Tibetan
ཆོག་གཉིས་ན་དབང་པོ་ལྔ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་བརྫི་བའི་སྟོབས་སུ་ གྱུར་པ་ཡོད་དོ། །གང་རྩེ་མོ་ཐོབ་ནས་དེ་ཕན་ཆད་ལོག་ལྟས་དགེ་རྩ་འཆད་པ་ནམ་ཡང་མི་འབྱུང་ལ། བཟོད་པ་ཐོབ་ཕན་ཆད་ངན་སོང་དུ་མི་འགྲོའོ། །མཐོང་ལམ་ནི་ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པའོ། །འདིར་ཤེས་བཟོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། གང་ཞེ་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་བཞི་དང་། འགོག་པའི་དེ་བཞི་དང་། ལམ་གྱི་དེ་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མ་སྐྱེས་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་དེ་ཡུལ་ཏུ་བྱེད་ཅིང་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་འདོད་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བཟོད་ཤེས་དང་། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་དེ་བཞི་ལ་རྗེས་སུ་བཟོད་ཤེས་ཞེས་བྱ་ལ། བཟོད་པ་ནི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། ཤེས་པ་ནི་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་སོ་སོའི་འཇོག་ཚུལ་གྱི་བཞེད་པ་འགའ་ཡོད་ཀྱང་། ཆོས་ ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྡོག་ཆས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་ནི་དོན་ལ་གནས་ཤིང་། ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཟིགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་དང་། དེ་འགོག་པ་དང་། ལམ་གྱི་རིམ་པས་ངེས་པ་རིམ་ཅན་སྐྱེས་ནས་བདེན་བཞི་མཐོང་བའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་གཟིགས་པ་ལ་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཟོད་པ་རྣམས་ནི་རྡུལ་མེད་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་ནི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་མཐོང་བ། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་བ། གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་གྱིས་མི་བཀྲི་བ། ཆོས་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། སོ་སོ་རང་རིག་པས་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པས་མཆོག་གསུམ་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་དང་། འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོབ་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་དུ་གཟིགས་པའི་ཆོས་ རབ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་དེའི་གོང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐུན་མོང་པ་དང་། ཐུན་མིན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པ་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །དེ་དག་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་མཚོན་ན། འདོད་པའི་ཁམས་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཉེས་པ་མང་བས་རགས་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ལྟ་བའི་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། སེམས་ནང་དུ་སྡུད་ཅིང་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་ལ་བརྩོན་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་འཛིན་བསྐྱེད་པ་ལ་འབད་པའོ། །མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་ནི་སྔ་མ་ལྟར་སྦྱང་བས་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ཐོས་བསམ་ལས་འདས་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་འཛིན་སྦྱང་བ་སྐྱེ་བའོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བྱེད་ནི་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་ཆེན་པོ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་ནས་འདོད་ཉོན་མངོན་གྱུར་སྤོང་བའོ། །དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཆུང་ངུས་རགས་པ་སྤོང་བ་ལ་དགའ་ཞིང་དེ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་ནས་དུས་སུ་དད་པ་ཆེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་དེས་འདོད་ཉོན་འབྲིང་སྤོང་བའོ། །དཔྱོད་པ་ཡིད་བྱེད་ནི་དེ་ལྟར་གཉེན་པོས་ཉོན་མོངས་ཕལ་ཆེར་སྤང་པས་ད་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་སམ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེས་ནས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་བརྟག་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་བརྟག་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་མཐོང་སྟེ། སྔར་བཞིན
Chinese
在两种意乐中，五种根成为不被相违品所胜伏的力量。一旦获得顶位，从那以后，邪见断善根的情况就再也不会发生了。一旦获得忍位，就不会堕入恶趣。见道是指在证得殊胜法之后，以无所缘的等持和智慧平等具足，从而现量照见法性的真谛。在此，认为生起十六刹那的智忍之智慧，哪十六呢？即苦法智忍，苦法智，苦类智忍，苦类智；同样，集法智忍，集法智，集类智忍，集类智四种；灭的这四种；道的这四种，共计十六种生起。而且，对于它们，也有前前生起，后后以其为对境而了知的说法等等多种观点。然而，对于欲界所摄的法，见到四谛者，称为法之忍智；对于上二界的这四种，称为类之忍智。忍是现量证悟真谛的对治，无间道无漏之智慧；智是其解脱道。对于这十六种，虽然有次第生起、同时生起以及各自安立方式的多种观点，但认为以现量证悟一切法无我的意义之智慧的行相圆满的刹那，圆满证悟三界四谛之法性，仅仅是分为十六种差别，是符合实际情况的。特别是，对于照见一切法为空性、离戏论的大乘宗派来说，更是如此。然而，对于具有四谛行相的有戏论之智慧来说，以苦、其因集、其灭、道的次第，确定次第生起，从而圆满见到四谛之行相也是存在的。在见道的这个阶段，以智慧之眼照见法性的真谛时，说在法上生起了法的无尘垢且离垢之眼，其中，忍是无尘垢，智是离垢。此外，
English
In the two kinds of intention, the five roots become the power of not being overcome by opposing factors. Once the peak is attained, from then on, the situation of wrong views severing virtuous roots will never occur again. Once tolerance is attained, one will not fall into the lower realms. The path of seeing refers to the direct vision of the truth of Dharma-nature by equally possessing samadhi and wisdom without any object of focus after attaining the supreme Dharma. Here, it is believed that sixteen moments of wisdom of knowledge and tolerance arise. What are the sixteen? They are the tolerance of knowing the Dharma of suffering, the knowledge of the Dharma of suffering, the tolerance of knowing the subsequent Dharma of suffering, and the knowledge of the subsequent Dharma of suffering. Similarly, the four of the tolerance of the Dharma of origination, the knowledge of the Dharma of origination, the tolerance of the subsequent origination, and the subsequent knowledge; the four of cessation; and the four of the path, totaling sixteen arising. Moreover, for them, there are various views such as the former arising before the latter, and the latter using it as an object of knowledge. However, for those who see the four truths in the Dharma contained in the desire realm, it is called the tolerance and knowledge of Dharma; for the four of the two upper realms, it is called the subsequent tolerance and knowledge. Tolerance is the antidote to directly realizing the truth, the wisdom of the uninterrupted path without outflows; knowledge is its liberation path. For these sixteen, although there are various views of arising in sequence, arising simultaneously, and the way of establishing each, it is believed that the moment of the complete activity of wisdom that directly realizes the meaning of all Dharmas being without self, completely realizes the Dharma-nature of the four truths of the three realms, and is merely divided into sixteen aspects, which is in accordance with the actual situation. In particular, for the Mahayana school that sees all Dharmas as emptiness and free from elaboration, it is even more so. However, for the wisdom of elaboration with the aspect of the four truths, it is also possible to determine the sequence of arising in the order of suffering, its cause origination, its cessation, and the path, thereby completing the act of seeing the four truths. In this stage of the path of seeing, when the truth of Dharma-nature is seen with the eye of wisdom, it is said that the eye of Dharma without dust and free from defilement is born on the Dharma, in which tolerance is without dust and knowledge is free from defilement. Furthermore,
Chinese
获得殊胜见，超越怀疑，不依赖他人，不被其他教派所引导，获得对诸法的无畏等等。通过各自的自证智慧，证悟法性，从而对三宝生起信心，获得圣者欢喜的戒律等殊胜功德。此道是证悟法性真谛的法，是着重于妙观察智的七觉支的自性。修道是指在获得见道之后，在其之上的瑜伽修习。它分为世间道和共同道，以及不共的超世间道两种。首先，世间道是指四禅定和四无色定，共八种。这些是通过七种作意来成就各自的等持。哪七种呢？特征完全明了的作意是：以第一禅定为例，欲界是不寂静等等，有众多痛苦和过患，是粗糙的；而第一禅定则与之相反，具有寂静的相状。通过听闻和思考的智慧，内心收摄并努力完全净化，从而努力生起第一禅定的等持。从信欲产生的作意是：如前一样通过净化，以修所成慧，生起超越听闻和思考的第一禅定的净化。从远离产生的作意是：也是如前一样通过修习，生起对治欲界修断大品的对治，从而断除现行的欲界烦恼。摄集喜乐的作意是：对从远离产生的喜乐和微小快乐感到欢喜，并视其为利益，时时作意强烈的信心，从而断除中品的欲界烦恼。观察作意是：像这样通过对治断除了大部分烦恼，生起是否已经断除了一切烦恼的想法，为了观察烦恼是否生起，而作意与烦恼生起相应的行为。结合边际的作意是：像这样观察后，发现烦恼仍然会生起，如前一样
English
Obtaining superior vision, transcending doubt, not relying on others, not being led by other teachings, gaining fearlessness towards all phenomena, and so on. Through one's own self-aware wisdom, realizing the nature of reality, thereby generating faith in the Three Jewels, and obtaining superior qualities such as the precepts that please the noble ones. This path is the Dharma that realizes the truth of the nature of reality, and is the nature of the seven branches of enlightenment, with a focus on the wisdom of perfect discernment. The path of meditation refers to the yoga practice that occurs after obtaining the path of seeing and above it. It is divided into two types: the worldly path and the common path, as well as the uncommon transcendental path. First, the worldly path refers to the four dhyanas and the four formless absorptions, totaling eight. These are accomplished through seven types of attention, each achieving its respective equipoise. What are the seven? The attention of fully understanding the characteristics is: taking the first dhyana as an example, the desire realm is not peaceful, etc., and has many sufferings and faults, being coarse; while the first dhyana is the opposite, having a peaceful aspect. Through the wisdom of hearing and thinking, the mind is gathered inward and diligently purified, thereby striving to generate the equipoise of the first dhyana. The attention arising from aspiration is: as before, through purification, with the wisdom arising from meditation, the purification of the first dhyana, which transcends hearing and thinking, is generated. The attention arising from complete isolation is: also as before, through meditation, the antidote to abandoning the great category of what is to be abandoned through meditation in the desire realm is generated, thereby abandoning the manifest afflictions of the desire realm. The attention of gathering joy is: rejoicing in the joy and small pleasure arising from complete isolation, and seeing it as beneficial, constantly attending to strong faith, thereby abandoning the medium category of afflictions of the desire realm. The attention of investigation is: in this way, having abandoned most of the afflictions through antidotes, the thought arises whether all afflictions have been abandoned, and in order to observe whether afflictions arise, attending to behaviors that are in accordance with the arising of afflictions. The attention of the limit of combination is: having observed in this way, it is seen that afflictions still arise, as before