི་རྐྱེན་རྙེད་པར་གྱུར་པའི་དུས་ན་ཡང་། སྣང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་ལྟར་བདག་ལྟ་སོགས་སྐྱོན་གྱིས་མི་ཚུགས་ན། གཉེན་པོ་གོམས་པས་ མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་ན་སྨྲོས་ཅི་དགོས་ཏེ། བློ་གཉེན་པོའི་ངང་ཅན་ལས། བཟློག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་གང་ཞེ་ན་བདག་མེད་སོགས་གཉེན་པོ་རྣམས་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཉེས་པའམ། འཚེ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་འབད་རྩོལ་གྱིས་དེ་ལས་བློ་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་ལ། འཚེ་བ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། རིགས་པས་གནོད་པ་ཡོད་ན་འདོར་སྲིད་པ་ལ། དེ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ནམ་ཡང་གནོད་པ་མཐོང་ནས་འདོར་མི་སྲིད་པ་དང་། འབད་པས་མི་བཟློག་ལ། རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཀྱང་བརྗེད་ངས་སོགས་ཀྱི་བློ་དང་གཉེན་པོ་བྲལ་ནས་ཉམས་པའང་མི་སྲིད་དེ། གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་ན། བློ་ཉིད་ངང་གིས་གཉེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་རྣམས་ཀྱིས་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་ཏེ། བློས་གཉེན་པོ་ཡང་དག་པའི་ཕྱོགས་མི་གཏོང་བར་འཛིན་པ་ནི། ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་མེད་ཤེས་པའི་བློ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱིས་སྐབས་མི་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་ཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ལ། དྲི་མ་གློ་བུར་བ་མཐའ་དག་སྤངས་པས་རང་ བཞིན་རྣམ་དག་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྤང་རྟོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནས་གྱུར་མཐར་ཐུག་པ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། གཙང་བདེ་རྟག་པ་དག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཡེ
Chinese
因为，如同焚烧的种子不再生长一样，轮回彻底止息，所以是真正的解脱。如果有人认为，如同众生相续中生起道一样，在串习道达到究竟的相续中也会生起过失吗？不是这样的。因为，心的本性并非成立为与我见等过失不可分离，而只是像花绳被误认为蛇一样，心被因缘暂时迷惑而已。当获得能对治它的对治品，即证悟无我等的因缘时，就像光明驱散黑暗一样，我见等过失无法立足。那么，在串习对治品达到究竟的时候，更不用说了，因为从具有对治品的智慧中，不可能产生能颠倒它的理由。那是什么呢？因为无我等对治品是没有轮回痛苦的因果过患，或没有损害的，所以不会努力从它那里转变心意。即使没有损害，如果理智上有妨害，也可能会舍弃。但那是通过理智成立的真实意义，所以无论何时见到妨害都不会舍弃，而且努力也无法转变。即使没有理智上的妨害，也不会因为遗忘等心和对治品分离而退失。因为在串习达到究竟的时候，心自然而然地成为对治品的体性，或者说，成为自性，即使努力用不相符的方面进行虚构和执着，也无法转变，因为心不放弃地执持着对治品真实的一面，就像知道花绳上没有蛇的智慧，不会给执蛇者机会一样。就像《释量论》中所说：“无害与真实义，于自性作颠倒，虽勤亦不转，心执持彼方。”就像这样说的。不仅如此，心的自性是光明，断除了所有暂时的垢染，成为自性清净大本体，是断证圆满的转变处究竟，佛法身虽然功德无量，但简而言之，是超越了清净、安乐、常恒等，就像什么呢？法界本体自性清净，如实通达二无我的耶。
English
Because, just as a burned seed does not grow again, samsara is completely ceased, so it is true liberation. If someone thinks, just as the path arises in the continuum of beings, will faults also arise in the continuum where the practice of the path has reached its culmination? It is not so. Because, the nature of the mind is not established as inseparable from the faults of self-view, etc., but is only temporarily deluded by the conditions of the mind, like a rope with patterns mistaken for a snake. Even when the condition of finding the antidote that can counteract it, that is, realizing the meaning of selflessness, etc., is obtained, just as light dispels darkness, the faults of self-view, etc., cannot stand. Then, when the practice of the antidote has reached its culmination, what need is there to say? Because from the wisdom that possesses the nature of the antidote, there is no reason to reverse it. What is that? Because the antidotes such as selflessness are without the faults of the cause and effect of the suffering of samsara, or without harm, so one will not strive to turn the mind away from it. Even if it is without harm, if there is harm in reason, it may be abandoned. But that is the true meaning established by reason, so no matter when harm is seen, it will not be abandoned, and effort cannot reverse it. Even if there is no harm in reason, it will not be lost because the mind and the antidote are separated by forgetfulness, etc. Because when practice has reached its culmination, the mind itself naturally becomes the nature of the antidote, or becomes its own nature, even if one strives to fabricate and cling to incompatible aspects, it cannot be reversed, because the mind does not abandon the true aspect of the antidote, just as the wisdom that knows there is no snake on the patterned rope does not give the snake-clinger a chance. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Harmless and true meaning, reversing the nature, even if diligent, it does not turn, because the mind holds to that side." Just as it is said. Moreover, the nature of the mind is luminous, having abandoned all temporary stains, becoming the great essence of self-nature purity, is the ultimate state of transformation where abandonment and realization are complete. The Dharmakaya of the Buddha, although its qualities are immeasurable, in short, is that which has gone beyond purity, bliss, permanence, etc. How is it? The essence of the Dharmadhatu is naturally pure, just as it is, the realization of the two selflessnesses...