Tibetan
ལ་སྒྲིབ་བོ། །དེ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། རྩོལ་བའི་གནས་འདུན་པ་དང་། འདུན་པ་དེའི་རྒྱུ་དད་པ་དང་། འདུན་པ་དེ་ལ་གནས་པ་རྩོལ་བ་དང་། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་སྦྱངས་སྟེ་དེ་ལྟར་དད་འདུན་རྩོལ་བ་ཤིན་སྦྱང་བཞིས་ལེ་ལོ་སྤོང་བར་བྱེད་པའོ། །དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པར་དྲན་པས་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་སྤོང་། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་རྟོགས་ནས། སེམས་ པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་སྤོང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་བྱིང་རྒོད་ཞི་ཚེ་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་རྣལ་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །ཞི་གནས་དེ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཚུལ་ནི་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་སྟེ། སེམས་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པ་འཇོག་པ། དེའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ། བརྗེད་ནས་ཡེངས་ན་སླར་ཡང་དམིགས་པ་ལ་བླན་ཏེ་འཇོག་པ། དེ་ལྟར་བཞག་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ནང་དུ་སྡུད་པ་ཇེ་ཆེར་བྱས་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསམས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་དགའ་བས་དུལ་བར་བྱེད་པ། དེ་ནས་རྣམ་གཡེང་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་དགའ་བ་ཞི་བར་བྱེད་པ། དེ་ནས་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཉེ་ཉོན་བརྣབ་སེམས་རྨུགས་གཉིད་ཡིད་མི་བདེ་སོགས་ལྡང་བ་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ། དེ་ནས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་ཏེ་གནས་པ་ཐོབ་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ། དེ་ནས་འབད་རྩོལ་གྱིས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་མི་དགོས་པར་དམིགས་པ་ལ་ངང་གིས་གནས་པ་ཐོབ་པ་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་སྟོབས་དྲུག་གིས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གདམས་ངག་ཐོས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇོག་པ་འགྲུབ། བསམ་པས་རྒྱུན་འཇོག་དྲན་པས་བླན་འཇོག་ཉེར་འཇོག་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ་གཡེང་ན་བསྡུ་ཞིང་དེ་གོམས་པས་མི་གཡེང་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཤེས་བཞིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དུལ་ བ་དང་ཞི་བ་དང་རྣམ་ཞི་གསུམ་འགྲུབ་སྟེ། དེས་ཤེས་བཞིན་དུ་དགའ་ཞིང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཕྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་རིག་ནས་འཕྲོར་མི་སྟེར་བའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་རྣམ་ཞི་རྩེ་གཅིག་གཉིས་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཉེ་ཉོན་བྱུང་བ་ཕྲ་མོ་ཡང་སྤངས་ཏེ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་བྱེད་པས་སོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་ཆད་མི་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སྐྱེ་བ་སེམས་གནས་ཐ་མ་ནི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཐོབ་པའོ། །དེ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཞིའི་གནས་སྐབས་ཀྱི
Chinese
是为障蔽。断除这五种（过患）的八种作意是：策励之所欲求，以及欲求之因的信心，安住于欲求的策励，策励之果为轻安，如是信、欲、策励、轻安四者能断除懈怠。以不忘失对境的忆念断除忘失教言。以正知了知沉掉生起后，心以这二者的对治现行作意，由此断除这二者不作对治的过失。以舍断除沉掉寂静之时，舍弃作意对治而如实安住。彼止住如何修习之法，即是心安住的九种方法：心专注对境为安住，护持彼之相续为持续安住，忘失而散乱则再次取回对境而安住，如是安住后，由上而上内心收摄对境更加增大的近安住，之后思念三摩地的功德而以对三摩地生喜悦调伏其心，之后视散乱为过患而息灭对三摩地不喜悦，之后完全息灭散乱之因的近烦恼贪心、睡眠、不乐等生起，之后获得伴随现行作意的安住为专注一境，之后无需勤作现行作意而获得自然安住于对境是为平等安住。这些以六力成办，听闻教言之力成就安住，以思惟成就持续安住，以忆念成就取回安住和近安住，如果散乱则收摄，串习彼故不散乱。以正知之力成就调伏、寂静和完全寂静三者，由此以正知欢喜，并且了知由分别念和近烦恼之力的散乱的过患而不给予散乱。以精进成就完全寂静和专注一境二者，即使是微细的分别念和近烦恼生起也断除而不接受。以沉掉不能障碍的相续生起三摩地，最后的心安住是以完全串习之力获得的。这些是四种作意之境的
English
This is obscuration. The eight activities that abandon these five (faults) are: the aspiration for effort, and the faith that is the cause of aspiration, the effort that abides in aspiration, and the result of effort is pliancy, thus faith, aspiration, effort, and pliancy are the four that abandon laziness. By not forgetting the object, mindfulness abandons forgetting the instructions. When vigilance realizes that sinking and excitement have arisen, the mind then manifestly applies the antidote to these two, thereby abandoning the fault of not applying the antidote to these two. When sinking and excitement are pacified by equanimity, one abandons applying the antidote and abides in reality. How to accomplish that calm abiding is the nine ways of abiding of the mind: directing the mind to the object is placing, maintaining its continuity is continuous placing, if forgotten and distracted, then taking back the object and placing it again, having placed it in this way, the mind is gathered inward towards the object more and more from above, which is close placing, then thinking about the qualities of samadhi and taming the mind with joy in samadhi, then seeing distraction as a fault and pacifying displeasure with samadhi, then completely pacifying the arising of the near afflictions of the cause of distraction, such as greed, sleep, and displeasure, then obtaining abiding accompanied by manifest activity is making it one-pointed, then obtaining natural abiding on the object without the need for diligent manifest activity is equal placing. These are accomplished by the six powers: the power of hearing the instructions accomplishes placing, thinking accomplishes continuous placing, mindfulness accomplishes taking back placing and close placing, if distracted then gather, and by familiarizing with that, non-distraction arises. The power of vigilance accomplishes taming, pacifying, and completely pacifying the three, thereby rejoicing with vigilance, and knowing the faults of distraction by the power of conceptual thought and near afflictions, one does not give in to distraction. Diligence accomplishes complete pacifying and one-pointedness, the two, even if subtle conceptual thoughts and near afflictions arise, one abandons them and does not accept them. The last abiding of the mind, which is the continuous arising of samadhi that cannot be interrupted by sinking and excitement, is obtained by the power of complete familiarity. These are the stages of the four mental engagements.
Tibetan
ས་བསྡུས་ཏེ་སེམས་གནས་ཐབས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ན་བསྒྲིམས་ཏེ་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད། དེ་ནས་ལྔའི་བར་དུ་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་བར་བཅད་ནས་རྒྱུན་རིང་པོར་སྐྱོང་མི་ནུས་པས་ཆད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད། བརྒྱད་པ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བཏང་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་བར་ཆད་མི་ནུས་པས་ཐུན་གྱི་རྒྱུན་རིང་པོར་སྐྱོང་ཐུབ་པ་ལ་ཆད་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད། དགུ་པར་འབད་མེད་དུ་རྒྱུན་འཇུག་པས་རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །སེམས་གནས་དགུ་པ་ཐོབ་པ་ལ་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེའི་ངང་དུ་གོམས་པ་ལས་ལུས་སེམས་རང་དབང་དུ་བཀོལ་ཐུབ་ཅིང་བདེ་བའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤིན་སྦྱང་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཤིན་སྦྱང་དེ་ཡང་དང་པོར་རགས་པ་དང་། རིམ་པས་དེའི་ཤུགས་ཟད་ནས། གྲིབ་མ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་བསྲབ་པའི་ཤིན་སྦྱང་མི་གཡོ་བ་ཏིང་ ངེ་འཛིན་གྱི་དངོས་གཞི་དང་མཐུན་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་ཞི་རགས་རྣམ་ཅན་གྱི་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཟུགས་རྣམས་སྒྲུབ་པ་དང་། ཞི་གནས་དང་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་པའི་རྣམ་ཅན་གྱི་འདས་ལམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཡེང་བ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་བཅས་སྐྱེས་པས་ཏིང་འཛིན་ལས་ལྡང་བར་བྱེད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕྲོ་བ་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་གཡེང་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་མྱང་བ་དང་བྱིང་རྒོད་ནི་ནང་གི་གཡེང་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་མཚན་མར་འཛིན་པ་མཚན་མའི་གཡེང་བ་སྟེ་དེ་དག་སྤང་བའི་ཡིད་ཤེས་རྩེ་གཅིག་དུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡང་ངར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལས་འཕགས་པར་འཛིན་པ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ། ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང་འདྲེས་པ་ཆུང་ངུའི་སེམས་ཀྱི་གཡེང་བ་སྟེ་དྲུག་པོ་དེ་སྤང་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཞི་གནས་མི་གཡེང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་པ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་དོན་ལ་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མ་ནོར་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞི་ལྷག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནི་བཞོན་པ་ལྟ་བུ་ སྟེ། འདི་ལ་བརྟེན་ནས་གང་འདོད་པའི་དོན་གྱི་གནས་སུ་
Chinese
总而言之，在前两个安心法中，要以专注的作意来进入。从第三个到第五个，由于昏沉和掉举的阻碍，无法长久保持，所以要以间断而入的作意。第八个，如果不放下精勤，就无法阻止昏沉和掉举的障碍，所以要以能够长久保持禅定的不间断而入的作意。第九个，因为毫不费力地持续进入，所以称为无勤而入的作意。获得第九个安心法称为欲心一境性。习惯于此状态，就能随意运用身心，并且生起具有安乐之相的轻安。轻安最初是粗大的，逐渐地，它的力量减弱，如同影子般变得非常微薄的轻安，与不动摇的禅定的正行相符，这被称为止观。之后，通过寂静和粗略相的作意，修习初禅的正行禅定等世间禅定，并且依靠止观和禅定的禅定，修习具有真实相的超越之道。止观的违品是散乱。自性散乱是指向外看的五种识，即与它们相应的有分别的意识生起，从而使禅定退失。意识向外境散乱是外散乱。品尝禅定的滋味以及昏沉和掉举是内散乱。由于信任禅定而执着于相是相的散乱，因此要舍弃这些，修习意识专注于一境的禅定。此外，由于我执而认为自己比别人优越是恶趣的散乱。与小乘作意混合是微小心识的散乱，因此要舍弃这六种散乱，修习大乘的不散乱的止观。胜观是依靠止观，以辨别诸法差别的智慧，对于如所有和尽所有的意义，通过辨别共同和自相、体性和差别，从而不错乱地见到意义。具有止观的心生起就像骑乘工具一样，依靠它，可以到达任何想要到达的意义之处。
English
In short, in the first two ways of settling the mind, one should enter with attentive application. From the third to the fifth, because one cannot maintain it for long due to being interrupted by sinking and excitement, one should enter with intermittent application. In the eighth, if one does not let go of effort, one cannot prevent the obstacles of sinking and excitement, so one should enter with uninterrupted application that can maintain the session for a long time. In the ninth, because one continuously enters effortlessly, it is called application of entering without effort. Obtaining the ninth settling of the mind is called one-pointedness of desire. By becoming accustomed to this state, one can use body and mind at will, and a pliancy arises with an aspect of bliss. That pliancy is initially coarse, and gradually its strength diminishes. Like a shadow, a very subtle pliancy arises that is in accordance with the actual basis of unwavering samadhi, and that is called calm abiding. Then, through application of the aspect of calm and coarse, one accomplishes worldly meditative forms such as the actual basis of samadhi of the first dhyana. And relying on calm abiding and the samadhi of meditative forms, one accomplishes the path of transcendence with the aspect of truth. The opposing factor of calm abiding is distraction. Distraction by its own nature is the five consciousnesses that look outward, that is, the conceptual consciousness that arises in conjunction with them, which causes one to rise from samadhi. The mind-consciousness scattering to other external objects is external distraction. Tasting the flavor of samadhi and sinking and excitement are internal distractions. Holding onto characteristics because of trusting in samadhi is distraction of characteristics, so one should abandon these and accomplish samadhi where the mind-consciousness abides in one-pointedness. Furthermore, holding oneself as superior to others through self-grasping is distraction of bad states. Mixing with the application of the lesser vehicle is distraction of a small mind, so one should abandon these six distractions and accomplish the calm abiding of the Great Vehicle that is not distracted. Insight is relying on calm abiding, with the wisdom that distinguishes dharmas, one sees the meaning of as it is and as many as there are without error, through distinguishing the general and particular characteristics, essence, and differences. The mind generation endowed with calm abiding and insight is like a vehicle, and relying on this, one can go to any place of meaning that one desires.