Tibetan
་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་འདོད་ཉོན་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་བྱེད་ནི་གོང་གི་ལམ་དེའི་རྗེས་ལ་བསྒོམས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་ཞི་རགས་རྣམ་ཅན་དུ་བལྟས་ཏེ་ཡིད་བྱེད་བདུན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་གཉིས་རང་ལམ་དེའི་སྦྱོར་བའི་ལམ། རབ་དབེན་དགའ་སྡུད་སྦྱོར་མཐའ་གསུམ་བར་ཆད་མེད་ལམ། དཔྱོད་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ། སྦྱོར་འབྲས་ཡིད་བྱེད་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །རབ་དབེན་དགའ་སྡུད་སྦྱོར་མཐའ་གསུམ་ལམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོ་རིམ་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འོག་སའི་ཉོན་མོངས་སྤངས་ནས་ས་རང་རང་གི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཐོབ་པ་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་འདོད་ཁམས་པའི་སེམས་འདོད་འདུན་གནོད་སེམས་རྣམ་འཚེ་སོགས་སྤོང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་དགའ་བ་དང་། ཤིན་སྦྱང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་འགྲུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གནས་སམ་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པར་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། རབ་དད་ནི་རྟོག་དཔྱོད་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། འོག་མའི་སྐྱོན་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བའི་རང་ས་ལ་རབ་ཏུ་དད་པའོ། །ཕན་ཡོན་དགའ་བདེ། གནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་བཞིའོ། །གསུམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་། སྒོམ་པ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ། དྲན་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཤེས་བཞིན་གསུམ་ནི་འོག་མའི་དགའ་བ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །བདེ་བ་ཕན་ཡོན། སེམས་ཀུན་ནས་གནས་པ་རང་བཞིན་ནམ་རྟེན་ནོ། །བཞི་པར་བཞི་སྟེ། ས་འོག་མའི་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའི་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཉིས་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བདེ་བ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཕན་ཡོན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། །སྐྱོན་བརྒྱད་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡོད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ གཉིས་དང་། གསུམ་པ་མན་ཆད་ན་ཡོད་པའི་དབུགས་འབྱིན་རྡུབ་གཉིས་དང་། འདོད་པ་ན་ཡོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ
Chinese
通过观修寂静和粗猛的行相，生起对欲界烦恼微细之微细的对治。加行道的究竟果，即作意，是于彼上方道之后修习，忆念彼一切之果的作意。如是，从第二禅定直至有顶，观待寂静和粗猛的行相，以七作意而修成。其中，最初二作意是自道之加行道。极寂静、喜乐、摄持、加行究竟三者是无间道。观察是殊胜道。加行果作意是解脱道。极寂静、喜乐、摄持、加行究竟三者是小、中、大三种道，依次是对治大、中、小三种烦恼。断除下地的烦恼，而获得各自地的真实心。第一禅定具有五支：寻、伺、喜、乐、一心。其中，寻伺二者是对治欲界之心，断除欲贪、嗔恚、恼害等之对治支。断除相违品，从远离所生的意喜和，由轻安之力所生的身乐，是利益之支。由一心之力成办彼二之等持，是处所或所依之支。如是，第二禅有四支：胜解是对治寻伺之对治，是对下地之过患生起定解，而于自地生起胜解。利益喜乐，处所等持，是四者。第三禅有五支：行舍、修习不忘失之正念、安住于正念之正知三者，是对治下地之喜乐之对治。乐是利益，心完全安住是自性或所依。第四禅有四支：远离下地八过患之正念完全清净，以及行舍完全清净二者，是对治第三禅之乐之对治。感受舍是利益，等持完全清净是所依之支。八过患是第一禅定具有的寻伺二者，以及从第三禅以下具有的出入息二者，以及欲界具有的痛苦和不悦。
English
By meditating on the aspects of tranquility and roughness, the antidote to the subtle of the subtle afflictions of the desire realm arises in the mindstream. The ultimate result of the path of application, which is attention, is the attention of experiencing the fruits of all those meditations after meditating on that path above. Thus, from the second dhyana to the peak of existence, one cultivates with the seven attentions by looking at the aspects of tranquility and roughness. Among them, the first two attentions are the path of application of one's own path. The three, namely, extreme seclusion, joy, gathering, and the end of application, are the path of no interval. Investigation is the path of distinction. The attention of the result of application is the path of liberation. The three, namely, extreme seclusion, joy, gathering, and the end of application, are the three paths of small, medium, and large, which are respectively the antidotes to the three afflictions of large, medium, and small. Having abandoned the afflictions of the lower grounds, one obtains the actual mind of one's own ground. The first dhyana has five branches: conceptualization, investigation, joy, bliss, and one-pointedness of mind. Among them, conceptualization and investigation are the branches of antidote that abandon the mind of the desire realm, such as desire, hatred, harm, and so on. The mental joy born from solitude by abandoning the opposing side, and the physical bliss born from the power of pliancy, are the branches of benefit. The samadhi that accomplishes these two by the power of one-pointedness of mind is the branch of place or support. Similarly, the second has four branches: conviction is the antidote that abandons conceptualization and investigation, and it is the conviction that arises from the faults of the lower ground and arises in one's own ground. Benefit is joy and bliss. The place is samadhi, these are the four. The third has five branches: equanimity of action, mindfulness of not forgetting meditation, and the three of awareness that abides in mindfulness are the antidotes that abandon the joy of the lower ground. Bliss is benefit. The mind abiding completely is nature or support. The fourth has four branches: the complete purification of mindfulness that is free from the eight faults of the lower ground, and the complete purification of equanimity of action, are the antidotes that abandon the bliss of the third dhyana. Feeling equanimity is benefit. The complete purification of samadhi is the branch of support. The eight faults are the two of conceptualization and investigation that are present in the first dhyana, and the two of exhalation and inhalation that are present from the third dhyana downwards, and the suffering and displeasure that are present in the desire realm.