Tibetan
ག་བཞིར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི། འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད། འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དམ་རང་གི་རང་བཞིན་ནམ་བབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དབུས་མཐའ་ རྣམ་འབྱེད་ལས། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་། སྤྱད་བྱ་ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་། ཕྱི་ནང་དེ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་ནམ། ལུས་སམ་གཞི་རྣམས་དང་། གནས་ཀྱི་གཞི་སྣོད་རྣམས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་བཞི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ནི། རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་གྱི་ཆ་ནས་གསུངས། གང་གིས་སྟོང་ཉིད་མཐོང་བའི་བློ་ལ་ཡུལ་གྱི་མིང་གིས་སྟོང་ཉིད་ཅེས་བཏགས་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཉིད། ཇི་ལྟར་མཐོང་ན་དོན་དམ་པར་མཐོང་བ་དེ་རང་ངོས་སྟོང་པ་དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད། བློ་དེས་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་དེ་དག་གང་གི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་པ་ལ་བརྒྱད་དེ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་དག་པ་ཐོབ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དང་། སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐའ་ལས་འདས་པ། ཐོག་མཐའ་མེད་པ་འཁོར་བ། དོར་མེད་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་ཡང་དགེ་རྩ་མི་ཟད་པ། རང་བཞིན་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་ནི་སྐབས་འདིར་རང་མཚན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་འཁོར་བ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང་། ལམ་དང་མྱང་འདས་ཀྱི་དགེ་རྩ་དེ་དང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་གསུངས་ཞིང་། དེ་བཅུ་བཞིའི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ཀྱི་ ངོ་བོ་མེད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། བདག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སྔ་མ་རྣམ་བཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་བདག་གཉིས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སེལ་བ་དང་། ཕྱི་མ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སེལ་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་དབྱེ་བ་གསུངས་སོ། །སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དང་བཞི་པོ་བསྡོམས་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཉི་ཤུའོ། །སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བློ་འཇུག་པའི་རིམ་པའམ། རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྣམ་གྲངས་དང་། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་མམ་སྟོང་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ཆོས་ཀུན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཙམ་ཁེགས་པའི་མེད་དགག་སྟེ། སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བཅད་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་མཐའ་དག་མ་རྟོགས་པའོ། །འདི་ནི་དོན་དམ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། དངོས་མིན་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་པ་རྟོགས་དགོས་པས་མཐུན་པའི་དོན་དམ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་འདི་རྣམས་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་བཞག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་འདུས་བྱས་རྣམས་ནི། བརྟེན་ནས་ སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་རྣམས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་ཡང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་དག་རང་རང་གིས་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལས་དེ་དང་དེའི་ཐ་སྙད་འགྲུབ་པ། ཐོགས་རེག་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་དང་། སྤང་བྱ་ཟད་པ་ལ་བརྟགས་འགོག་དང་། གང་ན་གང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟག་མིན་འགོག་པ་དང་། བདེན་གྲུབ་བསལ་བའི་ཆ་ནས་བདེན་མེད་དུ་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཀྱང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་རྟེན་འབྱུང་ལས་མ་འདས་པས་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་འདྲའི་འདུས་མ་བྱས་འདི་དག་ནི་དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་ཁོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་། བློས་ཕར་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་བློས་གཞིག་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་གང་ཡང་མེད་པས་དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་མེད་ཀྱང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་བསླུ་བ་མེད་པ་རྣམས་ཡེ་ནས་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་སྟོང་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི། གང་གིས་ སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དག །དབུ་མའི་ལམ་དུ་དོན་གཅིག་པར། །གསུང་མཆོག་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གང་དངོས་དངོས་མེད་དུ་གདགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་སོ་སོ་རང་ས་ན་མ་འདྲེས་པར་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པའི་
Chinese
将其归纳为四种进行阐述：由五蕴组成的有为法，其自性为空，即事物空性。无为法是无实体的，它们自性为空，即无事物空性。一切法以法性或自性或本性而安住于空性之中，即自性或体性空性。体性空性，就其是一切法的法性而言，被称为他物空性。中边 分别论中说：受用者内在的六处（内六处），所受用的外在的六处（外六处），以及内外二者的所依，即身体或基础，还有处所的基础，即容器，这些都是巨大的。这四者自性为空，是从所认识的对境方面说的。以能见空性的智慧，以对境之名安立为空性，这自性为空，即空性空性。如何见才能如实见？即见到自相为空，即胜义空性。以该智慧见到空性胜义，是为了什么而见呢？有八种原因：为了获得有为法和无为法的清净善根，而证悟二者为空性；不居于有寂二边的涅槃，超越边际；无始无终的轮回；无余舍弃蕴，善根也不穷尽；自性是安住于自性的种姓；佛的相好，此处指自相；一切法，此处指佛的一切功德，如十力等。了知这一切自性为空性，从而不畏惧轮回，并且为了获得道路和涅槃的善根，以及所有这些完全清净，而进行修习。在此十四种空性的基础上，加上人我和法我的 自性不存在，即无事物空性。二我自性不存在的空性是，无事物之体性空性。前者是从分别的角度进行阐述，从而消除对二我的执着；后者是从空性完全确立的角度进行阐述，从而消除对空性的诽谤。如是宣说了十六空性的差别。将十六空性和四种空性进行归纳
English
It is explained by summarizing it into four non-existence of the self of the person and the self of phenomena, which is the emptiness of no-things. The emptiness of the non-existence of the two selves is the emptiness of the essence of no-things. The former is explained from the perspective of differentiation, thereby eliminating the imputation of the two selves; the latter is explained from the perspective of the complete establishment of emptiness, thereby eliminating the defamation of emptiness. Thus, the distinctions of the sixteen emptinesses are explained. Summarizing the sixteen emptinesses and the four emptinesses
Chinese
如果问及空性的分类有二十种。如果就个人理解空性的次第或证悟方式而言，则有能诠和所诠的胜义或空性两种。第一种是对一切法仅仅遮破真实成立的无遮，即对所断除的边执着，尚未证悟一切离戏的对境。这只是胜义和空性的假立，并非真实，但必须依此才能证悟胜义空性的自性，因此称为相似胜义。对此，成为有分别念的智慧之境的这些所知法，仅仅是通过依待而生和依待而立两种方式而存在。由因缘所生的有为法，是通过依待而生的方式而存在的。无为法虽然不是由因所生，但仅仅是通过依待而立的方式而存在，即这些法各自通过断除所破而成立其名称，如无有阻碍触碰的称为虚空，应断除的灭尽称为择灭，任何处均未生称为非择灭，以及从破除真实成立的角度安立为无真实等。因此，无为法也未超出依待而立的缘起，所以说：非依缘起法，少分亦无有。像这样说道。这些无为法是无实无为法，因此是仅仅由分别念所知的对境，只是由心识假立，并非不可思议的法性。因此，如果以智慧分析这些法，则没有任何不空自己的自性，因此在胜义中是无所缘的。因此说：是故无空性，少分亦无有。像这样说道。如是，虽然一切有实无实的法均无不空自己自性的，但名言的显现无有欺骗，本来就在空性的同时显现，因此证悟显空无违一味，如经中所说： 何者空性与缘起，中观道中义一也， 胜妙语如是宣说。同样，凡是安立为有实无实的事物，在真实义中，也应如实了知各自安住本位，不相混杂，各自分离的道理。
English
If asked, there are twenty divisions of emptiness. If considering the order in which a person's mind engages with emptiness, or the manner of realization, there are two types: the definitive meaning or emptiness that is expressive, and that which is inexpressive. The first is a negation that merely refutes true establishment in all phenomena, meaning that one has not realized all the extremes of freedom from elaboration, the object of clinging that is cut off from one aspect of elaboration. This is merely a designation of ultimate truth and emptiness, not something real, but since one must rely on this to realize the characteristic of ultimate emptiness, it is called a concordant ultimate truth. Regarding this, these knowable phenomena that have become the object of a mind with conceptual thought exist only through the two doors of arising dependently and being designated dependently. Conditioned phenomena that arise from causes and conditions exist through the door of arising dependently. Unconditioned phenomena, although not arising from causes, exist only through the door of being designated dependently, that is, the terms for those things are established by individually distinguishing what is to be negated, such as space for that which is unobstructed and untouched, cessation by discrimination for the exhaustion of what is to be abandoned, non-discrimination cessation for that which is unborn anywhere, and being established as non-true from the aspect of eliminating true establishment. Therefore, since unconditioned phenomena also do not transcend dependent arising that is designated dependently, it is said: There is no phenomenon whatsoever that is not dependent arising. It is said like this. These kinds of unconditioned phenomena are unreal unconditioned phenomena, so they are objects to be known only by conceptual thought, and are merely mentally imputed, not the inconceivable nature of reality. Therefore, if these are analyzed by the mind, there is nothing that does not empty its own essence, so there is nothing to be fixated on in the ultimate sense. Therefore, it is said: Therefore, there is no phenomenon whatsoever that is not emptiness. It is said like this. Thus, although all phenomena, real and unreal, are without anything that does not empty its own essence, the unmistaken appearances of conventions appear while being empty from the beginning, so realizing that appearance and emptiness are non-contradictory and of one taste is like what is said in the scriptures: That which is emptiness and dependent arising, In the Middle Way, the meaning is one. So said the supreme speech. Likewise, whatever is designated as real or unreal should be understood in the true sense as abiding in its own place, unmixed, and distinct.
Tibetan
ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཏེ། སྣང་དང་སྟོང་པའམ་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ཐ་མི་དད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་གང་ཞིག །གཟུང་འཛིན་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་རིག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སྣ་ཚོགས་སུ་གདགས་པར་མཛད་དོ། །འདི་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡེ་ནས་གནས་ཤིང་དུས་གསུམ་གྱིས་འགྱུར་བ་མེད་པ། བློས་བཏགས་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། དེའི་ངང་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་པ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟོགས་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་བླ་ན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། །ཟུང་འཇུག་འདུས་མ་བྱས་པ་འདི་ནི་དངོས་མེད་ འདུས་མ་བྱས་དང་མི་འདྲ་ཞིང་དངོས་དངོས་མེད་གང་གི་མཐའ་ལའང་མི་གནས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། འདི་རྒྱུས་མ་བསྐྱེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། ལྟོས་ནས་བཏགས་པས་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་དམིགས་པའི་ཐ་སྙད་ལས་ཀྱང་འདས་པའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་ཡང་དག་ཡིན་པ་དེ་ལ་དགོངས་ནས་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རིགས་ལྡན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་པ་ཉིད། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་ཉིད་དེ་དང་འདྲ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ངོར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་ན། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ན་སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གཏིང་སླེབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་
Chinese
远离执着，显现与空性或空性与缘起无二之法性，安住于远离一切戏论之自性。无有能取所取，不可思议之智慧，由各自自证所证悟者，乃非名言之胜义谛。对此，施设为法界、胜义谛、真实之边际、如是等等种种名相。此非仅为分别假立，乃一切法之自性本然之安住方式，本来安住且三时不变，超越分别假立与分别念之境，于彼之中一切法皆成平等性，故除法界之外，别无他法，此具足一切种胜之空性，乃大乘一切证悟种类中无上之究竟。此无为之双运，不同于无实事之无为，乃不住于有与无任何一边之大无为。此不仅非由因所生，且超越仅由观待而假立成立之所缘之名言，故为真实之无为，意指于此，圣者龙树云：有与无乃有为，涅槃乃无为。如是，所说当止息，心之行境当止息。不生与不灭，法性与涅槃同。如是等等宣说。法王具种文殊名称云：蕴聚分析为空性，如水树般无有实义。具足一切种胜之空性，与彼不同。此乃彼义。如是于证悟之境，二谛无有差别之分，乃因证悟一切法皆为法界平等性，唯一明点如金刚虚空之中心。故于此，无有任何当舍弃者，无有丝毫当安立者，于真实如实见，见真实已得解脱。如是所说，大乘中所说一切离戏平等性之义，将可彻底通达。那么，分为二谛有何意义？
English
Being free from attachment, the nature of phenomena, which is the inseparability of appearance and emptiness, or emptiness and dependent arising, abides in a state free from all elaborations. The wisdom that is free from grasping and apprehending, the non-conceptual wisdom that is realized by individual self-awareness, is the ultimate truth that is beyond names and concepts. This is designated by various names such as the Dharmadhatu, the ultimate truth, the true limit, and suchness. This is not merely a conceptual construct, but the natural way in which all phenomena abide, existing primordially and unchanging through the three times, transcending the realm of conceptual constructs and discriminations. Within it, all phenomena become equal, so there is nothing other than the Dharmadhatu. This emptiness, which possesses all supreme aspects, is the unsurpassed ultimate among all types of realization in the Great Vehicle. This uncompounded union is different from the uncompounded that is devoid of reality, and it is a great uncompounded that does not abide on either the extreme of existence or non-existence. This is not merely unproduced by causes, but also transcends the designation of objects that are established merely by dependent imputation. Therefore, it is the true uncompounded. With this in mind, the venerable Nagarjuna said: Existence and non-existence are compounded; Nirvana is uncompounded. Thus, what is to be said ceases, and the sphere of the mind's activity ceases. Unborn and unceasing, the nature of phenomena is the same as Nirvana. Thus, he spoke. The Dharma King, the glorious Manjushri Drakpa, said: The aggregates analyzed are emptiness, like a water tree without essence. The emptiness that possesses all supreme aspects is not the same as that. This is the meaning. Thus, in the face of realization, there is no distinction between the two truths, because all phenomena are realized as the equality of the Dharmadhatu, a single bindu like the center of a vajra in the sky. Therefore, in this, there is nothing to be abandoned, and there is nothing to be established. Seeing reality as it is, one is liberated upon seeing reality. As it is said, the meaning of all that is taught as freedom from elaboration and equality in the Great Vehicle will be thoroughly understood. So, what is the point of dividing into two truths?